Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. – L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 569/16 o oddaleniu wniosku J. K. – L. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszki Jędrzejewskiej – Jaroszewicz, Tomasza Szmydta i Bożeny Marciniak od udziału w sprawie ze skargi J. K.-L. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 289/12 postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 569/16, oddalił wniosek J. K. – L. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszki Jędrzejewskiej – Jaroszewicz, Tomasza Szmydta i Bożeny Marciniak od udziału w sprawie sprawy ze skargi J. K.-L. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 289/12.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 13 września 2016 r. J. K. – L. wniosła o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 569/16, orzekającego o wymierzeniu Prezydentowi m. st. Warszawy grzywny, w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 289/12.

Zarządzeniem z dnia 23 września 2016 r. sprawa została skierowana na termin rozprawy na dzień 6 października 2016 r.

W dniu 4 października 2016 r. wpłynął wniosek J. K. – L. o wyłączenie od orzekania w spawie sędziów WSA Agnieszki Jędrzejewskiej – Jaroszewicz, Tomasza Szmydta i Bożeny Marciniak - w zakresie sprawy z wniosku o uzupełnienie wyroku.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w/w sędziowie wydający orzeczenie z dnia 25 lipca 2016 r., mają już ugruntowany pogląd na sprawę, przez co rozpoznając wniosek o uzupełnienie wyroku, mogą być nieobiektywni. Trudne bowiem do wyobrażenia jest, aby sędziowie ci mogli zmienić swoje stanowisko, które już wcześniej sformułowali na piśmie.

Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie stosownymi oświadczeniami z 6 października 2016 r. sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Jędrzejewskiej – Jaroszewicz, Tomasz Szmydt i Bożena Marciniak wyjaśnili, że nie zachodzą względem nich przesłanki przewidziane w art. 18 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyłączające ich z mocy samej ustawy od orzekania w niniejszej sprawie. Oświadczyli ponadto, że nie istnieją okoliczności tego rodzaju, o których mowa w art. 19 powołanej ustawy, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w tej sprawie. Okoliczności takich nie wskazała również skarżąca we wniosku zgłoszonym w do Sądu w dniu 4 października 2016 r. Samo bowiem subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziów, bez wskazania rzeczywiście występujących okoliczności, nie może przemawiać za zasadnością wniosku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę i uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziów. Podniosła, że we wniosku o wyłączenie wskazała konkretną i obiektywną okoliczność, która wysoce uprawdopodobnia wątpliwość, że sędziowie z dotychczasowego składu orzekającego mogliby nie być zdolni do bezstronności

Wyrokiem z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 569/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny uzupełnił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 569/16, w ten sposób, że po punkcie 3. dodaje punkt 3a. o treści "oddala skargę w pozostałym zakresie".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Art. 18 § 1 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 P.p.s.a.

Należy uznać, że Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie w/w sędziów od orzekania w zakresie sprawy z wniosku o uzupełnienie wyroku. Za taką okoliczność nie może być bowiem uznane to, że sędziowie ze składu orzekającego mają już ugruntowany pogląd na sprawę, przez co rozpoznając wniosek o uzupełnienie wyroku, mogą być nieobiektywni. Podstawy wyłączenia nie może stanowić fakt, że Sąd nie uwzględnił żądania strony zawartego w uzupełnieniu skargi. Strona występująca z określonym żądaniem musi bowiem liczyć z rozpoznaniem tego żądania przez sąd pozytywnie oraz z tym, że rozpoznanie to może skończyć się dla strony negatywnie. Wskazać trzeba, że merytoryczne kwestionowanie rozstrzygnięć może odbywać się za pomocą przysługujących stronie środków zaskarżenia.

Wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 P.p.s.a. nie może być traktowane jako możliwość eliminowania z postępowania sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08, CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/), a więc na jakichkolwiek (dowolnych) przesłankach. Nie może służyć umożliwieniu stronie wyboru członków składów sędziowskich według jej indywidualnego, niepopartego rzeczowymi i wiarygodnymi argumentami odczucia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II FZ 128/09, CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Ponadto, wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę w jej wniosku i należy ją odnieść do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że subiektywne przekonanie skarżącej o braku bezstronności sędziów nie stanowiło podstawy do uwzględnienia wniosku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.