Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Karcz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Ł. C. na akt Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 18 marca 2026 r., nr MK.1241.469.2026.AB w przedmiocie odmowy dopuszczenia do służby w Policji. oddala skargę.

Komendant Miejski Policji w Krakowie (dalej: Komendant, organ) w dniu 18 marca 2026 r. aktem nr ML.1241.469.2026.AB, odmówił Ł. C. (dalej: skarżący), dopuszczenia go do służby w Policji.

Powyższy akt Komendanta został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 16 maja 2025 r. Komendant Miejski Policji w Krakowie rozkazem personalnym, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 maja 2025 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636, dalej: u.o.P.). Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a sam rozkaz został faktycznie wykonany.

Powyższy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 16 maja 2025 r. zaskarżony przez skarżącego został utrzymany w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r.

Nie zgadzając się powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. III SA/Kr 1341/25 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie złożył skargę kasacyjną od wskazanego wyroku.

Pismem z dnia 9 marca 2026 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie o niezwłoczne dopuszczenie go do pełnienia służby w Policji na stanowisku równorzędnym ze stanowiskiem zajmowanym przed wydaniem decyzji o zwolnieniu oraz wypłaty zaległego uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2025 r. do dnia faktycznego dopuszczenia do służby, obejmującego: uposażenie zasadnicze, dodatki służbowe, dodatek mieszkaniowy i inne należne świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego.

Skarżący w związku z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. III SA/Kr 1341/25, wskazał na treść art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Miejski Policji w Krakowie w dniu 18 marca 2026 r. poinformował skarżącego, że wyrok nie jest prawomocny, w związku z czym nie może zostać zrealizowany.

Pismem z dnia 9 kwietnia 2026 r., skarżący wezwał organ do wskazania podstawy prawnej dalszego niedopuszczania go do służby oraz do odniesienia się do skutków wynikających z art. 152 § 1 p.p.s.a. Oświadczył, że pozostaje w gotowości do niezwłocznego podjęcia służby.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ poinformował skarżącego, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przywrócenie do służby następuje z mocy prawa z dniem, w którym orzeczenie uchylające lub stwierdzające nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby staje się prawomocne. Oznacza to, że przywrócenie do służby nie jest uzależnione od woli policjanta ani od organu Policji. Wskazał również, że ustawodawca wprowadził dodatkowy warunek w postaci obowiązku złożenia przez policjanta oświadczenia (raportu) o gotowości niezwłocznego podjęcia służby, wyznaczając na to siedmiodniowy termin liczony od dnia, w którym rozstrzygnięcie przywracające do służby stało się prawomocne. W związku z tym ponowne wystąpienie skarżącego dotyczące dopuszczenia do służby i pełnej gotowości do jej podjęcia, na obecnym etapie jest przedwczesne.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 6 k.p.a. i przyjęcie, że decyzje stanowiące podstawę zwolnienia ze służby w Policji wywołują skutki prawne, pomimo uwzględnienia skargi na te decyzje przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. III SA/Kr 1341/25, co skutkowało działaniem organu bez podstawy prawnej polegającym na odmowie dopuszczenia skarżącego do służb.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie polegającej na odmowie dopuszczenia do służby oraz uznanie jego uprawnienia do pełnienia służby wynikającego ze stosunku służbowego, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty, które jego zdaniem, przemawiają za zasadnością podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Krakowie podtrzymał swoje stanowisko w niniejszej sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 23 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że stanowisko skarżącego znajduje potwierdzenie w wynikach wykładni językowej, historycznej, systemowej. Wskazał na art. 152 p.p.s.a., art. 61 § 3 p.p.s.a. jak również na art. 42 ustawy o Policji, akcentując systemową wymowę tych uregulowań prawnych.

Pełnomocnik organu podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Przedłożył załącznik do protokołu. Podniósł, że w sprawie niniejszej przepis art. 152 p.p.s.a w ogóle nie znajduje zastosowania, gdyż tryb przywracania policjanta do służby jest zawarty w ustawie o Policji.

Pełnomocnik skarżącego replikując podniósł, że czym innym jest kwestia przywrócenia policjanta do służby, a czym innym jest dopuszczenie do służby. Wskazał, że w kwestii dopuszczenia do służby brak jest jakiejkolwiek linii orzeczniczej w sądach administracyjnych. Jednocześnie podniósł, że z uwagi na rozróżnienie tych kwestii nie może być mowy o tym, aby przepis art. 42 ustawy o Policji wyłączał stosowanie art. 152 p.p.s.a.

Na pytanie Sądu, czy skarżący oczekuje obecnie dopuszczenia go do służby, a po ewentualnym oddaleniu skargi kasacyjnej organu, przywrócenia do służby pełnomocnik wyjaśnił, że istotę problemu stanowi to, iż wyrok sądu administracyjnego I instancji korzystny dla skarżącego eliminuje wszystkie skutki zwolnienia policjanta ze służby do czasu uprawomocnienia, czyli decyzja jest, ale nie wywołuje skutków.

Pełnomocnik organu wskazał, że stanowisko pełnomocnika skarżącego jest wewnętrznie sprzeczne i de facto niekorzystne dla skarżącego, gdyż przyjmując optykę pełnomocnika skarżącego zwolniony policjant musiałby zwrócić wszystkie świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd uchyla ten akt, a przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje odpowiednio. Do uchylenia aktu konieczne jest uznanie przez sąd, że akt ten narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo narusza prawo w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zważywszy na okoliczności niniejszej sprawy oraz twierdzenia stron, za przedmiot zaskarżenia należało uznać akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 18 marca 2026 r., nr MK.1241.469.2026.AB w przedmiocie odmowy dopuszczenia skarżącego do służby w Policji.

Przedmiotem sporu jest interpretacja art. 152 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

Skarżący stoi na stanowisku, że stosownie do art. 152 § 1 p.p.s.a. decyzje stanowiące podstawę zwolnienia ze służby w Policji nie powinny wywoływać skutków prawnych, w sytuacji uwzględnienia skargi na te decyzje przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. III SA/Kr 1341/25, organ natomiast stoi na stanowisku, że art. 152 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania do decyzji już wykonanych, a stosowanie do art. 42 ustawy o Policji przywrócenie do służby następuje z mocy prawa z dniem, w którym orzeczenie uchylające lub stwierdzające nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby staje się prawomocne, a ustawodawca wprowadził dodatkowy warunek w postaci obowiązku złożenia przez policjanta oświadczenia (raportu) o gotowości niezwłocznego podjęcia służby, wyznaczając na to siedmiodniowy termin liczony od dnia, w którym rozstrzygnięcie przywracające do służby stało się prawomocne.

W tym sporze rację należy przyznać organowi.

Zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze przedmiotu prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym na mocy przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a. nie dochodzi do sytuacji, że uchylony w postępowaniu sądowoadministracyjnym akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku uwzględniającego skargę na ten akt, wówczas, gdy akt ten w chwili wyrokowania został już wykonany (por. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, komentarz do art. 152; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 1, 2026, komentarz do art. 152; R. Sawuła, Stosowanie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wybrane zagadnienia), PiP 2004 nr 8; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2021 r., sygn. III OSK 5362/21; z dnia 30 września 2016 r., sygn. I OZ 976/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Dochodziłoby bowiem wówczas do przewrócenia stanu pierwotnego, a takiej konstrukcji z przywołanego przepisu nie można domniemywać (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. III OSK 4085/21, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie skarżący rozkazem personalnym z dnia 16 maja 2025 r., został zwolniony ze służby w Policji. Rozkaz ten określił datę zwolnienia skarżącego na 31 maja 2025 r. Rozstrzygnięciu temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie sygn. III SA/Kr 1341/25, tj. 28 stycznia 2026 r., kontrolującego legalność tego rozkazu personalnego, był on już zatem wykonany. Skutek wynikający z rozkazu personalnego nastąpił. Jego uchylenie przez Sąd nie mogło doprowadzić do odwrócenia dokonanych już czynności w zakresie stosunku służbowego skarżącego.

Wyczerpującą regulację powrotu funkcjonariusza do służby po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, stanowią przepisy ustawy o Policji, w szczególności art. 42 u.o.P.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. I OSK 1742/16 (CBOSA), zgłoszenie przez policjanta gotowości do pełnienia służby, którego celem jest faktyczne jej wykonywanie, jest niewystarczające do dopuszczenia do służby. Przywrócenie do służby i dopuszczenie do służby są różnymi instytucjami prawnymi, których nie sposób utożsamiać. Pierwsza reaktywuje stosunek służbowy, druga decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku służbowym. W przypadku przywrócenia policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszenia przez niego gotowości niezwłocznego jej podjęcia, organ jest zobowiązany do przeprowadzenia procedury zmierzającej do ustalenia, czy może być on do niej dopuszczony.

Jak zostało powyżej wskazane, w odniesieniu do skarżącego nie uległ reaktywowaniu jego stosunek służbowy, nie doszło bowiem do przywrócenia policjanta do służby, jako że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. III SA/Kr 1341/25 jest nieprawomocny. Samo zatem zgłoszenie gotowości podjęcia służby przez skarżącego, nie mogło doprowadzić do powstania po stronie organu obowiązku przeprowadzenia procedury zmierzającej do ustalenia, czy może być on do niej dopuszczony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.