Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1197/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lipca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1197/23, odrzucił skargę W. K. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz zwrócił skarżącemu kwotę 200 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z 7 maja 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie m.in. oryginału bądź prawidłowo uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone na adres kancelarii pełnomocnika 20 maja 2024 r., odbiór kwitował upoważniony pracownik (k. 19). W dniu 27 maja 2024 r. nadesłano kopię pełnomocnictwa procesowego, która nie została prawidłowo uwierzytelniona przez pełnomocnika skarżącego. Kopia ta zawierała wprawdzie pieczęć "za zgodność z oryginałem", miejscowość oraz datę sporządzenia poświadczenia pełnomocnictwa, lecz uwierzytelnienie nie zawierało podpisu radcy prawnego. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że do akt sprawy nie złożono prawidłowo uwierzytelnionej kserokopii pełnomocnictwa i tym samym nie uzupełniono skutecznie braku formalnego skargi, co z kolei uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz zwrot wpisu od skargi, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. - o radcach prawnych polegające na tym, że Sąd uznał, że nie doszło do uzupełnienia braków formalnych pomimo tego, że kopia pełnomocnictwa opatrzona została pieczątką "za zgodność z oryginałem" zawierającą wskazanie imienia i nazwiska radcy prawnego oraz złożoną parafkę.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zarówno złożona skarga, jak i pismo uzupełniające braki formalne, zawierały dołączone pełnomocnictwo. Pełnomocnictwo to było potwierdzone za zgodność z oryginałem za pomocą pieczątki zawierającej wszystkie dane, tj.: informację "za zgodność z oryginałem", datę, miejsce oraz informację o podpisie ze wskazaniem słów "radca prawny" oraz imienia i nazwiska osoby dokonującej potwierdzenia za zgodność z oryginałem. Tego rodzaju uwierzytelnienie, zdaniem wnoszącego zażalenie, pozostaje przyjęte w obrocie prawnym i pozwala na prawidłową ocenę osoby uwierzytelniającej pełnomocnictwo.

Dodatkowo w zażaleniu podniesiono, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie wskazywało na rodzaj problemu zaistniałego w stosunku do przesłanej kopii pełnomocnictwa. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego powinno wyraźnie wskazywać, jaki jest brak formalny, aby możliwe stało się jego uzupełnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu, gdyż postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślić należy, że każde pismo strony, w tym i skarga do Sądu pierwszej instancji, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie należy przede wszystkim wyjaśnić, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy okoliczność złożenia wraz ze skargą pełnomocnictwa, jak twierdzi wnoszący zażalenie. Co więcej, okoliczności tej nie podnosił również sam skarżący wezwany przez Sąd pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych skargi między innymi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa. Wobec powyższego prawidłowe i oczywiście uzasadnione było wezwanie skarżącego przez WSA wnoszącego skargę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub prawidłowo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że powyższe wezwanie do uzupełniania braku formalnego skargi, było jednoznaczne i zostało skutecznie doręczone.

Cytowany wyżej przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. nie zawiera żadnych wskazań, co do sposobu uwierzytelniania pełnomocnictw lub innych dokumentów przez wymienionych w nim pełnomocników. Wymogi poświadczeń odpisów dokumentów wynikają natomiast z przepisów ustaw dotyczących korporacji zawodowych zrzeszających tych pełnomocników, w tym z art. 6 ust. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Zgodnie z jego brzmieniem, radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt III CZP 13/12, sposób sporządzania przez radcę prawnego poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem, określony w art. 6 ust. 3 ustawy z 1982 r. o radcach prawnych, ma zastosowanie również do uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa. Niespełnienie któregokolwiek z określonych w tym przepisie wymagań sprawia, że poświadczenie nie ma ustawowo wymaganych cech, wobec czego nie jest wierzytelne

Nie sposób przyjąć, jak chciałby tego wnoszący zażalenie, że kopia pełnomocnictwa opatrzona pieczątką za zgodność z oryginałem, stanowi uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego. Brak na niej bowiem podpisu radcy prawnego poświadczającego za zgodność z oryginałem. Znaku w postaci pionowej kreski postawionego w polu, w którym pieczątka wskazuje miejsce gdzie powinien znaleźć się podpis poświadczającego, nie można uznać za wymagany ustawą podpis radcy prawnego. Dlatego prawidłowa była konstatacja Sądu pierwszej instancji o nieuzupełnieniu braku formalnego skargi.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i fakt, że pełnomocnik strony mimo prawidłowego wezwania przez Sąd w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi, Sąd I instancji prawidłowo ją odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi.

Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, określającego prawo do sądu, trzeba stwierdzić, że w wyroku z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt SK 22/11 (publ. OTK-A 2014/4/37) Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że postanowienia Konstytucji nie wykluczają ustanowienia określonych wymogów formalnych, zmierzających do przyspieszenia postępowania, a formalizm procesowy - sam w sobie - jest niezbędny w demokratycznym państwie prawnym dla zapewnienia sprawności i rzetelności postępowania, ponieważ brak rygorów formalnych niechybnie prowadziłby do arbitralności rozstrzygnięć i destrukcji wymiaru sprawiedliwości.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.