Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Kowalski, Protokolant asystent sędziego Łukasz Gotowiec, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 270/22 w sprawie ze skargi T. sp. k. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 lutego 2022 r. nr 0115-KDIT1.4011.904.2021.1.MR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz T. sp. k. z siedzibą w L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 270/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi T. sp. k. z siedzibą w L. (dalej jako "Spółka"), uchylił w całości interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 lutego 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie:

I) prawa materialnego:

- art. 24 ust. 5, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 41 ust. 4e w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 oraz art. 30a ust. 6a-6c, art. 41 ust. 4 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego polegającą na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że wypłacając komplementariuszom w trakcie roku podatkowego zaliczki na poczet zysku, spółka komandytowa nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu udziału w zysku osób prawnych, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., ponieważ obliczenie wysokości podatku powinno odbywać się według zasad określonych w art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f., tj. po uprzednim obliczeniu podatku należnego spółki komandytowej za rok podatkowy, z którego przychód z tytułu udziału w zysku został uzyskany, podczas gdy spółka komandytowa w przypadku wypłaty komplementariuszowi w okresach miesięcznych zaliczek na poczet jego udziału w zysku spółki za dany rok obrotowy jest obowiązana pobrać zryczałtowany podatek w wysokości 19% zgodnie z art. 41 ust. 4e oraz art. 24 ust. 5 i art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 41 ust. 4 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. od przychodów ze świadczeń wypłaconych komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego z tytułu zaliczki na poczet przewidywanego podziału zysku, bez stosowania art. 30a ust. 6a-6e u.p.d.o.f. jako przychodu faktycznie uzyskanego z tego tytułu;

II) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.) w zw. z art. 5a pkt 28 lit. c), w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4, w zw. z art. 30a ust. 6a oraz art. 41 ust. 4e u.p.d.o.f., poprzez przyjęcie, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, mimo że do takiego naruszenia nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonych interpretacji zamiast oddalenia skarg Skarżących.

W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zagadnienie prawne leżące u podstaw rozpoznawanej sprawy było już wielokrotnie rozstrzygane przez Naczelny Sąd Administracyjny, zarówno w odniesieniu do spółki komandytowej, jak i komandytowo-akcyjnej. Ukształtowała się w tym zakresie jednolita linia orzecznicza, czego przykładem są, m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 sierpnia 2024 r. sygn. akt II FSK 606/24, z dnia 17 października 2024 r. sygn. akt II FSK 879/24, z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II FSK 970/24, z dnia 7 listopada 2024 r. sygn. akt II FSK 176/22, z dnia 17 października 2025 r. sygn. akt II FSK 144/23.

Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do odstąpienia od dotychczasowego stanowiska.

Należy również przywołać poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w następujących wyrokach:

- w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2024 r. sygn. akt II FSK 968/23, w którym stwierdzono, że zryczałtowany podatek dochodowy od przychodu z udziału w zyskach może być pobrany wyłącznie od faktycznie osiągniętego przychodu z udziału w zysku, a nie od zaliczek na poczet tego zysku, którego wysokość nie jest jeszcze znana w trakcie roku podatkowego;

- w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2024 r. sygn. akt II FSK 1338/23, w którym stwierdzono, że zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych może być pobrany (a wcześniej obliczony) przez płatnika od faktycznie osiągniętego przychodu od udziału w zyskach spółki, a nie od zaliczek na poczet tego zysku, którego wysokość nie jest jeszcze znana w trakcie roku obrotowego;

- w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt II FSK 1935/23, w którym stwierdzono, że ustawodawca przewidział opodatkowanie zaliczek wypłacanych komplementariuszowi na poczet jego udziału w zysku dopiero po zakończeniu roku podatkowego;

- w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. akt II FSK 891/22, w którym stwierdzono, że spółka przy wypłacie komplementariuszom w trakcie roku podatkowego zaliczek na poczet udziałów w zysku spółki za ten rok nie ma statusu płatnika i obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., skoro nie ma obiektywnej możliwości obliczenia prawidłowej kwoty podatku ściśle według art. 41 ust. 4e i art. 30a ust. 6a - 6e u.p.d.o.f.; wysokość zysku spółki i podatku należnego od dochodu spółki za rok podatkowy, w trakcie którego spółka wypłaca komplementariuszom zaliczki na poczet udziałów w jej zysku, są jeszcze wielkościami otwartymi, które dopiero się kształtują do zakończenia roku podatkowego.

Przedstawione zapatrywania prawne Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela i zauważa, że legły one także u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, podjętego przez Sąd pierwszej instancji.

Mając to na uwadze, za niezasadny uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej.

Nietrafnie bowiem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 24 ust. 5, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 41 ust. 4e w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 oraz art. 30a ust. 6a-6c, art. 41 ust. 4 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego.

Wbrew założeniu, leżącemu u podstaw tego zarzutu, nie stanowi błędnej wykładni tych przepisów uznanie, że wypłacając komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego zaliczki na poczet zysku spółka komandytowa nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., ponieważ obliczenie wysokości podatku powinno odbywać się według zasad określonych w art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f., to jest po obliczeniu podatku należnego spółki komandytowej za rok podatkowy, z którego przychód z tytułu udziału w zysku został uzyskany przez komplementariusza. Dlatego też spółka komandytowa w przypadku wypłaty komplementariuszowi w okresach miesięcznych zaliczek na poczet jego udziału w zysku spółki za dany rok obrotowy nie jest obowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku od przychodów ze świadczeń wypłaconych komplementariuszom z tytułu zaliczki na poczet przewidywanego podziału zysku; zasada obliczania podatku, unormowana w art. 30a ust. 6a - 6e u.p.d.o.f., w takim przypadku nie będzie więc miała zastosowania.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny jako konsekwencja niezasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).