Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006 roku sprawy ze skargi K. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...], znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. U. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Na wniosek K. U., postanowieniem z dnia [...], znak: [...] Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone prawomocną decyzją Starosty O. z dnia [...], znak: [...], zezwalającą Zakładowi A S.A. w O. na pobór i piętrzenie wody na jazie na rzece D. w O. i wyznaczył Starostę P. do przeprowadzenia wznowionego postępowania.

Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatowy w P. na podstawie art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 1,2 i 4, art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 128 ust. 1,2 i 3, art. 129, art. 131 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 168, poz. 1763), decyzję Starosty O. z dnia [...] znak: [...] i wydał nową decyzję zezwalającą Zakładowi A S.A. w O. ul. A 2 na pobór spiętrzonej wody powierzchniowej rzeki Drzewiczki oraz eksploatację urządzeń wodnych.

W trakcie powtórnie prowadzonego postępowania bezspornie ustalono, że aktualnie działają trzy zakłady korzystające z tego piętrzenia, tj. Zakład A S.A. w O. i B na podstawie pozwoleń wodnoprawnych oraz Urząd Miejski w O. bez pozwolenia. Zakład A S.A. i właściciele nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania piętrzenia pozostają w konflikcie z K. U. - właścicielem B odnośnie przekroczenia przez niego poziomu piętrzenia, tj. rzędnej 178,95 m pm określonej w pozwoleniu. K. U. natomiast, kwestionuje wartości rzędnych, a właściwie brak ich nawiązania do wartości Kronsztad, ilości pobieranej wody i obsługę jazu oraz wiarygodność wszystkich danych przedstawianych przez A S.A. i C. Ustalono, że w decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. - Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] Nr.[...] określone zostały parametry rzędnych budowli piętrzącej i dopuszczalny maksymalny poziom piętrzenia 179,20 m npm w układzie lokalnym, tj. wysokości piętrzenia na progu 1,50 m słupa wody . Określono w niej także dozwoloną ilość, tj. 66 l/s pobieranej wody przemysłowej z tego piętrzenia. Następnie Urząd Wojewódzki w P. na wniosek Zakładu A S.A. w O. decyzją znak: [...] z dnia [...] zmienił poprzednią decyzję w części dotyczącej dopuszczalnego maksymalnego piętrzenia, ustalając ten poziom na 179,10 m npm tylko do napełniania wspomnianego zbiornika i uzupełniania w nim strat oraz do nawadniania użytków zielonych. Wprowadzono w tej decyzji stały poziom piętrzenia 178,80 m npm, określając go jako minimalny, niezbędny dla potrzeb Zakładu A S.A. oraz eliminujący podtapianie terenów w zasięgu oddziaływania cofki piętrzenia. Wskazaną decyzją zobowiązano również Zakład A S.A. do obsługi jazu na rzece D. w km 50+960. Decyzja obowiązywała do października 2000 r.

W dniu 30.09.1998 r. K. U. wystąpił z pismem skierowanym do Zakładu A S.A. z prośbą o udostępnienie jazu w celu zainstalowania urządzeń B, które będą pracowały na istniejącym piętrzeniu. Pismem z dnia 07.10.1998 r. otrzymał zgodę, jednak pod warunkiem, że zainstalowanie B nie zakłóci dotychczasowych warunków wodnych i eksploatacyjnych zakładowego ujęcia brzegowego wody oraz po przedstawieniu ostatecznych zasad wzajemnej współpracy. W dniu 19.10.1998 r. K. U. zawarł porozumienie z C w P., gdzie w § 2 zapisano, iż korzystanie z jazu dla celów energetycznych możliwe będzie po zaspokojeniu potrzeb wynikających z dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego

w zakresie poboru wody przy dozwolonej rzędnej piętrzenia 178,80 m npm. Następnie opracował operat wodnoprawny, w którym podaje rzędne charakterystyczne dla jazu w km 50+960 rzeki Drzewiczki wg projektu, identyczne jak w dotychczasowych pozwoleniach. Potwierdza również minimalny poziom piętrzenia 178,80 m npm jako niezbędny dla potrzeb ujęcia brzegowego zakładu. Na tej podstawie uzyskał pozwolenie wodnoprawne znak :[...] z dnia [...] na korzystanie z piętrzenia dla celów energetycznych /B/ przy dowolnej rzędnej maksymalnego piętrzenia 178,95 m npm, po spełnieniu kilku warunków, w tym zaspokojenia potrzeb w zakresie poboru wody dla Zakładu A S.A w O., napełnienia zbiornika retencyjnego oraz nawodnienia użytków zielonych. W październiku 2003 r. K. U. wystąpił z wnioskiem do Starosty O. o zmianę w/w ostatecznej decyzji poprzez wpisanie w punkt 1 tej decyzji zapisu "do rzędnej piętrzenia na jazie max 179,43 m npm" zamiast dotychczasowego "do rzędnej piętrzenia na jazie max 178,95 m npm". Starosta O. decyzją [...] z dnia [...] odmówił zmiany poprzedniej ostatecznej decyzji podając w uzasadnieniu odmowę wyrażenia zgody na przeprowadzone zmiany przez Zakład A S.A., jako strony postępowania i jednocześnie korzystającego z piętrzenia na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. W dniu 14.04.2005 r. na rozprawie wodnoprawnej sołtys wsi O. i dwaj właścicieli nieruchomości wnosili o obniżenie aktualnego piętrzenia, ponieważ podtapiane są ich grunty i w związku z tym mają szkody w uprawach i drzewostanie. Pozostali uczestnicy rozprawy wnioskowali:

- Urząd Miejski w O. o zagwarantowanie poboru wody dla potrzeb zbiornika retencyjno-rekreacyjnego, którego właścicielem jest Gmina O. na warunkach jakie były określone w dotychczasowych pozwoleniach i nowo opracowanym operacie wodnoprawnym.

- Polski Związek Wędkarski o wybudowanie przepławki dla ryb lub partycypację w kosztach zarybiania rz. Drzewiczki oraz skutecznego zabezpieczania wód roztopowo-opadowych przed zanieczyszczeniami ropopochodnymi.

- Zakład A S.A. w O. o zapisanie w decyzji minimalnego poziomu piętrzenia o rzędnej 178,80 m npm gwarantującego pobór wody technologicznej z ujęcia brzegowego. Pobór wody w ilości 66 l/s i 5700 m3/dobę. Prowadzenie wszelkich prac wymagających obniżenia piętrzenia uniemożliwiającego zakładowi pobór wody, należy zalecić w dni wolne od pracy, tj. soboty i niedziele z co najmniej dwudniowym wyprzedzeniem.

- C w Ł. - Terenowy Inspektorat w B. o zobowiązanie użytkowników piętrzenia do utrzymania oraz konserwacji jazu piętrzącego i koryta rzeki Drzewiczki w zasięgu oddziaływania cofki i poniżej do stałego progu za wylotem kolektora ściekowego z Zakładu A S.A.

- K. U. właściciel B o zobowiązanie Zakładu A S.A. do wskazania i zabezpieczenia rezerwowego źródła wody technologicznej, najlepiej gdyby to był zbiornik retencyjno-rekreacyjny jak kiedyś w przeszłości. Ustalenie minimalnego poziomu piętrzenia dla potrzeb A S.A. do rzędnej 178,43 m npm. Uzgodnienie "Instrukcji gospodarowania wodą i eksploatacji jazu" z nim i innymi użytkownikami. Partycypację tylko w kosztach utrzymania i eksploatacji jazu proprcjonalnie do osiąganych korzyści, a nie rzeki pod warunkiem, że będzie on obsługującym i wykonawcą prac uzgodnionych z C w Ł.. Określenie wszystkich rzędnych w układzie odniesienia Kronsztad.

W dniu 24.04.2005 r. komisyjnie dokonano sprawdzenia faktycznej wysokości piętrzenia na jazie w km 50+960 rzeki Drzewiczki i jego oddziaływania na pracę ujęcia brzegowego do poboru wody dla potrzeb Zakładu A S.A. oraz na nieruchomości położonej w zasięgu cofki. Zmierzono głębokość wody od górnego progu jazu do powierzchni lustra spiętrzonej wody, która wyniosła 1,68 m, czyli piętrzenie było na poziomie rzędnej 179,38 m npm (dozwolone maksymalne piętrzenie w decyzji K. U. i A S.A. wynosi 178,95m npm). Nie stwierdzono negatywnego oddziaływania tego piętrzenia na pracę ujęcia brzegowego do poboru wody. Natomiast stwierdzono negatywne oddziaływanie na użytki rolne położone w zasięgu cofki piętrzenia, praktycznie od stałego stopnia żelbetowego we wsi O.. Na łąkach widoczne zastoiny wody, grząski przesycony wodą grunt, miejscami charakterystyczna roślinność dla terenów podmokłych, widoczne usychające drzewa, wyraźnie wyższy poziom lustra wody w rzece jak w płytkich zaniżeniach łąk. Stwierdzono także, iż znak wodny w postaci czerwonego trójkąta umieszczony na prawym przyczółku jazu przez K. U., określający max. poziom piętrzenia jest kwestionowany przez A S.A. jako niezgodny z warunkami określonymi w pozwoleniu. Fakt ten potwierdza pomiar rzędnych tego znaku wykonany przez firmę B na zlecenie Zakładu A S.A. i potwierdzony przez geodetę powiatowego.

W świetle stwierdzonych faktów organ I instancji przyjął, iż wnioski zgłoszone przez sołtysa wsi i innych właścicieli nieruchomości oraz A S.A. są zasadne. W dniu 5 maja 2005 roku, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a., w trybie art. 151 § 2 K.p.a. , Starosta Powiatowy w P. uchylił decyzję Starosty O. z dnia [...] znak: [...] i wydał nową decyzję zezwalającą Zakładowi A S.A. w O. ul. A 2 na pobór spiętrzonej wody powierzchniowej rzeki Drzewiczki oraz eksploatację urządzeń wodnych.

Od powyższej decyzji, w dniu 25.05.2005 roku K. U. złożył odwołanie, w którym zażądał jej uchylenia. Podniósł, iż decyzja została wydana bez wymaganego aktualnego operatu wodnoprawnego, a ponadto operat z 2000 r. nie spełnia wymogów art. 132 prawa wodnego. Stwierdził także, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z pozwoleniem wodnoprawnym wydanym w 2000 r. dla B, bo nakazuje obniżenie piętrzenia o 0,48 m, co uniemożliwia całkowicie działanie B.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 4 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Analizując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem, organ II instancji ustalił, iż K. U. w związku z zamiarem uruchomienia B na jazie na rzece D. w O. zwrócił się pismem z dnia 30.09.1998 r. do zakładu A S.A. w O. w celu udostępnienia jazu na potrzeby B. Jednocześnie deklarował, że dotychczasowe funkcje jazu zostaną zachowane a wykorzystanie z wody dla celów energetycznych odbywać się będzie w okresie piętrzenia przez właściciela jazu. Zakład A S.A. w O. wyraził na to zgodę pod warunkiem, że B nie zakłóci dotychczasowych warunków eksploatacyjnych zakładowego ujęcia wody oraz po przedstawieniu zasad współpracy (pismo z dnia [...], znak:[...]). Następnie skarżący zawarł porozumienie na udostępnienie jazu dla potrzeb B na ściśle określonych przez C w P. warunkach, który jest zarządcą rzeki i jazu (porozumienie z dnia 19.10.1998 r.). Porozumienie to podpisał bez uwag, nie kwestionując ani rzędnych piętrzenia ani układu w jakim były podane (lokalny czy Kronsztad), ani warunków obowiązującego pozwolenia. Organ stwierdził, że skarżący sam wykonał operat wodnoprawny, w którym przedstawił takie same parametry jazu piętrzącego na rzece D. w km 50+960, jakie były przyjęte w decyzji Prezydium WRN w K. z dnia [...], Nr [...] w sprawie budowy w/w jazu oraz piętrzenia i poboru wody dla PZW w O. (obecnie A S.A. w O.). Analizując operat wodnoprawny K. U. organ wyraził wątpliwości, czy skarżący celowo nie pominął dwóch bardzo istotnych kwestii dotyczących dozwolonej maksymalnej wysokości piętrzenia lustra wody, która była zapisana w tych dokumentach oraz układu rzędnych. Określił w nim dla ujęcia brzegowego zakładu A S.A. minimalny niezbędny poziom piętrzenia na rzędnej 178,80 m npm i max. na rzędnej piętrzenia 179,10 m npm, które to rzędne były zapisane w decyzjach z dnia [...], wydanych przez Urząd Wojewódzki w P. znak: [...] i [...]. Zdaniem organu konieczność obniżenia piętrzenia roboczego z rzędnej 179,20 m npm do rzędnej 178,80 m npm podyktowana była podtapianiem użytków rolnych, nieruchomości i wylotów drenarskich położonych w zasięgu cofki piętrzenia wody na jazie. Z tych względów ustalono, iż piętrzenie na poziomie 178,80 m npm jest piętrzeniem minimalnym dla potrzeb zakładu A.S.A. w O.. Natomiast, jeżeli chodzi o poziom maksymalnego piętrzenia uznano, że będzie można piętrzyć wodę tylko okresowo w celu napełnienia i uzupełnienia ubytków zbiornika rekreacyjnego i nawadniania użytków zielonych do rzędnej 179,10 m. Poza tym w trakcie postępowania wodnoprawnego prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w O. w 2000 r., dotyczącego wydania pozwolenia wodnoprawnego dla K. U. na szczególne korzystanie z wód na potrzeby B ustalono, na podstawie szeregu prób dotyczących oceny oddziaływania piętrzenia w zasięgu cofki, iż długotrwałe lub stałe piętrzenie powyżej rzędnej maksymalnej 178,95 m npm powoduje lokalne podtopienia.

Odpowiadając na zarzuty K. U., iż zaskarżona przez niego decyzja jest sprzeczna z pozwoleniem wodnoprawnym z 2000 r., wydanym na potrzeby B, bo nakazuje obniżenie poziomu piętrzenia o 0,48 m, co uniemożliwia całkowicie jego działanie, organ stwierdził, iż zarzut jest całkowicie bezpodstawny, ponieważ maksymalny poziom piętrzenia dla tych potrzeb, uzgodniony z C w P. wynosił 178,80 m npm. W zaskarżonej decyzji zapisany został jako poziom minimalnego piętrzenia, stały poziom piętrzenia określono na poziomie 178,95 m npm, a maksymalny dopuszczalny poziom piętrzenia wynosi 179,10 m npm. Decyzja Starosty P. w żadnym wypadku nie pozostaje więc w sprzeczności z pozwoleniem wodnoprawnym skarżącego z 2000 r. i nie nakazuje obniżenia piętrzenia, ani nie odbiera nikomu praw. Porządkuje natomiast w sposób logiczny warunki piętrzenia wody i korzystania z jazu. Ponadto organ podniósł, iż K. U. w czasie całego postępowania kwestionował także zarówno wartości rzędnych piętrzenia wody na jazie na rzece D. w O., jak i układ, w jakim zostały przedstawione (m. innymi podważył wiarygodność pomiarów geodezyjnych wykonanych przez firmę B i geodetę powiatowego). Zgodnie z decyzją z [...] skarżący nabył prawo do korzystania z istniejącego piętrzenia do maksymalnej rzędnej 178,95 m npm, ale dopiero wtedy, kiedy będą całkowicie zaspokojone potrzeby dotychczasowych użytkowników. Nigdy natomiast nie nabył prawa do piętrzenia i manipulowania urządzeniami jazu według swojego uznania.

Wydając decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organ II instancji uznał, iż postępowanie zostało przeprowadzone z należytą starannością i w sposób bezstronny tak, aby pogodzić interesy wszystkich stron korzystających z przedmiotowego piętrzenia wody na jazie, a jednocześnie zabezpieczyć przed szkodami osoby trzecie z zachowaniem wszelkich procedur określonych w k.p.a. W trakcie postępowania wykorzystano wszystkie dostępne materiały i dokumenty oraz wyjaśnienia stron. Przeprowadzono również wizję terenową na miejscu, która miała istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Na powyższe rozstrzygnięcie, w dniu 29 sierpnia 2005 r. K. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez opracowania operatu wodnoprawnego spełniającego wymagania art. 132. ust. 2 pkt 5 i 6, oraz art. l32. ust. 3 pkt 1 i 2 prawa wodnego. Ponadto jest sprzeczna z jego pozwoleniem wodnoprawnym, bo nakazuje obniżenie piętrzenia 0.48 m tj. do wysokości słupa wody H=1.25m na progu jazu, co uniemożliwia całkowicie działanie B. Decyzja nakazuje właścicielowi B obniżenie poziomu wody do poziomu wpustu wody do turbiny, uniemożliwiając jej działanie. Skarżący podniósł, iż trzeci znak wodny namalowany przez A niżej od nominalnego 178,95 m npm posłużył do bezprawnego obniżania poziomu wody do tego znaku. Po wezwaniu A przez C do usunięcia bezprawnie założonych blokad jazu i powiadomieniu policji skarżący przywrócił piętrzenie na wysokości 178,95 m npm. W odpowiedzi Zarząd A oskarżył go, że wbrew pozwoleniu wodnoprawnemu zwiększył wysokość piętrzenia o 0,48 m i taką utrzymuje. Od zarzucanego wykroczenia K. U. został uniewinniony przez Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia [...] Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja jest dla B trwale niewykonalna, gdyż dla każdej elektrowni wodnej działającej na nurcie rzeki bez zbiornika retencyjnego, utrzymanie piętrzenia na określonym poziomie jest niewykonalne. Odnośnie zarzutu podtapiania okolicznych terenów skarżący stwierdził, iż dotyczy ono tylko ul. B i zależy wyłącznie od poziomu wody w przyległym zbiorniku, a nie w rzece. Odpowiadając na zarzut organu administracji, iż w swoim operacie pominął dwie istotne kwestie tj. słup wody H=l,5m od lustra wody do progu jazu oraz układ rzędnych skarżący podniósł, iż te kwestie zostały rozstrzygnięte przez Sąd Rejonowy w O. na podstawie zeznań wszystkich świadków biorących udział w sporze. W konkluzji K. U. stwierdził, iż wydanie decyzji przez organ I instancji i późniejsze utrzymanie jej w mocy jest fałszywym oskarżeniem jego osoby o podwyższenie piętrzenia wody w 2003 roku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu w świetle przedstawionego materiału skargę należy uznać za próbę narzucenia i wymuszenia przez skarżącego wyższego poziomu piętrzenia oraz obniżenia najniższego poziomu piętrzenia wody na jazie, która pozbawiłaby możliwości korzystania z ujęcia brzegowego Zakład A S.A. w O.. Organ powtórzył, iż K. U. zgodnie z decyzją z [...] nabył prawo do korzystania z istniejącego piętrzenia do maksymalnej rzędnej 178,95 m npm, ale dopiero wtedy, kiedy będą całkowicie zaspokojone potrzeby dotychczasowych użytkowników. Nigdy natomiast nie nabył prawa do piętrzenia i manipulowania urządzeniami jazu według swojego uznania. Organ II instancji uznał, iż zarzuty stawiane przez skarżącego mają na celu wyłącznie uzyskane przez niego jak największych korzyści, kosztem pozostałych stron postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ).

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej obowiązującymi w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz uwzględnia stan faktyczny zaistniały do tego dnia. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

W orzecznictwie sądowym wyjaśniono, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest sprawa administracyjna jako całość i stąd podstawowym zadaniem organu II instancji jest ponowne rozstrzygnięcie danej sprawy ( np. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987r. IV SA 385/87 – Gospodarka Administracja Państwowa 1987/21, str. 40 i wyrok NSA z dnia 9 października 1992r. V SA 137/92 – ONSA 1993, nr 1, poz. 22, ).

Oznacza to, że z chwilą otrzymania odwołania wraz z aktami sprawy organ II instancji powinien przystąpić do rozpatrzenia sprawy, jak gdyby nie było decyzji organu I instancji. Zadaniem organu odwoławczego jest więc rozważenie, jak należy rozstrzygnąć daną sprawę zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, a nie tylko utrzymać lub zmienić decyzję organu I instancji. W konsekwencji uznać należy, że organ odwoławczy ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę odwołującą się. Brak takiego ustosunkowania się narusza przepis art. 107 § 3 K.p.a. i stanowi podstawę uchylenia decyzji ( por. np. wyroki NSA: z dnia 7 lutego 1996r. SA/Sz 2214/95, z dnia 22 kwietnia 1998r. I SA/Lu 21/98 – LEX nr 34147, z dnia 4 listopada 1998r. I SA/Lu 1056/97- LEX nr 34906 ).

W odwołaniu od decyzji Starosty P. K. U. zarzucił m. innymi, iż decyzja ta wydana została bez wymaganego aktualnego operatu wodnoprawnego spełniającego wskazania określone w art. 132 ust. 2 pkt 5-6, ust. 3 pkt 1,2,4 , ust. 4 pkt 2, 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Zarzut ten powtórzony został również w skardze wniesionej do Sądu, z tym, że skarżący pominął naruszenie art. 132 ust. 4 powołanej ustawy.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu II instancji nie zawiera ustosunkowania się do podniesionego zarzutu, ani też jakichkolwiek rozważań w przedmiocie operatu wodnoprawnego i wymagań, które winien on spełniać zgodnie z art. 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.).

Art. 131 ust. 2 prawa wodnego wyraźnie stanowi, że do wniosku o pozwolenie wodnoprawne dołącza się operat wodnoprawny, zaś art. 132 enumeratywnie wymienia wszystkie jego elementy. Dokument ten spełnia zatem istotną rolę w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i podlega kontroli organu uprawnionego do wydania takiego pozwolenia. W decyzji rozstrzygającej wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego organ winien wypowiedzieć się, czy złożony operat sporządzony został prawidłowo i czy zawiera wszystkie wymagane elementy.

W aktach prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego znajduje się Operat wodnoprawny na pobór wody powierzchniowej z rzeki Drzewiczki przez A S.A., sporządzony w czerwcu 2000 r. Po wznowieniu postępowania postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...], organ I instancji pismem z dnia [...] [...] wezwał Zakłady A S.A. w O. m. innymi do opracowania i złożenia 2 egzemplarzy uaktualnionego operatu wodnoprawnego na: piętrzenie i pobór wód rzeki Drzewiczki, pobór wód podziemnych z własnych ujęć głębinowych, wprowadzenie ścieków do wód oraz wprowadzenie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska. Organ wskazał, iż operat winien być sporządzony zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 i art. 132 prawa wodnego oraz skutecznie rozwiązywać możliwość swobodnej migracji ryb.

Powyższe wezwanie wskazuje, iż sam organ dostrzegł potrzebę opracowania i złożenia przez wnioskodawcę aktualnego operatu wodnoprawnego, stanowiącego podstawę wydania w tej sprawie nowej decyzji. Nie ulegało wszak wątpliwości, że z uwagi na upływ czasu poprzedni operat, uwzględniający stan rzeczy sprzed 5 lat utracił walor aktualności.

Analiza załączonych akt postępowania administracyjnego wskazuje, że wnioskodawca nie wywiązał się z nałożonego obowiązku. W aktach znajduje się bowiem tylko złożony wcześniej operat wodnoprawny dotyczący sposobu postępowania ze spływami wód opadowych i roztopowych terenu A S.A. w O. sporządzony w grudniu 2004 r. oraz Instrukcja gospodarowania wodą i eksploatacji jazu w km 50+960 rzeki Drzewiczki w O. pochodzący z kwietnia 2005 r.

Brak aktualnego, spełniającego wymagania art. 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) operatu wodnoprawnewgo uniemożliwiał wydanie przez organ I instancji pozwolenia wodnoprawnego z powołaniem się w podstawie prawnej decyzji na wskazane tamże przepisy prawa wodnego. W konsekwencji organ ten chybił przepisom prawa materialnego ( ar. 122, 128 i 132 prawa wodnego ) oraz przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 77 i 80 K.p.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując odwołanie skarżącego Wojewoda [...] uchybień tych nie dostrzegł i jak już powyżej wskazano nie ustosunkował się do podniesionego przez skarżącego zarzutu niezlożenia przez wnioskodawcę aktualnego operatu wodnoprawnego. W konsekwencji pozostawił w obrocie prawnym decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem przepisów prawa.

Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję organów obu instancji orzekając zgodnie z art. 200 powołanej ustawy o należnych skarżącemu kosztach postępowania.