Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 701/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S.J. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 21 lutego 2022 r. S.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z 13 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku. Sąd wskazał także, że zaskarżone postanowienie nie rodzi po stronie skarżącej żadnego uprawnienia i nie nadaje się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z przeważającym poglądem doktryny oraz utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1817/20).

Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. komentarz do art. 61, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex online, teza 9).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, mocą którego odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Postanowienie to nie nakłada na adresatów obowiązków określonego zachowania ani nie przyznaje im określonych praw lub obowiązków. Ze swej natury zatem nie podlega wykonaniu w trybie przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne w administracji, a zatem nie można wstrzymać jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 ppsa.

Odnosząc się z kolei do argumentacji zawartej w złożonym zażaleniu, należy stwierdzić, że oparta jest ona na przekonaniu strony o słuszności skargi, co musi prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a w dalszej perspektywie stwierdzenia nieważności decyzji podlegającej kontroli w tym postępowaniu. Należy wskazać, że w toku postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego nie bada się słuszności złożonej skargi. Przesłanka taka nie znalazła się wśród podstaw wstrzymania wykonania aktu lub czynności skodyfikowanych przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ppsa. Argumenty te nie mogą zatem przesądzać o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej w rozpoznawanej sprawie.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w postanowieniu.