Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 313/19 odrzucające skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 313/19 oddalającego skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w Specjalnej Strefie Ekonomicznej postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 313/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 313/19 oddalającego skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w Specjalnej Strefie Ekonomicznej.

Sąd I instancji podniósł, że w myśl art. 176 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna, poza wymogami określonymi w § 1 powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Wobec czego, pismem z 4 listopada 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego poprzez złożenie oświadczenia, czy wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, czy też zrzeka się przeprowadzenia rozprawy wraz z odpisem dla organu. Zakreślony przez Sąd termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie w dniu 15 listopada 2019 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a. i podniosła, że brak oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy nie jest brakiem skargi uniemożliwiającym nadanie jej biegu, a brak oświadczenia o rozpoznaniu skargi na rozprawie winien być poczytany jako oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 176 § 2 in fine p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Wbrew stanowisku wnoszącej zażalenie, powyższy element skargi kasacyjnej jest niezbędny dla nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu z tej przyczyny, że w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany oświadczeniem wnoszącej skargę kasacyjną o zrzeczeniu się rozprawy, w sytuacji, gdy nie sprzeciwią się temu pozostałe strony postępowania. Takiego oświadczenia nie może natomiast domniemywać na podstawie braku oświadczenia przeciwnego. Dlatego przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej konieczne jest ustalenie intencji skarżącej kasacyjnie co do trybu, w którym skarga kasacyjna ma zostać rozpoznana.

W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie to było precyzyjne i zostało skierowane do zawodowego pełnomocnika. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie.

Wbrew jednoznacznej treści art. 176 § 2 in fine p.p.s.a. skarżąca nie wykonała zatem wezwania Sądu I instancji i nie złożyła wymaganego tym przepisem oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy albo wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i z tej przyczyny, należało uznać, że Sąd I instancji, wobec nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi kasacyjnej, prawidłowo zastosował art. 178 p.p.s.a. i odrzucił skargę kasacyjną.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.