Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Po 2082/15 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 11 września 2015 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Po 2082/15 odmówił P.K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 11 września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że P.K.(dalej: "skarżący") wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. W motywach wniosku skarżący wskazał na ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia nieodwracalnej szkody Wyjaśnił, że w 2014 r. poniósł stratę w wysokości 100.175,30 zł, przy czym strata za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. wyniosła 52.677,75 zł. Ponadto zatrudnia 5 pracowników, których miesięczne wynagrodzenie brutto wynosi łącznie ok. 4.500,00 zł, leasinguje dwa pojazdy niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej ponosząc z tego tytułu miesięczne koszty w kwocie ok. 2.600,00 zł. Na skutek egzekucji nałożonej kary skarżący może zostać pozbawiony środków do życia. Do skargi załączono zeznanie podatkowe za 2014 r., podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r., zestawienie obejmujące wynagrodzenia pracowników oraz dokumenty dotyczące umów lesingu.

Sąd pierwszej instancji oceniając wniosek skarżącego stwierdził, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zdaniem Sądu przedłożona przez skarżącego dokumentacja nie pozwala na ustalenie, z jakiego źródła ponoszone są wydatki związane z działalnością gospodarczą pomimo osiągnięcia straty z tej działalności w 2014 r. i w okresie od stycznia do sierpnia 2015 r. Ponadto skarżący nie przedłożył ewidencji środków trwałych, która umożliwiłaby ustalenie wartości majątku należącego do niego przedsiębiorstwa. Z podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. wynika, że skarżący pomimo nadwyżki kosztów nad przychodami nadal prowadzi działalność gospodarczą dokonując zakupu towarów handlowych i ponosi inne wydatki. Z dokumentacji finansowej skarżącego nie wynika aby aktualnie wnioskodawca miał problemy z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań, z czego należy wysnuć wniosek, że u skarżącego zachowana jest płynność finansowa.

W tych okolicznościach faktycznych Sąd pierwszej instancji stwierdził brak przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

P. K.wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji domagając się jego uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków. Strona występując z wnioskiem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna uprawdopodobnić, że natychmiastowa egzekucja decyzji mogłaby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W sprawie objętej zażaleniem Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na brak przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu przedstawione we wniosku dane dotyczące sytuacji finansowej skarżącego są niewystarczające, gdyż uniemożliwiają przeprowadzenie oceny co do jego rzeczywistego stanu majątkowego. Z informacji skarżącego wynika, że nadal prowadzi on działalność gospodarczą i ponosi wydatki związane z zakupem towarów oraz regulowaniem innych zobowiązań. Pomimo wskazanej straty w 2014 r. w wysokości 100.175,30 zł, a w okresie od stycznia do sierpnia 2015 r. w wysokości 52.677,75 zł. skarżący nie podał, z jakiego źródła uzyskuje środki finansowe na bieżącą działalność gospodarczą. We wniosku brak jest także informacji skarżącego odnośnie posiadanych środków trwałych oraz wartości jego majątku. Sąd pierwszej instancji nie miał pełnej wiedzy o rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego i z tego względu nie mógł stwierdzić, że natychmiastowa egzekucja kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł spowoduje dla skarżącego znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki o charakterze finansowym. W związku z tym, Sąd zasadnie przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie ryzyka wystąpienia zdarzeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i w konsekwencji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.