II SA/Wa 572/24 - Postanowienie

Data orzeczenia	2024-07-31	
Data wpływu	2024-04-17	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 58 par. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu 31 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego K. K. na uchwałę Młodzieżowego Sejmiku Województwa [...] z [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia mandatu radnego postanawia: odrzucić skargę	
Uzasadnienie
J.P., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego K.K. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z [...] marca 2024r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Młodzieżowego Sejmiku Województwa [...] (zwany dalej "Młodzieżowym Sejmikiem") z [...] lutego 2024r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia mandatu radnego.

Młodzieżowy Sejmik w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niepodlegającej kognicji Sądów administracyjnych, względnie o oddalenie skargi w całości jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Podkreślenia wymaga, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed Sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu administracyjnego, a zaskarżony organ jest organem administracji publicznej, zaś skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 2a i § 3 i art. 4 P.p.s.a.).

Skarżący wniósł skargę na uchwałę ww. Młodzieżowego Sejmiku z [...] lutego 2024r. w przedmiocie pozbawienia mandatu radnego w Młodzieżowym Sejmiku.

W ocenie Sądu, Młodzieżowy Sejmik nie jest organem posiadającym własne kompetencje władcze. Świadczy o tym treść art. 10b ust. 5 i 8, 9 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2024r., poz. 566, zwana dalej "u.s.w."). W przepisie art. 10b ust. 5 u.s.w. mowa o charakterze konsultacyjnym, doradczym i inicjatywnym młodzieżowego sejmiku, natomiast art. 10b ust. 8 u.s.w. odnosi się do zadań młodzieżowego sejmiku, do których należą: 1) opiniowanie projektów uchwał dotyczących młodzieży; 2) udział w opracowaniu dokumentów strategicznych województwa na rzecz młodzieży; 3) monitorowanie realizacji działań strategicznych województwa na rzecz młodzieży; 4) podejmowanie innych działań na rzecz młodzieży, w szczególności w zakresie edukacji obywatelskiej, na zasadach określonych przez sejmik województwa. Art. 10b ust. 9 u.s.w. wskazuje, że młodzieżowy sejmik województwa może współuczestniczyć w działaniach związanych z tworzeniem i realizacją rządowych dokumentów strategicznych dotyczących polityki młodzieżowej. Tym samym zakres uprawnień ww. sejmiku koncentruje się wokół zagadnień związanych z aktywnością młodzieży i nie należy do kompetencji władczych.

Skarżący wniósł Skargę na uchwałę ww. Sejmiku Młodzieżowego, uznając, że akt ten podlega kontroli Sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu aktu tego nie można jednak uznać za akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 lub 6 P.p.s.a. Nie jest to bowiem akt organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej albo podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej. Młodzieżowy Sejmik nie jest organem administracji publicznej, ani jednostką organizacyjną województwa, nie wykonuje zadań publicznych i nie został wyposażony w kompetencje do wydawania aktów czy podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej (brak władztwa administracyjnego), a ponadto z żadnego przepisów prawa nie wynika kognicja Sądów administracyjnych do rozpatrywania spraw innych niż wskazane w art. 3 § 2 P.p.s.a.

Takim przepisem nie jest art. 90 ust. 1 u.s.w., z którego wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.

Dodatkowo wskazać należy, że w judykaturze przyjmuje się, że akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej rozumianej w ten sposób, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego (postanowienie siedmiu sędziów NSA z 11 grudnia 2006r. sygn. akt I OPS 4/06, uchwała siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008r. sygn. akt I OPS 3/07). Działalność Młodzieżowego Sejmiku nie ma charakteru działalności administracyjnej, nie realizuje bowiem zadań i kompetencji w zakresie władzy wykonawczej, wykonywanych w formie władczej, a tym samym nie podlega kognicji Sądu administracyjnego.

Sąd w związku z tym nie może badać legalności aktu lub czynności, który nie zostały wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 i 6 P.p.s.a.

Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości Sądu administracyjnego.

Z tych powodów Sąd, uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.