III SA/Kr 1260/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-24	
Data wpływu	2025-09-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Janusz Kasprzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Marasek-Zybura
Magdalena Gawlikowska	
Symbol z opisem	6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 385; Art. 21; Ustawa z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 775; Art. 6, art. 7, art. 8, art. 107  par. 3 i 138  par. 1  pkt 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; Art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602; Art. 72  ust. 1  i 3  w zw. z art. 2 pkt 39; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2025 r., nr SKO.RD/4120/417/2025 w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu zabytkowego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną przez M. K., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 4 sierpnia 2025 r., znak: SKO.RD/4120/417/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 72 ust. 1 i 3 w związku z art. 140mb ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1241, zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym), art. 21 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2022 r. poz. 385) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 23 czerwca 2025 r. nr K.III.K.5410.8.18.2025 o odmowie rejestracji pojazdu zabytkowego marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i nr rejestracyjnym [...].

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r. nr K.III.K.5410.8.18.2025 Starosta Krakowski odmówił skarżącemu rejestracji pojazdu zabytkowego marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i nr rejestracyjnym [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 23 maja 2025 r. skarżący złożył wniosek o rejestrację pojazdu zabytkowego, załączając następujące dokumenty:

- dowód rejestracyjny seria [...] na pojazd zabytkowy,

- umowę kupna sprzedaży z dnia 20 maja 2025 r. dot. pojazdu, tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] (zabytkowe).

Dalej organ wskazał na charakter postępowania w zakresie rejestracji pojazdów zabytkowych oraz na wyjaśnienia Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zakresie wykładni pojęcia "muzealia." Wskazał, że "muzeum nieposiadające osobowości prawnej nie dysponuje zdolnością prawną, a przedmiotem wszelkich praw związanych z działalnością muzeum jest jego założyciel, co wynika z art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach, zgodnie z którym w przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum, oraz wpisane do inwentarza muzealiów. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy nowy właściciel jest współzałożycielem tegoż muzeum lub założycielem innego muzeum i na podstawie umowy kupna-sprzedaży zdążył dokonać już wpisu pojazdu do inwentarza muzealiów. W tym przypadku jednak potwierdzeniem dokonania wpisu jest przedłożenie pełnej dokumentacji ewidencyjnej, w tym kopii księgi inwentarzowej, karty ewidencyjnej muzealium oraz dokumentacji fotograficznej poświadczającej otrzymanie przez pojazd nieusuwalnego oznakowania, na które składa się oznaczenie właściciela i numer z księgi inwentarzowej".

Podkreślono, że pismem z dnia 5 czerwca 2025 r. skarżący został wezwany o uzupełnienie wniosku poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków lub dokumentów potwierdzających, iż skarżący jest właścicielem muzeum, a pojazd został wpisany do inwentarza muzealiów. Skarżący nie przedłożył ww. dokumentów.

Organ pierwszej instancji doszedł więc do przekonania, że przedmiotowy pojazd z chwilą zakupu przez skarżącego w dniu 20 maja 2025 r. przestał być własnością muzeum, przez to nie można przypisać mu charakteru muzealium. W związku z czym odmówiono rejestracji pojazdu zabytkowego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący.

Wymienioną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium powołało treść przepisów art. 72 ust. 1 i 3 oraz art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym i wskazało, że zgodnie § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1709 ze zm.):

W przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego właściciel pojazdu dołącza do wniosku o rejestrację:

1) uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2) zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 ustawy.

Kolegium wyjaśniło, że wykaz dokumentów, na podstawie których organ dokonuje rejestracji pojazdu określony został w art. 71 Prawa o ruchu drogowym. Konstrukcja owego artykułu w pierwszym ustępie wskazuje dokumenty stanowiące podstawę dokonania rejestracji, w ustępie drugim określono zaś wyjątki, w których ustępu pierwszego się nie stosuje. Ustęp 3 podaje, że dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych. Literalne brzmienie tej jednostki redakcyjnej wskazuje w sposób wyraźny, że w sytuacji, gdy organ dokonuje rejestracji pojazdu zabytkowego, do złożenia wniosku o jego rejestrację wymagany jest dokument potwierdzający spełnienie przesłanek wyrażonych w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym, a to wykazania, czy pojazd został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków bądź czy pojazd wpisany został do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie sformułowania odsyłającego do ustaw szczególnych poprzez wskazanie, że owe spełnianie wymagań do zakwalifikowania pojazdu jako pojazdu zabytkowego ma odbywać się zgodnie z odrębnymi przepisami.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł o rejestrację pojazdu zabytkowego, który pierwotnie ujęty był Inwentarzu Muzealiów Muzeum Motoryzacji w Będzinie (karta inwentarzowa ruchomych zabytków techniki nr [...]). Do wniosku dołączono:

- dowód rejestracyjny seria [...] na pojazd zabytkowy,

- umowę kupna sprzedaży z dnia 20 maja 2025 r.,

- tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] (zabytkowe).

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach w przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum oraz wpisane do inwentarza muzealiów. Organ pierwszej instancji w związku z przedłożoną do akt sprawy umową sprzedaży samochodu z dnia 20 maja 2025 r. zasadnie poddał w wątpliwość fakt, czy ów pojazd dalej wpisany jest właściwego inwentarza muzealiów. Zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w przypadku zmiany statusu prawnego (zbycia) pojazdu zabytkowego, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do inwentarza muzeum założonego przez osobę fizyczną, pojazd taki należy wykreślić z inwentarza. Ponadto, w aktach sprawy nie znajduje się inny "dokument potwierdzający spełnienie którejkolwiek z przesłanek wyrażonych w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym. Zatem organ pierwszej instancji zasadnie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o wymienione w wezwaniu dokumenty.

Kolegium nie zgodziło się przy tym ze stanowiskiem skarżącego, że przedłożenie owych dokumentów jest wymagane jedynie w przypadku pierwszej rejestracji. Odczytywanie § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów w sposób zaproponowany przez skarżącego stałoby bowiem w sprzeczności ustawową regulacją wyrażoną w art. 72 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ww. wezwanie miało na celu uzyskanie dokumentów potwierdzających spełnianie przez pojazd przesłanek określonych w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym. Jedocześnie wyjaśniło, że pojęcie muzealium w rozumieniu ustawy o muzeach jest pojęciem szerszym niż zabytek, a przez to muzealium wpisane do inwentarza muzeum może lecz nie musi być jednoczenie zabytkiem. Pojazdy będące muzealiami wpisanymi do inwentarza muzeum nie powinny być traktowane jako zabytki w myśl ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochotnie zabytków i opiece nad zabytkami.

Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji zasadnie odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu z uwagi na niewykazanie przez skarżącego, że pojazd spełnia przesłanki określone w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym.

W skardze na powyższa decyzję skarżący zarzucił Kolegium naruszenie:

- art. 72 ust.3 Prawa o ruchu drogowym przez błędną interpretację przepisu i uznanie, ze rejestracja pojazdu zabytkowego po jego sprzedaży i wykreśleniu z inwentarza muzealiów może nastąpić wyłącznie na zasadach ogólnych (tzw. "białe tablice"), mimo że przepis ten odnosi się wyłącznie do pierwszej rejestracji. co powoduje naruszenie zasady spójnej wykładni przepisów prawa (art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych) poprzez brak łącznej interpretacji ustawy i aktu wykonawczego,

- art. 64 § 2 k.p.a. przez odmowę przyjęcia dokumentów zamiast wezwania do ich uzupełnienia,

- art. 35 §1 i art. 104 k.p.a. przez odmowę wydania decyzji w ustawowym terminie,

- art. 6 i art. 7 k.p.a. przez powoływanie się na "wytyczne Dyrektora" zamiast na przepisy prawa podczas prośby o podanie podstawy prawnej do postępowania administracyjnego w żądaniu przedstawienia wpisu do ewidencji lub inwentarza muzealiów,

- art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez wprowadzenie nadmiernych wymogów, nieprzewidzianych wprost w obowiązujących przepisach,

-- art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu,

- art. art. 7 i art. 8 k.p.a. przez brak rzetelnej, obiektywnej i pełnej kontroli instancyjnej, co doprowadziło do utrzymania wadliwej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona bowiem kontrola według wyżej wskazanych kryteriów wydanych w niniejszej sprawie decyzji wykazała, że nie tkwią w nich kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie stwierdził również, ani naruszenia przepisów postepowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mający mieć wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy: art. 72 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1241, zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym).

Ustęp 1 art. 72 Prawa o ruchu drogowym wskazuje, że rejestracji dokonuje się na podstawie wymienionych tam dokumentów, m.in. dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; karty pojazdu, jeżeli była wydana, itd.

Z kolei w świetle art. 72 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym "Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych."

Art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że użyte w ustawie określenia oznaczają: "pojazd zabytkowy - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami".

W świetle treści Art. 21 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z . 2022 r., poz. 385, zwanej dalej ustawą o muzeach) "Muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność muzeum i wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealia stanowią dobro narodowe." (ust. 1). W przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum, oraz wpisane do inwentarza muzealiów (ust. 1a).

Z § 2 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1709 ze zm.) wynika, że w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza m.in. uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Dołącza się także zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 Prawa o ruchu drogowym.

Należy również podnieść, że w piśmiennictwie oraz orzecznictwie przyjmuje się, iż "Wpis do inwentarza muzealiów jest (...) czynnością faktyczną (materialno-techniczną) konstytuującą domniemanie (domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego), że objęte tym wpisem rzeczy ruchome lub nieruchomości stanowią własność muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum)" (P. Antoniak, Ustawa o muzeach. Komentarz, tezy do art. 21, LEX-el.; A. Jagielska-Burduk, D. Markowski, Wybrane zagadnienia dotyczące sposobów nabywania własności dzieł sztuki i zabytków przez muzea, Acta Universitatis Nicolai Copernici, Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, XLIV, Toruń 2013, s. 534 i n. oraz podane tam orzecznictwo). Jest to zatem domniemanie "własności muzeum" (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum), a nie "współwłasności" .Co więcej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach (Dz. U. z 2004 r. Nr 202, poz. 2073) i wg jego § 6 ust. 1 i 2 muzealium wpisane do księgi inwentarzowej otrzymuje zawsze, gdy to jest możliwe, nieusuwalne oznakowanie, składające się z oznaczenia właściciela (a nie "oznaczenia właścicieli" - przyp. Sądu) i numeru z księgi inwentarzowej. Oznakowania dokonuje się techniką zapewniającą jego trwałość, bezpośrednio na przedmiocie, w miejscu najmniej widocznym, nienaruszającym wizualnego kształtu muzealium. W szczególnych przypadkach oznakowanie może być przymocowane do muzealium w sposób możliwie trwały. Ingerencja taka w muzealium jest więc obligatoryjna, chyba że nie będzie możliwa ze względu na charakter przedmiotu i zagrożenie jego zniszczenia, uszkodzenia (np. negatyw fotograficzny, bibuła z historycznymi zapiskami, itd.).

Zatem tak daleko idąca i trwała ingerencja w muzealium wymaga posiadania pełnej własności rzeczy. Jeśli muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciel tego muzeum) nie jest jej właścicielem, może ewentualnie uzyskać prawo do tzw. depozytu (zob. § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach). Jednocześnie należy mieć również na uwadze to, że nie każdy przedmiot eksponowany w muzeum i tam ewidencjonowany stanowi jednocześnie zabytek. Mogą to być także inne przedmioty, np. współczesne repliki. Do zakwalifikowania przedmiotu jako zabytkowego konieczne jest spełnienie szczegółowych przesłanek (zob.m.in. art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochotnie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1292).

Należy również zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów

w tych sprawach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1849). W załączniku nr 2 zamieszczono "Instrukcję w sprawie czynności związanych z czasową rejestracją pojazdu z urzędu."

Zarówno załącznik ten, jak i docelowe rozwiązania przewidziane w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, świadczą o konieczności weryfikowania danych zawartych w dokumentacji przedkładanej przez stronę w postępowaniach dotyczących rejestracji pojazdu (por. także wyrok NSA z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 1171/20; LEX nr 3824766.

I tak, w § 1 pkt 4 ww. załącznika nr 2 stwierdzono, że "Po dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu z urzędu, a przed wystawieniem dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący stosuje odpowiednio przepis § 3 rozporządzenia i prowadzi, w razie konieczności, postępowanie wyjaśniające dotyczące własności pojazdu i jego cech identyfikacyjnych oraz, w razie konieczności, w przypadku pojazdu zabytkowego:

a) weryfikuje dane zawarte w kopii decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub w dokumencie potwierdzającym ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo w dokumencie potwierdzającym wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów,

b) weryfikuje dane zawarte w zaświadczeniu, o którym mowa w § 2 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia o rejestracji pojazdów.

Podobne rozwiązania, służące weryfikacji danych podlegających wpisowi do centralnej ewidencji pojazdów, przewiduje m.in. 80bb ust. 2, art. 80bd Prawa o ruchu drogowym. Stąd tego rodzaju dane nie są przyjmowane przez organ bezkrytycznie i podlegają weryfikacji, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Oczywiście samej pozorności umowy cywilnoprawnej nie może badać organ administracji publicznej, gdyż jest to domena sądów powszechnych. Musi jednak przeprowadzić weryfikację dokumentacji w kontekście obowiązujących przepisów, w tym odrębnych i dokonać ich wykładni. Taki pojazd musi również spełniać przesłanki bezpieczeństwa.

Mając zatem to wszystko na uwadze za prawidłowe należało ocenić, zdaniem Sądu, działania orzekających organów w rozpatrywanym przypadku.

Zasadnie stwierdziło i Kolegium i organ pierwszej instancji, że zgodnie z art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach i innych wskazanych regulacji w przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum oraz wpisane do inwentarza muzealiów. W związku zatem z przedłożoną do akt sprawy umową sprzedaży samochodu z dnia 20 maja 2025 r. zasadnie stwierdziły organy, istnienie wątpliwości co do faktu, czy przedmiotowy pojazd dalej wpisany jest do właściwego inwentarza muzealiów. Prawidłową wykładnie przepisów, dokonaną przez organy wzmacnia treść wyjaśnień Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z których wynika, że w przypadku zmiany statusu prawnego (zbycia) pojazdu zabytkowego, jak w tym wypadku, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do inwentarza muzeum założonego przez osobę fizyczną, pojazd taki należy wykreślić z inwentarza.

Ponadto, w aktach sprawy nie znajduje się inny "dokument potwierdzający spełnienie którejkolwiek z przesłanek wyrażonych w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym.

Zatem trafnie i prawidłowo uznało Kolegium, że organ pierwszej instancji zasadnie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu o wymienione w wezwaniu dokumenty.

Podzielić należało stanowisko Kolegium, że przedłożenie tych dokumentów jest wymagane nie tylko w przypadku pierwszej rejestracji. Istotnie, takie odczytanie § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów, jak twierdzi skarżący, stałoby w sprzeczności ustawową regulacją art. 72 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Pojęcie muzealium w rozumieniu ustawy o muzeach jest pojęciem szerszym niż zabytek, a przez to muzealium wpisane do inwentarza muzeum może lecz nie musi być jednoczenie zabytkiem. Pojazdy będące muzealiami wpisanymi do inwentarza muzeum nie powinny być traktowane jako zabytki w myśl ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochotnie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1292).

W ocenie Sądu podjęte przez Kolegium i organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu z uwagi na niewykazanie przez skarżącego, że pojazd ten spełnia przesłanki określone w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym, należało ocenić, jako odpowiadające prawu.

Wbrew twierdzeniom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu powodującym konieczność uchylenia kontrolowanych decyzji.

Organy prawidłowo zinterpretowały i zastosowały art. 72 ust. 1 i 3 Prawa o ruchu drogowym.

Wobec tego Kolegium miało podstawy do skorzystania z przyznanych mu kompetencji, jako organowi odwoławczemu, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., i utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji skoro jego rozstrzygnięcie jest tożsame z organem pierwszoinstancyjnym.

Skarga nie mogła więc wywrzeć zmierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) orzekł, jak w sentencji wyroku.