Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 5 maja 2023 r. nr NWXIV.7581.2.7.2023 w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 maja 2023 r. Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu odwołania A. S. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z 15 lutego 2023 r., nr [...] o ustaleniu na jej rzecz odszkodowania w kwocie 1 807 zł za nieruchomość położoną w C., w obrębie [...], oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...] o powierzchni 0,0010 ha, wydzieloną pod drogę publiczną ul. [...] w C. oraz o zobowiązaniu Prezydenta Miasta C. do zapłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od daty ostateczności decyzji.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9a i art. 129 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 98 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 344, dalej jako: u.g.n.).

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że ostateczną decyzją z dnia 25 lutego 2021 r. Prezydent Miasta C. zatwierdził podział nieruchomości położonej w C., wówczas objętej księgą wieczystą [...], oznaczonej jako działka nr [...], z której powstała m.in. działka nr [...] o powierzchni 0,0010 ha. Działka ta znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 2KDX - tereny komunikacji pieszo - jezdnej i stanowi drogę publiczną ulicę [...]. Tym samym, zgodnie z treścią art. 98 u.g.n., działka ta przeszła z mocy prawa na własność Gminy C. z dniem ostateczności decyzji podziałowej tj. 17 marca 2021 r. i została ujawniona w księdze wieczystej [...] jako własność Gminy C.

Pismem z 24 października 2022 r. A. S. (dalej zwana "wnioskodawczynią" lub "skarżącą") zwróciła się do Prezydenta Miasta C. wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej o ustalenie odszkodowania za działkę [...], przejętą na podstawie art. 98 u.g.n. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z 15 lutego 2023 r. ustalił na rzecz wnioskodawczyni odszkodowanie w kwocie 1807 zł za przejętą działkę.

Wnioskodawczyni złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zakwestionowała w nim prawidłowość operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania i zarzucając naruszenie przepisów, w tym art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a. oraz § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez dokonanie wyceny w oparciu o nieruchomości drogowe będące przedmiotem innych postępowań administracyjnych, które według skarżącej nie mogą być uznane za dowody (ceny transakcyjne). Odwołująca zakwestionowała również dobór nieruchomości przyjętych do porównań przez rzeczoznawcę majątkowego, wskazując, że w wycenie należało uwzględnić przeznaczenie przeważające wśród gruntów przyległych (t.j. zabudowę mieszkaniową i usługową). Według odwołującej transakcje działkami drogowymi nie mogą stanowić podstawy do określenia wartości rynkowej, gdyż nabycie gruntów pod drogi nie ma charakteru transakcji wolnorynkowych.

Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez stronę ją wnoszącą rezultatu, gdyż wskazaną na wstępie decyzją z dnia 5 maja 2023 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przedstawił podstawę normatywną rozstrzygnięcia. Zaakcentował przy tym, że dokonując kontroli operatu organ ma obowiązek zbadania jego prawidłowości pod względem spełnienia warunków formalnych, określonych w rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (dalej jako rozporządzenie w sprawie wyceny). Według Wojewody w niniejszej sprawie operat został zaś sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, jest logiczny, kompletny i spójny. Organ odwoławczy wskazał także na § 36 ust 4 Rozporządzenia w sprawie wyceny, znajdujący zastosowanie ze względu na treść § 36 ust 6 pkt 2 tego rozporządzenia. Wedle tego przepisu punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych.

Organ odwoławczy odniósł się także do sporządzonego w niniejszej sprawie operatu. Wartość przedmiotowego gruntu określono w nim przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. Z uwagi na fakt, iż na obszarze badanego rynku lokalnego wystąpiło 20 transakcji dotyczących nieruchomości podobnych tj. nieruchomościami "drogowymi" biegły zgodnie z zasadą wynikającą z art. § 36 ust. 4 Rozporządzenia dokonał określenia wartości nieruchomości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomościami podobnymi tj. drogowymi. Organ zaakcentował jednocześnie, że w sprawie nie było potrzeby poszukiwania danych transakcji z rynku regionalnego, a tym bardziej przeprowadzenia wyceny według gruntów przyległych, jak zarzuca skarżąca. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda przybliży treść operatu szacunkowego i wskazał, że na podstawie analizy sfinalizowanych transakcji nieruchomościami gruntowymi przeznaczonymi pod drogi oraz informacji dotyczących preferencji potencjalnych nabywców rzeczoznawca majątkowy wyodrębnił pięć atrybutów nieruchomości mających zasadniczy wpływ na cenę gruntu tj. położenie, otoczenie/sąsiedztwo, kształt i konfiguracja, przydatność komunikacyjna (rozumiana jako przydatność nieruchomości pod kątem drogowym) oraz dostępność komunikacyjna (rozumiana jako odległość od sieci dróg publicznych, rodzaju nawierzchni i ich stanu, a także możliwości korzystania ze środków komunikacji publicznej oraz odległości od przystanków) i nadał tym cechom wagi. Uwzględniając fakt, iż transakcje sprzedaży prawa własności nieruchomości utrzymały stabilność cen w badanym okresie (3 lata), nie dokonał on aktualizacji cen transakcyjnych na dzień wyceny. W wyniku przeprowadzonej wyceny wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej z przeznaczeniem pod drogę cenę jednego metra kwadratowego szacowanego gruntu określono na kwotę 180,70 zł.

W ocenie Wojewody Śląskiego opinia biegłego w niniejszej sprawie została sporządzona prawidłowo, a operat szacunkowy zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane przepisami prawa. Biegły prawidłowo wskazał daty istotne dla określenia wartości nieruchomości i dokonał szacowania nieruchomości według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że organy nie mogą wkraczać w merytoryczną treść opinii rzeczoznawcy majątkowego. Dobór nieruchomości do porównania oraz określenie cech rynkowych, mających wpływ na zróżnicowanie cen transakcyjnych należy do rzeczoznawcy majątkowego, którego pozycja prawna zbliżona jest do statusu osoby zaufania publicznego. Wojewoda podkreślił także, że rzeczoznawca majątkowy w swojej opinii wziął pod uwagę 3 transakcje, w których nieruchomości były nabywane do zasobu Skarbu Państwa czy gminy, a w przypadku pozostałych 9 transakcji (dotyczących nieruchomości drogowych nieposiadających statusu drogi publicznej) stronami umowy były osoby fizyczne i osoby prawne. Wobec powyższego uznał, że wbrew zarzutom odwołania transakcje wzięte do porównań przez biegłego miały charakter wolnorynkowy.

W podsumowaniu uzasadnienia Wojewoda stwierdził, że rzeczoznawca rzetelnie i z należytą starannością dokonał analizy rynku nieruchomości, a wnioski należycie uargumentowane znalazły odzwierciedlenie w procesie wyceny. Ustalenia wartości działki nr [...] dokonano prawidłowo w oparciu o rynek nieruchomości drogowych tj. podobnych do wycenianej nieruchomości. Biegły odrzucił transakcje o cechach nierynkowych i transakcje niewiarygodne, skrajnie odbiegające od przeciętnych cen uzyskiwanych na analizowanym rynku. Obserwacje te, w ocenie Wojewody Śląskiego (opierającego się w tym zakresie na wiedzy wynikającej z prowadzonych postępowań w przedmiocie ustalania odszkodowań za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne lub ich poszerzenie oraz zasadach doświadczenia życiowego) uznać należy za słuszne z uwagi na specyfikę rynku nieruchomości drogowych. Skoro na badanym rynku biegły znalazł wystarczającą ilość transakcji gruntami o przeznaczeniu komunikacyjnym, to brak było podstaw do uwzględnienia nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych.

W skardze na powyższą decyzję wnioskodawczyni wniosła o uchylenie całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie Śląskiemu ze wskazaniem zakresu postępowania dowodowego oraz zaleceń w zakresie poprawnego określenia odszkodowania, ewentualnie powołanie biegłego rzeczoznawcy w celu sporządzenia aktualnej wyceny na dzień wydania decyzji, przyjmując przeznaczenie nieruchomości wśród gruntów przyległych – jako zasadę generalnej.

W skardze zarzucono naruszenie zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) i prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Zarzucono również naruszenie art. 10 k.p.a. w zakresie zapoznania się strony z dokumentami w sprawie, art. 77 k.p.a. w zakresie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, art. 107 § 1 pkt 2 i pkt 6 – w zakresie braku daty decyzji oraz poprawnego uzasadnienia decyzji.

W zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 134 ust. 1 i art. 151 ust. 1, art. 150 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 135 tej ustawy, a także standardu zawodowego Rzeczoznawców majątkowych "Wycena nieruchomości drogowych" z dnia 22 sierpnia 2017 r., § 36 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego.

Skarżąca zakwestionowała wysokość przyznanego jej odszkodowania, gdyż jego kwota została ustalona z naruszeniem przepisów prawa procesowego materialnego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację zmierzającą do wykazania zasadności podniesionych zarzutów i wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Między innymi wskazała na podstawie zaprezentowanych 10 transakcji z obszaru Śródmieścia Miasta C. oraz obszarów przyległych, że według niej wartość odszkodowania jest zaniżona.

Według skarżącej z art. 36 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie wyceny wynika jednoznacznie, że w pierwszej kolejności wartość odszkodowania jest ustalana na podstawie wartości rynkowej odpowiadającej wartości nieruchomości przyległych.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała wybrane orzeczenia sadów administracyjnych oraz zacytowała ich fragmenty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowość operatu szacunkowego, w oparciu o który organy określiły wysokość przyznanego skarżącej odszkodowania za działkę numer [...] o powierzchni 0,0010 ha, wydzieloną pod drogę publiczną.

Podstawą prawną wydanych w sprawie decyzji były przepisy u.g.n. Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. W myśl art. 98 ust. 3 u.g.n. za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 u.g.n. stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Zasady ustalania odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości określają przepisy rozdział 5 u.g.n. Podstawowe znaczenie ma art. 130 u.g.n. z którego wynika, że gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n. to wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje zaś po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. W myśl art. 156 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy winien sporządzić opinię o wartości nieruchomości na piśmie w formie operatu szacunkowego.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji szczegółowe zasady wyceny nieruchomości regulowało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 555; dalej: "Rozporządzenie z 21 września 2004 r."). Obecnie powyższe rozporządzenie utraciło moc i zostało zastąpione Rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz.U. z 2023 r., poz. 1832). Jednak badając legalność zaskarżonej decyzji oraz oceniając operat szacunkowy stanowiący podstawę jego wydania pod uwagę należało brać przepisy wykonawcze obowiązujące w dacie wydania tej decyzji.

W związku z tym należy wskazać, że stosownie do § 55 ust. 2 Rozporządzenia z 21 września 2004 r. operat szacunkowy zawiera informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń oraz wyniku końcowego. W odniesieniu do gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne zasady określania wartości nieruchomości reguluje § 36 tego rozporządzenia. Dla rozstrzygnięcia sporu, jaki zaistniał w niniejszej kluczowe znaczenie ma właściwe odczytanie treści normy prawnej wynikającej z tego przepisy.

Najpierw jednak zauważyć należy, że wyceniana działka nr [...] o powierzchni 0,0010 ha powstała w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek skarżącej. Decyzja zatwierdzająca podział z dnia 25 lutego 2021 r. realizowała zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar położony w centrum C., w rejonie Alei [...] oraz ulic: [...] i [...] (uchwała Rady Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] – Dz.Urz.Woj. [...]. z [...] r. poz. [...]). Działka będąca przedmiotem wyceny została wydzielona pod drogę publiczną. W dacie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości tj. w dniu 25 lutego 2021 r. wyceniana działka miała już drogowe przeznaczenie. W związku z tym przy ustalaniu wartości rynkowej działki nr [...] , jako wydzielonej w ramach podziału nieruchomości pod drogę publiczną, zgodnie z zapisami miejscowego planu, należało wziąć pod uwagę drogowe przeznaczenie tej nieruchomości. Z tego też względu przy wycenie spornej nieruchomości zastosowanie znajdował wspomniany wyżej § 36 Rozporządzenia z 21 września 2004 r., w tym w szczególności ust. 4 i ust. 6 pkt 2 tego przepisu rozporządzenia. W tym miejscu należy wskazać, że przepisy § 36 Rozporządzenia z 21 września 2004 r. kompleksowo regulują kwestie określania wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Mają one zatem charakter lex specialis w odniesieniu do pozostałych unormowań odnoszących się do wyceny wywłaszczonych nieruchomości, w tym w szczególności do art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. (por. wyroki NSA z dnia 9 lutego 2017 r. I OSK 823/15 oraz z dnia 20 września 2019 r. I OSK 538/19).

Stosownie do § 36 ust. 4 Rozporządzenia z 21 września 2004 r. w związku z § 36 ust. 6 pkt 2 tego rozporządzenia, w przypadku ustalenia odszkodowania za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, punktem wyjścia jest zatem porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Dopiero w razie braku wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji możliwe jest dokonanie wyceny przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Uwzględnienie od razu transakcji gruntami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do działki jest działaniem naruszającym tę regulację. Wadliwość ta wiązałaby się bowiem z bezpodstawnym pominięciem podejścia, któremu prawodawca przyznał pierwszeństwo zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2010 r., I OSK 1548/09).

Odnosząc powyższe uwagi do spornego operatu szacunkowego należy wskazać, że w operacie tym prawidłowo określono stan i przeznaczenie nieruchomości na dzień wydania decyzji o podziale nieruchomości. Prawidłowo także wskazano podstawy prawne wyceny. Rzeczoznawca majątkowy w operacie dokonał analizy i scharakteryzował rynek nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny oraz przeprowadził analizę transakcji z uwzględnieniem rodzaju i obszaru rynku.

Wbrew stanowisku skarżącej w kontrolowanej sprawie w operacie szacunkowym prawidłowo sięgnięto do dostępnych transakcji nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne. Stanowisko skarżącej, sprowadzające się do tego, że w świetle § 36 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie wyceny w pierwszej kolejności wartość odszkodowania powinna być ustalana na podstawie wartości rynkowej odpowiadającej wartości nieruchomości przyległych, jest nieprawidłowe. Na temat tego jak należy rozumieć § 36 ust. 4 Rozporządzenia wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 23 maja 2023 r. sygn. I OSK 870/23. "Przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 555) należy odczytywać w ten sposób, że punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości.". Sąd w składzie rozpoznającym obecną sprawę nie znajduje żadnych powodów do tego aby, wskazany powyżej przepis rozumieć inaczej, niż wyżej wskazano.

Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy operat szacunkowy jest rzeczowy, logiczny i spójny, a poczynione wyliczenia poprawne, zarówno organ administracji, jak i Sąd nie są uprawnione do jego podważenia z uwagi na brak stosownej w tym zakresie wiedzy specjalistycznej (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., I OSK 305/20). W zakresie wiedzy specjalnej rzeczoznawcy majątkowego pozostaje zdefiniowanie rynku nieruchomości, określenie jego obszaru, a także dobór nieruchomości podobnych do porównań (por. wyroki NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., II OSK 2600/14 oraz z dnia 22 stycznia 2016 r., II OSK 1249/14). Zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organy prowadzące postępowanie administracyjne lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe (por. wyroki NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., I OSK 1358/12 oraz z dnia 1 lutego 2017r., I OSK 721/15).

Podkreślić również trzeba, że operat jest dowodem sporządzonym dla indywidualnego określenia wartości nieruchomości w konkretnej sprawie odszkodowawczej. Skarżąca nie skorzystała z trybu zakreślonego w art. 157 u.g.n., ani też nie przedstawiła innego operatu stanowiącego kontrdowód do operatu sporządzonego na zlecenie organu pierwszej instancji.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, są zgodne z prawem, a tym samym podnoszone w skardze zarzuty nie mogły być uznane za zasadne. Orzekające w sprawie organy dokonały bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy u.g.n.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).