Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech Zbigniew Rausz Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 1241/05 w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 22.02.2006 r. sygn. akt II SA/Bd 1241/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi I. W., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzjami tymi uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej przyznania I. W. pomocy na kontynuowanie nauki z tego względu, że po ukończeniu Policealnego Studium Zawodowego i zdobyciu zawodu "terapeuta zajęciowy" rozpoczęła naukę w tej samej szkole w zawodzie "ratownika medycznego", co nie jest kontynuowaniem nauki w rozumieniu art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).

Wojewódzki Sąd uznał, że stanowisko organu, który uznał, iż "kontynuacja nauki" to jest proces rozwoju, ciągłość pobierania nauki i zdobywanie kolejnych szczebli w etapowym, ciągłym procesie kształcenia prowadzącego do podwyższenia kwalifikacji i zdobywania "wyższego poziomu wykształcenia" jest nieuprawnioną nadinterpretacją, niemającą oparcia w art. 89 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], domagając się uchylenia wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy przez oddalenie skargi I.W. zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego – art. 88 ust. 1 i ust. 6 oraz art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) przez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że pobieranie nauki po raz kolejny na poziomie szkoły policealnej stanowi kontynuację nauki uprawnioną do otrzymywania pomocy przewidzianej przepisami ustawy o pomocy społecznej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewódzki Sąd nie przedstawił żadnych argumentów, które uzasadniałyby przyjęcie odmiennej aniżeli uczynił to organ, interpretacji pojęcia "kontynuowania nauki", ograniczając się tylko do stwierdzenia, że wykładnia dokonana przez organ nie znajduje oparcia w art. 89 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 88 ust. 1 tej ustawy osoba, która osiągnęła pełnoletność w rodzinie zastępczej, zostaje objęta pomocą mającą na celu życiowe usamodzielnienie, ale nie ma ona charakteru bezwarunkowego, gdyż art. 88 ust. 6 uzależnia jej przyznanie od zobowiązania się osoby usamodzielnionej do realizacji indywidualnego programu, a Sąd wydając wyrok nie ocenił, czy podjęcie nauki przez I. W. na kolejnym kierunku w szkole o zbliżonym profilu jest zgodne z jej programem usamodzielnienia – kontynuowano w uzasadnieniu skargi, dodając, że podjęta przez I. W. nauka nie prowadzi do poszerzenia kwalifikacji, ale zdobycia nowego zawodu, zbliżonego do uzyskanego i stanowisko Sądu prowadziłoby do sytuacji, w której pomoc na kontynuowanie nauki przyznawana byłaby bezwarunkowo do czasu ukończenia nauki lub 25 lat, a to pozostawałoby w sprzeczności z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pełnomocnik skarżącego Kolegium wyjaśnił, iż uzasadnienie skargi dotyczy naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 88 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jednym z elementów skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw tej skargi i ich uzasadnienie, co oznacza, że przywołane podstawy powinny zostać wyjaśnione w uzasadnieniu. Celem zachowania tego wymogu z art. 176 ppsa nie wystarczy przytoczenie podstawy, ale wyjaśnienie w uzasadnieniu, w czym skarżący upatruje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów wskazanych w podstawach skargi.

W podstawach skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zarzuciło naruszenie art. 88 ust. 1 i 6 i art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 583 ze zm.), zaś w uzasadnieniu odniesiono się tylko do art. 88 ust. 1 i 6, a także art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 2 tej ustawy, natomiast pominięto art. 89 ust. 2. Podniesiono w nim, że zastosowana przez Sąd wykładnia doprowadziłaby do utożsamienia pojęcia "kontynuowania nauki", o czym mówią przywołane wyżej przepisy, z pojęciem "pobierania nauki", jednak tymi wskazanymi wyżej przepisami jest art. 88 ust. 1 i 6 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał w zaskarżonym wyroku wykładni art. 89 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej i błędną wykładnię tego przepisu zarzucono w podstawach skargi kasacyjnej, zatem w uzasadnieniu powinno się znaleźć wyjaśnienie na czym błędna interpretacja tego przepisu polega. Tego uzasadnienie nie zawiera. Z kolei nie można też uznać, aby uzasadnienie błędnej wykładni art. 89 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wynikało z samej podstawy skargi kasacyjnej, stwierdzono w niej bowiem, że błędna wykładnia tego przepisu polega na uznaniu, że pobieranie nauki na tym samym poziomie jest jej kontynuacją. Jednak jest to stwierdzenie faktu, w tym zawiera się rozstrzygnięcie Sądu, jednak nie jest to wyjaśnienie dlaczego jest to błędna wykładnia tego przepisu. Z kolei jeśli idzie o art. 88 ust. 1 i 6, to Wojewódzki Sąd nie odniósł się do tych przepisów w ogóle, zatem nie da się zarzucić ich błędnej wykładni, bowiem zarzut ten może dotyczyć jedynie tych przepisów, które Sąd interpretował. Natomiast jeśli idzie o przepisy, do których Sąd się nie odniósł, choć - zdaniem skarżącego – powinien to uczynić, zarzutem jest niewłaściwe ich zastosowanie. Co do art. 88 ust. 1 i 6 o pomocy społecznej, taki zarzut nie został postawiony.

Z mocy art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd może poruszać się tylko w ramach przytoczonych zarzutów, wyjaśnionych w uzasadnieniu, gdyż ten element skargi należy traktować jako całość.

Z przyczyn wyżej wskazanych, tj. przytoczenia zarzutu błędnej wykładni art. 89 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, lecz nie uzasadnienie tego zarzutu oraz błędnej wykładni art. 88 ust. 1 i 6 tej ustawy, którego to przepisu Wojewódzki Sąd nie stosował i odniesienie się tylko do niego w uzasadnieniu, nie można uznać aby skarga miała usprawiedliwione podstawy.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.