Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżący, będąc osobą w podeszłym wieku ([...] lata) i mieszkając samotnie utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 3.000 zł netto miesięcznie. Nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych, ani też oszczędności lub papierów wartościowych. Wnioskodawca dokonał zestawienia swoich wydatków, z kŧórego wynika, ze co miesiąc 200 zł płaci za energię elektryczną; 100 zł za wodę; 50 zł za media; 1000 zł za żywność i środki czystości, 150 zł na dojazdy do lekarzy. Ponadto podkreślił, ze około 5000 zł rocznie przeznacza na zakup opału zaś 2000 zł na utrzymanie budynku. Ponieważ informacje podane we wniosku nie pozwalały na jednoznaczne stwierdzenie, czy sytuacja materialna skarżącego rzeczywiście uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy – pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów obrazujących poziom i strukturę wydatków oraz wysokość uzyskiwanego dochodu.
W odpowiedzi skarżący oświadczył, że "wycofuje swoja skargę oraz udział w sprawie".
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Mając na względzie przywołane wyżej regulacje uznano, iż wniosek Z. R. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno wysokość dochodu strony jak i deklarowany poziom wydatków nie wykluczają możliwości samodzielnego poniesienia kosztów sądowych przez skarżącego.
Wnioskodawca podał, że jego dochód to kwota 3000 zł netto miesięcznie, którego źródłem jest renta inwalidzka. Wydatki stałe, kształtują się zaś na poziomie około 2000 zł (uwzględniając podane przez stronę informacje na temat kosztów wody, energii elektrycznej, zakupu żywności i lekarstw, opału i dojazdów do lekarzy). W tej sytuacji nie można więc stwierdzić, że po zaspokojeniu potrzeb bytowych skarżącego nie dysponuje on środkami pozwalającymi mu na opłacenie kosztów sądowych. Wnioskodawca nie wyjaśnił ponadto na jakie konkretnie cele przeznaczane są wydatki "na utrzymanie domu", które wedle oświadczenia zawartego w druku formularza wynoszą 2000 zł rocznie. Ponoszenie kosztów postępowania jest obowiązkiem każdego, kto wnosi skargę, niezależnie od tego na ile jest przekonany o słuszności swoich zarzutów. Ta bowiem kwestia leży poza oceną dokonywaną w ramach przyznawania prawa pomocy.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.
