Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi K. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 listopada 2022 r. nr SKO.K.41.3/1185/2022/12209/AW w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 6 lipca 2022 r., znak [...], wydaną na art. 151 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. – dalej k.p.a.), w trybie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 622 z zm. – dalej u.k.p.), w wyniku wznowionego na wniosek K. S. (dalej: strona, skarżący) postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta R., znak [...] z dnia 3 lutego 2022 r., odmówił uchylenia wymienionej decyzji.

W uzasadnieniu podano m. in., że dnia 22 marca 2022 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek pełnomocnika strony o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w sprawie wydania przez Prezydenta Miasta decyzji, w której odmówiono przywrócenia cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami. We wniosku powołano się na uchylenie postanowienia z dnia 9 grudnia 2021 r. Sądu Rejonowego w R., sygn. [...], na podstawie którego, według wnioskodawcy, wydano przedmiotową decyzję. Wnioskodawca uzasadniał swoje żądanie wskazując na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt [...], które zmieniało zaskarżone przez pełnomocnika postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 9 grudnia 2021 r., w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykonania orzeczenia w ten sposób, iż nie uwzględniono wniosku obrońcy skazanego o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania wyroku łącznego Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 października 2021 r. w zakresie sposobu zaliczenia wskazanych w punkcie 2 wyroku łącznego okresów wykonywania jednostkowych zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na poczet łącznego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Prezydent Miasta stwierdził, że wydał swoją decyzję z dnia 3 lutego 2022 r. o odmowie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami w oparciu o wyrok łączny Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt [...], a nie w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 9 grudnia 2021 r. W wyroku tym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów przez skazanego przez okres dwóch lat od dnia 9 czerwca 2020 r. Postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 marca 2022 r. nie wpływa na rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w tej kwestii, a jedynie wskazuje, iż zbędne było określenie w zaskarżonym postanowieniu daty, od której liczyć należy początek okresu zaliczonego na poczet łącznego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bowiem data ta w sposób jasny i niepodważalny wynika z treści wyroku łącznego. Zaskarżone postanowienie daty tej nie zmieniało. Co więcej, decyzją z dnia 17 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta przywrócił już cofnięte stronie uprawnienie do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od ww. decyzji strona przez pełnomocnika zarzuciła m. in. naruszenie art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przy zastosowaniu art. 10 § 1 k.p.a., a to w związku z uchyleniem postanowienia z dnia 9 grudnia 2021 r. Sądu Rejonowego w R., sygn. [...], na podstawie którego Prezydent Miasta R. wydał swoją decyzję z dnia 3 lutego 2022 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia 14 listopada 2019 r., znak SKO.K/41.3/1185/2022/12209/AW, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano m. in., że z akt sprawy wynika, iż Prezydent Miasta wydał decyzję dnia 3 lutego 2022 r. w oparciu o wyrok łączny Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 października 2021 r., a nie w oparciu o nieprawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 9 grudnia 2021 r. Postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 marca 2022 r. jedynie wskazuje, że zbędne pozostawało określenie w zaskarżonym postanowieniu daty, od której liczyć należy początek okresu zaliczonego na poczet łącznego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bowiem data ta w sposób jasny i niepodważalny wynika z treści wyroku łącznego, a zaskarżone postanowienie daty tej nie zmienia. Postanowienie Sądu Okręgowego w G. w żaden sposób nie wpływa na rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie wyroku łącznego.

Skargę na powyższą decyzję SKO złożyła strona. Zarzuciła m. in. naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przy zastosowaniu art. 10 § 1 k.p.a., w związku z uchyleniem postanowienia z dnia 9 grudnia 2021 r. Sądu Rejonowego w R, sygn. [...], na podstawie którego Prezydent Miasta wydał swoją decyzję z dnia 3 lutego 2022 r.;

2) art. 7 i 45 § 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 § 1 pkt 2, art. 4 i art. 5 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 1375 z późn. zm. – dalej k.p.k.), poprzez dokonanie przez organy administracji publicznej wykładni prawa na niekorzyść skarżącego, co doprowadziło do wykładni wyroku łącznego, stanowiącego podstawę przywrócenia skarżącemu profilu kierowcy wbrew literalnej treści wyroku łącznego.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu podano m. in., że Prezydent Miasta miał wątpliwości co do tego, jak interpretować wyrok łączny. Aktualne argumenty organu I instancji są jedynie jego próbą dopasowania się do zmieniających się na jego niekorzyść realiów przedmiotowej sprawy. Organ I instancji nie potrafi się pogodzić z treścią uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w G. Organ ten popełnił błąd, bowiem oparł się na nieprawomocnym postanowieniu w przedmiocie wykładni i wiedząc, że zostało złożone zażalenie, nie oczekiwał nawet na rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 259 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Zawarty w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zwrot "w oparciu" wskazuje, że musi zachodzić związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu. Chodzi tu zatem o sytuację, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę innej decyzji, od nich zależnej (pochodnej).

W niniejszej sprawie tymczasem organy zasadnie ustaliły, że Prezydent Miasta wydał decyzję dnia 3 lutego 2022 r. w oparciu o wyrok łączny Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt [...], a nie w oparciu o nieprawomocne ówcześnie postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 9 grudnia 2021 r. Wprost wynika to z uzasadnienia decyzji z dnia 3 lutego 2022 r. Postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 marca 2022 r. wskazywało jedynie, że zbędne było określenie w zaskarżonym postanowieniu daty, od której liczyć należy początek okresu zaliczonego na poczet łącznego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bowiem data ta w sposób jasny wynikała z treści wyroku łącznego.

Czym innym jest wydanie decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, a czym innym wydanie decyzji w sytuacji kiedy – zdaniem strony – organ powinien uzupełnić materiał dowodowy i ewentualnie zaczekać na wydanie rozstrzygnięcia odwoławczego w sprawie np. wykładni wyroku.

Sąd nie bada tu meritum rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym, nie ocenia prawidłowości postępowania dowodowego i jego ewentualnych braków, bowiem nie jest to przedmiot niniejszego rozpoznania. Zagadnienie prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu głównym podlegało kontroli w trybie odwoławczym, a nie w postępowaniu nadzwyczajnym.

Nie można tracić z pola widzenia, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. dotyczy wyłącznie takiej sytuacji, gdy rozstrzygniecie, na którym oparł się organ, wydając decyzję w sprawie głównej, stanowiło podstawę prawną decyzji głównej, a nie podstawę faktyczną. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku, gdy nie jest możliwe wydanie decyzji w postępowaniu głównym bez decyzji/orzeczenia, na których organ ma się oprzeć. Zachodzi tu bezwzględna zależność pomiędzy nimi (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2022 r., II OSK 1977/19). Taka zależność nie miała tu miejsca, na co organy wprost zwróciły uwagę.

Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (np. wyrok NSA z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05). Take okoliczności nie zostały wykazane.

Organy w postępowaniu nadzwyczajnym z art. 145 §1 k.p.a. nie orzekały na podstawie wskazanych w skardze przepisów procedury karnej, bowiem nie mają takich kompetencji. Zatem przepisom k.p.k. nie uchybiono.

Konstytucja nie zawiera art. 45 §3 (co więcej nie przewiduje paragrafów, a ustępy), przez co takiemu nieznanemu prawodawstwu przepisowi organ nie mógł uchybić.

Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony. Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo i na niekorzyść strony.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 10 §1, 77 §1, 80, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 1, 145 §1 pkt 8, 151 §1 pkt 1 k.p.a., art. 2, 7, 45 Konstytucji RP w zw. z art. 2 § 1 pkt 2, art. 4 i art. 5 § 2 k.p.k., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona w stopniu oczywistym podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.