II SA/Sz 833/22 - Postanowienie

Data orzeczenia	2023-05-23	
Data wpływu	2022-09-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Arkadiusz Windak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	III OSK 2312/23	
Skarżony organ	Rada Gminy	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 259; art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 58 par.3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 40; art. 101 ust.1; Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Resku z dnia 24 maja 2022 r. nr XXX/270/22 w przedmiocie nadania nazwy "Rondo Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy" skrzyżowaniu typu rondo położonemu w mieście Resko postanawia: odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 sierpnia 2022 r. T. G. złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] wydaną w przedmiocie nadania nazwy "Rondo Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy" skrzyżowaniu typu rondo położonemu w mieście R. .

Skarżący zarzucając naruszenie art. 2 Konstytucji, art. 18b ust.1, art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz pkt 8 zarządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 28 czerwca 1968 r. o ustaleniu wytycznych w sprawie nadawania nazwy ulicom i placom oraz numeracji nieruchomości wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że mieszkał w R. w latach 1945 – 1964 i należy do grupy pierwszych mieszkańców-osadników powojennego R.. Obecnie mieszka w W., ale na cmentarzu w R. ma pochowaną rodzinę. Wskazał, że Rondo "Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy" w R. usytuowane jest w bezpośrednim sąsiedztwie tego cmentarza tuż przed jego wejściem głównym, a nadana nazwa nie licuje z powagą cmentarza i szacunkiem do religii katolickiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie podnosząc, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego strony skarżącej. Według organu zarzuty skargi stanowią o osobistych odczuciach skarżącego i niezadowoleniu z faktu, że propozycja przez niego złożona nie znalazła uznania wśród radnych. Ponadto skarżący nie jest członkiem wspólnoty samorządowej gminy R., gdyż na stałe zamieszkuje w W., gdzie prowadzi swoje wszystkie sprawy życiowe.

W dniu 26 października 2022 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym odnosząc się do odpowiedzi na skargę podkreślił, że skoro reprezentuje pochowanych na cmentarzu komunalnym w R. pierwszych polskich mieszkańców powojennego R., w tym także swoją matkę, a nadto posiada prawo własnego pochówku w jej grobie, to twierdzenie, że prowadzi wszystkie swoje sprawy życiowe w W. jest nieprawdziwe i celowo błędne. Poinformował, że w R. jest obecny co najmniej raz w roku i osobiście dba o grób matki, w tym za miejsce jej pochówku dokonuje stosownych opłat, na dowód czego załączył opłatę z dnia 11 czerwca 2019 r. W jego ocenie, ten dowód wpłaty jest potwierdzeniem posiadanego interesu prawnego. Skarżący uznał, że posiada osobiste prawo żądania m.in. stałego zachowania komfortu i spokoju dla wiecznie spoczywającej matki na cmentarzu komunalnym w R., a także prawo do określania żądań związanych z cmentarzem, a nie życzy sobie, aby rondo posiadało nazwę "Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy" nadaną zaskarżoną uchwałą.

W kolejnym piśmie z dnia 6 maja 2023 r. skarżący wyjaśnił, że rondo bezpośrednio przylega do bramy głównej cmentarza komunalnego, a zatem aby wejść na cmentarz należy przejść przez to rondo. Powołując się na art. 7 ust. 2 ustawy o cmentarzach zaznaczył, że jest użytkownikiem cmentarza i znajdującego się na nim miejsca pochówku swojej rodziny, a w przyszłości i jego samego, czego dowodem jest opłata dokonana w dniu 11 czerwca 2019 r., ważna do dnia 2043 r. W powyższej sytuacji posiada więc uprawnienie w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zakresie prawnym i materialnym związanym z cmentarzem komunalnym w R. - obszaru, którego dotyczy zaskarżona uchwała. Wywiódł, że uchwała w sprawie nadania nazwy skrzyżowaniu typu rondo narusza jego interes prawny związany z cmentarzem komunalnym, a sama nazwa nie licuje z powagą i spokojem cmentarza i narusza wytyczne zarządzania Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 28 czerwca 1968 r. Nadto podkreślił, że w przyjmowaniu zgłoszeń dla nazwy ronda naruszono art. 2 i art. 60 Konstytucji, gdyż każdą propozycję rozpatrywano w innym trybie. Skarżący oświadczył, że choć mieszka na stałe w W., to aktywnie uczestniczy w sprawach R. związanych z historią miasta, a poza tym jest ostatnim żyjącym z pierwszych polskich mieszkańców powojennego R., a zatem reprezentuje także interesy spoczywających na cmentarzu pierwszych osadników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi podstawa do jej odrzucenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Takim unormowaniem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca

1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 z późn. zm., dalej "u.s.g.") zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, iż skarżący nie ma legitymacji procesowej (skargowej) do zaskarżenia uchwały, co skutkuje jej odrzuceniem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw

i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu, a zatem odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.

Skarga na uchwałę organu gminy nie ma więc charakteru actio popularis (skargi powszechnej), gdyż do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem i odwoływanie się do interesu społecznego lub interesu publicznego. Każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi bowiem wykazać, że w tym konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, tj. opartą na konkretnym przepisie prawa (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a skarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw lub obowiązków.

W świetle powyższych rozważań, stwierdzić należy, że analiza treści skargi jak i wniesionych pism prowadzi do wniosku, iż skarżący nie wykazał, aby zaskarżoną uchwałą doszło do naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że skarżący nie mieszka w R. i nie wykazał, aby przysługiwał mu jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w tym mieście, a szczególności przy rondzie będącym przedmiotem spornej uchwały. Natomiast swój interes prawny wywodzi przede wszystkim z przysługującego mu prawa do grobu znajdującego się na cmentarzu komunalnym w R. oraz sąsiedztwa cmentarza z ww. rondem.

Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy prawo do dysponowania grobem jak i korzystania z cmentarza nie może stanowić źródła interesu prawnego podlegającego naruszeniu postanowieniami uchwały podjętej w sprawie nadania nazwy "Rondo Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy" skrzyżowaniu typu rondo położonemu w mieście R. . Uchwała ta w żadnej mierze nie odnosi się do cmentarza komunalnego, ani nie normuje praw i obowiązków z nim związanych. Z tego też względu nie sposób wywieść, aby naruszała uprawnienia skarżącego jako użytkownika miejsca pochówku czy cmentarza. W szczególności nie godzi w sferę prawną podmiotu wyznaczoną art. 7 ust. 2 ustawy o cmentarzach. W myśl tego przepisu "po upływie lat 20 ponowne użycie grobu do chowania nie może nastąpić, jeżeli jakakolwiek osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu i uiści opłatę, przewidzianą za pochowanie zwłok. Zastrzeżenie to ma skutek na dalszych lat 20 i może być odnowione". Uiszczenie przez skarżącego opłaty za przedłużenie ważności grobu ziemnego potwierdza prawo do dysponowania przez niego grobem, ale prawo to nie daje podstaw do zaskarżenia uchwały w sprawie nadania nazwy skrzyżowaniu typu rondu i to nawet w sytuacji, gdy skarżący tej nazwy nie akceptuje i wskazuje na wadliwość procedowania w sprawie składanych propozycji. To, że skarżący nie aprobuje podejmowanych przez organy samorządu działań i uważa je za niezgodne z prawem nie jest wystarczające do skutecznego wniesienia skargi. Podobnie należy ocenić argument, że rondo sąsiaduje z główną bramą cmentarza komunalnego. Okoliczność, że osoby korzystające z cmentarza, w tym skarżący, muszą przejść przez rondo, nie przesądza o legitymacji skargowej. Rondo jest miejscem powszechnie dostępnym, a zatem fakt, że dana osoba z niego korzysta nie uprawnia samo przez się do kwestionowania uchwały w sprawie nadania nazwy. Z kolei twierdzenie, że skarżący reprezentuje także interesy spoczywających na cmentarzu pierwszych osadników R. świadczy o występowaniu w obronie interesu społecznego, który to – jak już wyżej wskazano – nie może stanowić uzasadnienia do wniesienia skargi. Wprawdzie na mocy art. 101 ust. 2a u.s.g. skargę na uchwałę można wnieść do sądu administracyjnego także reprezentując grupę mieszkańców gminy, ale tylko wtedy gdy wyrażą na to zgodę. Z oczywistych względów w sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją.

Również fakt, że skarżący był jednym w pierwszych powojennych osadników R. i przebywa w tym mieście najmniej raz w roku oraz aktywnie uczestniczy w jego sprawach nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W obowiązującym systemie prawa pozytywnego nie ma bowiem przepisu prawa materialnego, który byłemu mieszkańcowi miasta, nawet zasłużonemu i nadal zainteresowanemu sprawami tego miasta przyznawałby interes prawny w zakresie objętym zaskarżoną uchwałą.

W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Nie wywodzi się on z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje, ale z wynikającego z przepisów prawa materialnego rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw a zaskarżoną uchwałą. Taki związek na gruncie niniejszej sprawy nie występuje.

Podsumowując, skarżący nie wykazał, aby dysponował jakimkolwiek prawem podmiotowym o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, które zostałoby naruszone przedmiotową uchwałą. Wszystkie podniesione przez niego okoliczności wskazują co najwyżej na posiadanie interesu faktycznego, z którym mamy do czynienia, gdy strona jest zainteresowana przyjętym aktem, ale tego zainteresowania nie może poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 982/17, wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1751/13). Oznacza to zatem, że skarżący nie posiada legitymacji skargowej, dlatego też Sąd nie mógł zbadać zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.