Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. Z. od zarządzenia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 3 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi T. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

W skardze z dnia 24 listopada 2016 r. skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu, referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 stycznia 2017 r. Następnie w dniu 24 stycznia 2017 r. skarżący złożył wypełniony druk PPPr, zamiast prawidłowego PPF. Mając to na względzie, referendarz sądowy wydał w dniu 3 lutego 2017 r. zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 14 lutego 2017 r.

W dniu 20 lutego 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 3 lutego 2017 r. W sprzeciwie skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od wskazania, że w analizowanej sytuacji zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: P.p.s.a. Przepis ten (w brzmieniu obowiązującym dla postępowań wszczętych w dniu 15 sierpnia 2015 r. i następnie) stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także od zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Mając to na względzie, odnotować należy, że w myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, którego wzór – zgodnie z art. 256 pkt 1 P.p.s.a. – określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W odniesieniu do osób fizycznych wzór ten zawiera załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257, dalej w skrócie "rozporządzenie" ).

Podkreślić należy, że postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we właściwej formie.

Jest zatem oczywiste, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu (określonym w rozporządzeniu), nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 252 § 2 P.p.s.a., a uchybienie to stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie mu prawidłowego biegu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli z kolei pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Konsekwencją niewykonania takiego wezwania jest wydanie przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zd. 1 P.p.s.a.). Taki sam skutek następuje w przypadku, gdy pismo to zawiera wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stosownie bowiem do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze z dnia 24 listopada 2016 r. (nie przybrał formy urzędowego formularza). W związku z tym referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika m.in. ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w części określającej rodzaj przesyłki, doręczono skarżącemu również wzór urzędowego formularza. Pomimo wezwania wniosek nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu i dlatego należało go pozostawić bez rozpoznania. Do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego wraz z wypełnionym drukiem PPPr, zamiast prawidłowego PPF. Druk PPPr, zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia, dotyczy osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, a nie osób fizycznych do których skarżący się zalicza. Zatem zarządzenie wydane w tym przedmiocie przez referendarza sądowego było prawidłowe i jako takie należało utrzymać je w mocy. Stąd wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.

Znamienny jest również fakt, że wnioskodawca również na obecnym etapie, tj. do złożonego sprzeciwu nie załączył wniosku o przyznanie prawa pomocy na właściwym urzędowym formularzu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 260 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.