Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017r. sprawy ze skargi [...] Sp. jawna z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie rejestracji i wydania dowodu rejestracyjnego dla pojazdu we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz [...] kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Ke 749/16

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania [...] [...] Spółki jawnej z siedzibą w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa, utrzymało w mocy decyzję Starosty Sandomierskiego z 22 kwietnia 2016 r. uchylającą własną decyzję ostateczną z 18 marca 2013 r. o rejestracji i wydaniu dowodu rejestracyjnego serii [...] oraz tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...] wraz ze znakami legalizacyjnymi seria

i numer [...] dla pojazdu marki Volkswagen T5 o numerze VIN [...] i numerze rejestracyjnym [...] , zarejestrowanego na rzecz [...] [...] Spółka jawna w S. i odmawiającej ponownej rejestracji ww. pojazdu na rzecz [...] [...] Spółki jawnej w S..

W uzasadnieniu SKO wskazało, że w wyniku wznowienia postępowania, decyzją z 22 kwietnia 2016 r. Starosta Sandomierski orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z 18 marca 2013 r. o rejestracji i wydaniu dowodu rejestracyjnego dla opisanego wyżej pojazdu i odmówił rejestracji tego pojazdu.

W złożonym odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3, 7, 77 § 1 kpa oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium ustaliło, że decyzją z 29 października 2007 r. Prezydent Miasta Katowic zarejestrował na rzecz U. K.

i G. K. - Spółki jawnej samochód osobowy marki VW T5 nr rej.[...].

W dniu 25 października 2010 r. Prezydent Miasta Krakowa zarejestrował czasowo na rzecz M. W. ww. pojazd wydając pozwolenie czasowe seria i nr [...] oraz tablice rejestracyjne nr KR [...] . W dniu 26 lutego 2010 r. Prezydent Miasta Krakowa dokonał rejestracji pojazdu wydając dowód rejestracyjny seria i nr [...].

W dniu 12 lutego 2013 r. [...] [...] Spółka jawna

z siedzibą w S. (zwana dalej spółką) złożyła wniosek o rejestrację ww. pojazdu. Decyzją z 12 lutego 2013 r. Starosta Sandomierski dokonał rejestracji czasowej pojazdu, a następnie decyzją z 18 marca 2013 r. zarejestrował ww. pojazd wydając dowód rejestracyjny serii i nr [...]. W związku ze zmianą siedziby spółki 31 lipca 2015 r. wydano kolejny dowód rejestracyjny serii i nr [...].

W dniu 3 marca 2016 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynęła decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 24 lutego 2016 r. orzekająca o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z 26 lutego 2010 r. o rejestracji ww. pojazdu na rzecz M. W. i odmawiająca zarejestrowania go. Wyjaśniono, że organ ten wznowił postępowanie i uchylił decyzję o rejestracji bowiem swoje rozstrzygnięcie wydał w oparciu o inną decyzję – rejestrującą pojazd po raz pierwszy, tj. decyzję Prezydenta Miasta Katowic z 29 października 2007 r., która została następnie uchylona przez ten organ decyzją z 16 listopada 2015 r. w związku z rejestracją dokonaną w oparciu o fałszywe dowody.

Postanowieniem z 29 marca 2016 r. Starosta Sandomierski wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu zarejestrowanego na spółkę, a decyzją

z 22 kwietnia 2016 r. orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z 18 marca 2013r.

SKO podniosło, że decyzja Prezydenta Miasta Katowic z 29 października 2007 r., po wznowieniu postępowania, została uchylona i odmówiono zarejestrowania ww. pojazdu z uwagi na to, że umowa kupna – sprzedaży została sfałszowana, co wynika z wyroku Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z 4 grudnia 2014 r. sygn. akt [...]. W sytuacji zatem, gdy odmówiono rejestracji pojazdu na rzecz poprzednich właścicieli tj. U. K., G. K. Sp. j. oraz na rzecz M. W., to w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka do zarejestrowania samochodu. Powyższa okoliczność powoduje brak skutecznego przeniesienia prawa własności na wskazanego w niej kupującego, jak również na każdego kolejnego nabywcę. Wydany wówczas dowód rejestracyjny, jak również dowód rejestracyjny wydany przez Prezydenta Miasta Krakowa zostały "anulowane". Tymczasem dowód rejestracyjny pojazdu, w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, jest jednym z niezbędnych dokumentów wymaganych do złożenia wniosku w celu rejestracji pojazdu.

Za niezasadny uznał organ odwoławczy zarzut, iż organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego co do przesłanek wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Katowice. Zdaniem SKO, organy nie były uprawnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego okoliczności pierwszej rejestracji spornego pojazdu, a przeprowadził je Prezydent Miasta Katowice i w jego wyniku uchylił własną decyzję o rejestracji oraz odmówił zarejestrowania samochodu na rzecz U. K., G. K. Spółki jawnej.

SKO podniosło również, że Starosta Sandomierski nie przeprowadzał samodzielnie postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia prawidłowości dokonania na terenie RP pierwszej rejestracji pojazdu. Okoliczności te badał Prezydent Miasta Katowice, a Starosta Sandomierski zobligowany był do wyeliminowania z obrotu prawnego własnej decyzji rejestrującej pojazd w sytuacji powzięcia informacji o zaistnieniu przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze spółka wniosła o uchylenie decyzji z 14 czerwca 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Sandomierskiego z 22 kwietnia 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:

a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 9, 8, 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nie wystąpienie do właściwego organu kraju pochodzenia pojazdu (pierwszej rejestracji) wyznaczonego do współpracy

z państwami UE w sprawach rejestracji pojazdu o potwierdzenie rejestracji pojazdu

w tym kraju i o możliwość rejestracji pojazdu w Polsce; poprzez brak podjęcia niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do naruszenia interesu skarżącej; poprzez brak ustalenia i właściwego zastosowania odpowiednich przepisów prawa, a także poprzez brak poinformowania skarżącej, jakie działania powinna podjąć celem zarejestrowania pojazdu w sytuacji nietypowej, tj. w sytuacji, gdy samochód zarejestrowany w 2006 r., po wydaniu szeregu decyzji o jego rejestracji, nie zostaje dopuszczony do ruchu na skutek następujących po sobie decyzji o odmowie rejestracji wydanych w 2015 i 2016 r.; poprzez zastosowanie nadmiernie formalistycznej wykładni prawa, której skutkiem jest pozbawienie jednostki skutecznej ochrony jej słusznych interesów.

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów

z dnia 22 lipca 2002 r. poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie, że warunkiem rejestracji pojazdu jest przedłożenie dowodu rejestracyjnego w sytuacji, gdy na dzień wydania zaskarżonej decyzji pojazd nie był zarejestrowany ponieważ wszystkie dotychczasowe decyzje o rejestracji w kraju zostały uchylone;

2. art. 169 § 1 i 2 kc poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez organ, że nie doszło do skutecznego przeniesienia prawa własności samochodu na skarżąca,

a w konsekwencji nie została spełniona przesłanka do zarejestrowania samochodu pomimo, że zarówno poprzedni właściciel jak również skarżąca objęli pojazd

w posiadanie, działali w dobrej wierze, a od chwili nabycia samochodu upłynęły już trzy lata.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że skoro pierwotna decyzja o rejestracji pojazdu została wydana przez Prezydenta Miasta Krakowa w dniu 26 lutego 2010 r., to niedopuszczalne było uchylenie jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa w dniu 24 lutego 2016 r. tj. po przekroczeniu pięcioletniego terminu.

Zdaniem skarżącego, jeżeli organ kwestionuje własność pojazdu to powinien dowieść, że skarżący nie przedstawił dowodu własności pojazdu, a nie tego, że nie przedłożył dowodu rejestracyjnego. Organ, kwestionując prawo własności skarżącego, nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy skarżący nabył skutecznie własność pojazdu.

Skarżący wyjaśnił, że stał się właścicielem pojazdu na podstawie umowy sprzedaży stwierdzonej fakturą nr [...] z dnia 16 stycznia 2013 r. Zarówno osoba sprzedającego jak i przedłożone dokumenty nie wskazywały, aby zachodziła jakakolwiek wątpliwość co do własności pojazdu. Ponadto od daty transakcji upłynął trzyletni termin, o jakim mowa w art. 169 § 2 kc. Zdaniem skarżącego należy uznać, że również poprzedniczka prawna– M. W. – skutecznie nabyła pojazd. Ani ww. ani skarżący nie mogli wiedzieć o fakcie sfałszowania umowy sprzedaży na rzecz wcześniejszego właściciela –U. K., G. K. Sp. jawnej, gdyż okoliczność ta została ustalona dopiero w 2014 r. W związku z tym skarżący działał

w dobrej wierze i jest właścicielem pojazdu.

W ocenie skarżącego, domaganie się przez organ przedłożenia dowodu rejestracyjnego, pomimo, że został on przez organ wycofany z obrotu prawnego, jest domaganiem się obowiązku niemożliwego do spełnienia i jest nie do pogodzenia

z zasadami demokratycznego państwa prawnego.

Skarżący zarzucił, że organy nie zwróciły się do organu rejestrującego państwa członkowskiego (Niemcy) o potwierdzenie, że pojazd był tam zarejestrowany i że może być zarejestrowany ponownie w Polsce. Organy nie ustaliły, czy pierwszy właściciel rejestrujący pojazd w Polsce przedłożył do akt dowód rejestracyjny wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego i czy dowód ten znajduje się w aktach tamtego postępowania. Ewentualnie, z uwagi na ówczesne wymogi przewidziane w art. 72 ust. 2 pkt 4 PoRD, organ winien ustalić, czy przedłożony został inny dokument stwierdzający rejestrację pojazdu za granicą.

W ocenie skarżącego, organy nie uwzględniły wyjątkowej jego sytuacji, albowiem pomimo pozostawania właścicielem pojazdu nie może z niego korzystać zgodnie z przeznaczeniem, ponosi koszty związane z jego posiadaniem oraz koniecznością korzystania z samochodu zastępczego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 8 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie, do czasu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie, znak: [...], z wniosku spółki

o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 24 lutego 2016 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że stwierdzenie nieważności ww. decyzji wyeliminowałoby ją z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (od samego początku),

a skoro wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa z powodu uchylenia decyzji z 26 lutego 2010 r., to stwierdzenie nieważności uchylającej ją decyzji z 24 lutego 2016 r. miałoby istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Ostateczną decyzją z 11 maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Krakowie stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 24 lutego 2016 r. nr [...] o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Krakowa z 26 lutego 2010 r. o rejestracji i wydaniu dowodu rejestracyjnego oraz odmowie rejestracji pojazdu marki Volkswagen T5 nr rej. [...] (k. 84).

Po podjęciu postępowania postanowieniem z 14 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki na rozprawie dnia 13 września 2017 r. zmodyfikował wnioski skargi

w ten sposób, że wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że została podjęta w wyniku decyzji, której nieważność następnie stwierdzono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przesłanką uchylenia przez Starostę Sandomierskiego – we wznowionym postępowaniu - własnej decyzji ostatecznej z 18 marca 2013 r. o rejestracji i wydaniu dowodu rejestracyjnego dla pojazdu stanowiącego przedmiot sprawy, było podjęcie przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji z 24 lutego 2016 r. orzekającej o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z 26 lutego 2010 r. o rejestracji ww. pojazdu i odmawiającej jego zarejestrowania. Podstawą takiego rozstrzygnięcia był przepis art. 145 § 1 pkt 8 kpa, zaś odmowa rejestracji pojazdu, po uchyleniu decyzji z 18 marca 2013 r., nastąpiła na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137 j.t.), zgodnie z którym rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Oba organy w uzasadnieniach swoich decyzji podnosiły, że skoro decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 26 lutego 2010 r. stanowiąca podstawę do rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej spółki została uchylona decyzją tego samego organu z 24 lutego 2016r., to odpadła przesłanka do rejestracji tego pojazdu z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Z uwagi jednak na wykazaną w toku postępowania sądowego okoliczność podjęcia ostatecznej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 24 lutego 2016 r., oczywistym staje się wniosek, że nie istniała podstawa wznowienia postępowania wskazywana zarówno w postanowieniu Starosty Sandomierskiego o wznowieniu z 29 marca 2016 r., jak i podnoszona w decyzjach organów obu instancji. Pamiętać bowiem trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji z 24 lutego 2016 r. wyeliminowało ją z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (od samego początku), a skoro wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa z powodu uchylenia – tą właśnie decyzją - decyzji z 26 lutego 2010 r. o rejestracji i o wydaniu dowodu rejestracyjnego pojazdu marki Volkswagen T5 zakupionego przez spółkę, to przyjąć należy, że podstawa ta nie istniała w momencie wznowienia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa przy tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wychodząc niejako poza podstawę wznowienia wyznaczoną art. 145 § 1 pkt 8 kpa, podniosło jeszcze inną okoliczność powodującą – w ocenie organu - konieczność wyeliminowania decyzji

o rejestracji pojazdu z obrotu prawnego, w postępowaniu wznowieniowym. Powołując się na wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z 4 grudnia 2014 r., sygn. akt [...], organ uznał mianowicie, że w przypadku, z jakim mamy do czynienia w sprawie nie mogło dojść do skutecznego nabycia prawa własności zarówno przez pierwszego nabywcę jak i każdego następnego.

Domniemywać należy, że pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji organ zaczerpnął z zasady - obowiązującej także w polskim prawie cywilnym - zgodnie

z którą nikt nie może przenieść na inną osobę więcej praw aniżeli sam posiada. Jednym z wyjątków od tej zasady jest zresztą powoływany w skardze art. 169 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność

z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze (§ 1). Jednakże gdy rzecz zgubiona, skradziona lub w inny sposób utracona przez właściciela zostaje zbyta przed upływem lat trzech od chwili jej zgubienia, skradzenia lub utraty, nabywca może uzyskać własność dopiero z upływem powyższego trzyletniego terminu. Ograniczenie to nie dotyczy pieniędzy i dokumentów na okaziciela ani rzeczy nabytych na urzędowej licytacji publicznej lub w toku postępowania egzekucyjnego (§ 2).

Zarzut skargi dotyczący naruszenia zacytowanego wyżej przepisu jest wprawdzie w oczywisty sposób niezasadny, jako że organy administracji publicznej nie stosują przepisów kodeksu cywilnego (a co za tym idzie nie mogą ich naruszyć), jednak nie sposób nie zauważyć, że w przypadku wykazania, że pojazd będący przedmiotem rejestracji pochodził z kradzieży, niewątpliwie wadliwym byłoby jego zarejestrowanie, chyba że nabywca uzyskałby orzeczenie sądu powszechnego oparte np. o art. 169 § 2 kc, stwierdzające nabycie tego pojazdu. Taka sytuacja stanowiłaby też podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o rejestracji i wydaniu dowodu rejestracyjnego, opartą o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa i jak należy rozumieć – została zauważona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podkreślić trzeba jednocześnie, że zgromadzone w sprawie dowody są niewystarczające do poczynienia ustalenia, że pojazd pochodził z kradzieży bądź zachodził inny przypadek polegający na tym, że został zbyty przez osobę nieuprawnioną. Tym samym przytoczona wyżej ocena organu odwoławczego jest co najmniej przedwczesna. Wprawdzie z akt wynika, że prowadzone było wobec pierwszego w Polsce zbywcy pojazdu postępowanie karne, jednak zakończyło się wydaniem wyroku (powołanego już wyżej), który nie wyjaśnia jednoznacznie, czy samochód pochodził z kradzieży, bądź jego zbywcy nie przysługiwało prawo własności. Uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta Katowice z 16 listopada 2015 r., [...] wskazuje bowiem na to, że wyrokiem tym K. M., prowadzący Salon Samochodowy "[...]", w którym sprzedano pojazd na terenie Polski, uznany został winnym tego, że w okresie od września 2007 r. do listopada 2007 r. w Szczecinie i Lubieszynie podrabiał w celu użycia za autentyczne dokumenty w postaci umów sprzedaży pojazdów używanych za granicą, w których był wpisywany jako fikcyjny kupujący i w których wpisywano nieprawdziwą zaniżoną cenę pojazdu, a następnie używał tych dokumentów składając je jako autentyczne

w Urzędzie Celnym i Urzędzie Skarbowym i m.in. podrobił w celu użycia za autentyczny dokument w postaci umowy sprzedaży pojazdu marki Volkswagen T5, będącego przedmiotem rejestracji w niniejszej sprawie. Niezależnie od tego, że organ nie przeprowadził dowodu z treści tego wyroku (odpisu orzeczenia nie ma

w aktach sprawy), a informacja o jego treści znajduje się jedynie w opisanej wyżej decyzji, której nie poświadczona za zgodność z oryginałem kopia znajduje się w aktach sprawy, podkreślić należy, że sentencja wyroku w sprawie [...] nie daje podstaw do przyjęcia, że pojazd pochodzi w kradzieży, a co za tym idzie, że osoba sprzedająca go na terenie Polski (bądź wcześniej) nie była jego właścicielem. Tylko bowiem w takiej sytuacji można mówić o tym, że zbywca nie przeniósł własności pojazdu na nabywcę. O ile powołany wyrok mógł być skuteczną podstawą do wznowienia postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa (taką zresztą wskazano w decyzji Prezydenta Miasta Katowice z 16 listopada 2015 r.), to już – bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego – nie jest wystarczający do poczynienia ustalenia, że pojazd został zbyty przez osobę, która nie była jego właścicielem, a co za tym idzie do zaprezentowania oceny, że zawarta umowa sprzedaży nie przeniosła prawa własności na każdorazowego nabywcę, w tym także na skarżącą spółkę i co za tym idzie niezbędne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego w postępowaniu wznowieniowym decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu.

Z tych powodów koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od tego, że odpadła podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, zaskarżona decyzja uchybiając art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, oparta została o ustalenie, że skarżący nie nabył własności pojazdu (co musiałoby powodować konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego w postępowaniu wznowieniowym decyzji o rejestracji), bez dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i z powołaniem się na materiał dowodowy, na podstawie którego ustalenia takiego nie można było poczynić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję miał także na względzie nie kwestionowaną przez strony okoliczność, że pojazd został nabyty przez pierwszego nabywcę na podstawie umowy podrobionej oraz że toczyło się w związku z tym postępowanie karne zakończone wyrokiem skazującym. Wyjaśnienia zatem wymaga, czy istotnie sprzedawca nie dysponował tytułem własności i czy skutecznie przeniósł prawo na nabywcę. Tylko negatywna odpowiedź na te pytania, poprzedzona poczynionymi prawidłowo ustaleniami faktycznymi, da podstawę do przyjęcia, że zaistniała w sprawie przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Konieczność wyjaśnienia wskazanych wyżej okoliczności wyłącza także możliwość uwzględnienia wniosku skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Orzeczenie o kosztach oparto o art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa i pełnomocnictwa substytucyjnego – 34 zł (17 zł + 17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustali wszystkie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy we wznowionym postępowaniu. Mając na względzie przedstawione wyżej uwagi i ocenę prawną wyjaśni, czy uprawnionym jest twierdzenie sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżąca spółka nabywając od M. W. pojazd marki Volkswagen T5 nie nabyła jednocześnie jego własności. Będzie przy tym organ pamiętał, że ocena taka jest uprawniona jedynie w razie wykazania, że pojazd będący przedmiotem sprzedaży pochodził z kradzieży lub innego przestępstwa, którego celem jest pozbawienie własności i że został sprzedany przez osobę nieuprawnioną do jego zbycia.