Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na działalność Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie organizacji przewozów kolejowych postanawia: odrzucić skargę.

W piśmie z dnia [...] listopada 2024 r. A. F. wniósł skargę na działalność Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie organizacji przewozów kolejowych. Skarżący opisał trudności z komunikacją jakich doświadczył podczas podróży z Berlina do [...]. Skarżący wskazał, że skarży, że "Zarząd Województwa [...], nad którym Radni Sejmiku Sprawują kontrolę wybrał przewoźnika bez taboru, bez pracowników w odpowiedniej ilości za to z 255 etatami w [...]". Podniósł, że Zarząd Województwa [...] powinien w trybie awaryjnym wyłonić innego przewoźnika dla trasy Frankfurt (O) – [...] – [...] i natychmiast zapewnić normalną jakość usług zamiast stałej komunikacji zastępczej. Zaznaczył, że skarży też "brak dostępu do zakupu biletu i niezdolność, która zabija turystykę w regionie."

W odpowiedzi na ww. skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Stwierdził, że w przypadku jakichkolwiek skarg i roszczeń dotyczących realizacji połączeń w ruchu regionalnym skarżący powinien występować bezpośrednio do przewoźnika, a nie kierować je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządu Województwa. Wskazał, że skarżący jest autorem wielu wcześniejszych wystąpień, które były zgodnie z właściwością przekazywane do przewoźnika, na co otrzymywał stosowne informacje o sposobie załatwienia sprawy - tak więc wielokrotnie był wcześniej informowany o podmiocie, który jest właściwy do rozpatrywania jego roszczeń i udzielania odpowiedzi. Samorząd Województwa nie jest organem właściwym do rozpatrywania roszczeń finansowych w zakresie opisanym przez skarżącego.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] stycznia 2024 r. w dniu [...] stycznia 2024 r. wezwano skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni, czy w związku z ustanowioną w art. 7 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2778) kompetencją Marszałka Województwa do wykonywania określonych w tejże ustawie zadań organizatora publicznego transportu zbiorowego - organem, którego działalność jest przedmiotem wniesionej w dniu [...] listopada 2024 r. skargi jest Marszałek Województwa [...], czy Sejmik Województwa [...], za pośrednictwem którego wniesiona została skarga.

W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. (data nadania) wskazał, że "pozwanym organem jest Sejmik Województwa [...]".

Nadto w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżący po raz kolejny wskazał na problemy komunikacyjne i podejmowane przez niego działania w celu usunięcia tych niedogodności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że każde merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza badanie przez Sąd jej dopuszczalności. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne tj. została złożona w terminie i należycie opłacona. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności skargi uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Nadto Sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a art. 3 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.).

Skarga na działalność organu jest zatem dopuszczalna tylko w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem w pierwszej kolejności wskazanie przepisu prawa materialnego obligującego organ do podjęcia jednej ze wskazanych wyżej aktywności.

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy działalności Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie organizacji przewozów kolejowych. Wyjaśnić zatem trzeba, że mimo objęcia spraw transportu zbiorowego, stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 5 czerwca 1999 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 566), zakresem kompetencji tego samorządu, brak jest obowiązującego przepisu prawnego obligującego organy samorządu województwa, w tym sejmik województwa, do podjęcia - w zakresie planowania, organizowania i zarządzania transportem przez województwo w trybie przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym - władczego rozstrzygnięcia. W zakresie objętym treścią skargi strona nie może skutecznie domagać się wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), podobnie jak również żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt od 4 do 7 p.p.s.a. Brak jest też przepisów szczególnych, dopuszczających kontrolę sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie działalność organu nie należy do żadnej kategorii spraw mieszczących się w zakresie kognicji sądów administracyjnych.

Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę odrzucił.