Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant st. sek. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355), po rozpatrzeniu odwołania [...] A. K. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] października 2015 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu [...] września 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia [...] A. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Powyższe nastąpiło po uzyskaniu informacji o dopuszczeniu się przez wymienionego funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa z art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553, ze zm.), dalej: "k.k.".

Przesłuchany w dniu [...] października 2015 r. A. K. zeznał, iż był referentem sprawy P. D. oraz, że w trakcie postępowania zasugerował P. D. sporządzenie odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], które tenże sporządził odręcznie. Po kilku dniach funkcjonariusz zorientował się, iż w materiałach sprawy brak jest wskazanego odwołania, w związku z czym sporządził odwołanie i podrobił podpis P. D., a w celu uwiarygodnienia dokumentu przerobił daty znajdujące się na potwierdzeniu odbioru decyzji wydanej w stosunku do wymienionego. Stwierdził ponadto, iż jego działanie wywołane było chęcią pomocy P. D.

Powyższe zeznania pozostają spójne z zeznaniami złożonymi w dniu [...] września 2015 r. przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] oraz zeznaniami P. D. złożonymi w dniu [...] października 2015r. a także notatką urzędową z dnia [...] września 2015 r. sporządzoną przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] i notatką urzędową eksperta Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] z dnia [...] września 2015 r.

Następnie, pismem z dnia [...] października 2015 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów KWP w [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] A. K. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy. W dniu [...] października 2015 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] wydało decyzję nr [...], w której postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do zamiaru zwolnienia [...] A. K. ze służby w Policji we wskazanym trybie.

W dniu [...] października 2015 r. A. K. zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, nie wnosząc uwag do prowadzonego postępowania, natomiast w piśmie z dnia [...] października 2015 r. wyjaśnił motywy swojego działania, po raz kolejny przyznał się do podrobienia dokumentów oraz wskazał na dotychczasowy, nienaganny przebieg służby w Policji.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił [...] A. K. ze służby w Policji z dniem [...] października 2015 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż ww. funkcjonariusz był referentem sprawy P. D., wobec którego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z uwagi na brak aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego. P. D., po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, stawił się w KWP w [...], dostarczając wymagane orzeczenia. Dokumenty przekazał osobiście [...] A. K. wraz ze sporządzonym odręcznie odwołaniem. Funkcjonariusz po kilku dniach zorientował się, że odwołanie sporządzone przez P. D. zaginęło i sporządził maszynowo odwołanie, podrabiając na nim podpis P. D. W celu natomiast uwiarygodnienia podrobionego dokumentu przerobił daty widniejące na potwierdzeniu odbioru korespondencji kierowanej do P. D. W ocenie organu I instancji policjant w sposób oczywisty dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k., a powyższe zdarzenie dyskwalifikuje wymienionego jako funkcjonariusza Policji i tym sam uzasadnia rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

1) art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, iż ustalenia poczynione w postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się przeciwko skarżącemu oraz okoliczności sprawy i postawa skarżącego są wystarczające do zastosowania kary wydalenia ze służby, a popełnienie przez skarżącego czynu zabronionego jest oczywiste i uniemożliwia mu pozostanie w służbie,

2) art. 25 i art. 27 ustawy o Policji poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżący poprzez popełnione przewinienie utracił warunki konieczne do wykonywania służby, w tym zwłaszcza wiarygodność zawodową oraz nieposzlakowaną opinię,

3) art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uznanie za udowodnione okoliczności stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji,

4) art. 108 § 1 w zw. z art. 130 k.p.a. poprzez bezzasadne nadanie wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie zachodziły ku temu przesłanki prawem przewidziane,

5) art. 134f w zw. z art. 134h ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, pobudek działania i zachowania skarżącego oraz nieuwzględnienie całokształtu okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego,

6) art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez niezastosowanie obowiązku badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść skarżącego oraz jednoczesne uznanie go za winnego, pomimo nie stwierdzenia winy skarżącego prawomocnym orzeczeniem oraz niezastosowanie w niniejszym przypadku zasady wydawania rozstrzygnięć na korzyść skarżącego w sytuacji zaistnienia niedających się usunąć wątpliwości,

7) art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 19 Zasad etyki zawodowej policjanta poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżący odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, w tym również nie kieruje się zasadami współżycia społecznego postępując w sposób, który nie jest przykładem praworządności i prowadzi do zaburzenia pogłębiania społecznego zaufania obywateli do Policji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, wstrzymanie jego wykonalności do czasu rozpoznania odwołania, względnie, z ostrożności procesowej, o przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] do ponownego rozpoznania.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa może być stwierdzona na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że czyn został popełniony, a oczywistość dotyczy bezsporności (obiektywności) faktu, a więc samego zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo jako przestępstwo, bez względu na to, czy przestępstwo to będzie następnie ścigane i sprawca skazany. Popełnienie czynu o znamionach przestępstwa jest więc oczywiste, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż osoba dopuściła się czynu przestępczego zagrożonego sankcją karną przez ustawę. Popełnienie czynu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest pozbawione takich elementów jak zawinienie i społeczna szkodliwość.

Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że czyn zarzucony [...] A. K. wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k.

W przedmiotowej sprawie na podstawie notatki urzędowej z dnia [...] września 2015 r. sporządzonej przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], notatki urzędowej z dnia [...] września 2015 r. sporządzonej przez eksperta Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] oraz protokołów przesłuchania świadków stwierdzono, iż [...] A. K. popełnił czyn o znamionach przestępstwa, określony w art. 270 § 1 Kodeksu karnego.

A. K., zarówno podczas przesłuchania w dniu [...] października 2015r., jak również w piśmie z dnia [...] października 2015 r., przyznał się do zarzucanego mu czynu.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, zwolnienie ww. funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji należy uznać za decyzję prawidłową i słuszną. Uzasadniona jest bowiem taka reakcja przełożonych, gdy policjant popełnia czyn zasługujący na szczególne potępienie opinii społecznej, wywołujący jej oburzenie i oceniany jako jaskrawo naganny.

Komendant Główny Policji zaznaczył, iż przepis art. 270 § 1 k.k. określa przestępstwo materialnego fałszerstwa dokumentu, którego istotą jest karalne fałszowanie (podrabianie lub przerabianie) dokumentu lub używanie tak sfałszowanego dokumentu jako autentycznego. W przypadku tego czynu zabronionego rodzajowym przedmiotem ochrony jest wiarygodność dokumentu. Dobrem chronionym jest tu autentyczność dokumentu i prawdziwość jego treści. Dla bytu tego rodzaju przestępstwa obojętne jest zarówno to, czy osoba, której podpis podrobiono na dokumencie, wiedziała o tym lub wyraziła na to zgodę czy też nie, jak również to, czy treść dokumentu odzwierciedla wolę tej osoby. Dokument jest bowiem podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od osoby, w której imieniu został sporządzony. Podpisanie innej osoby jej nazwiskiem na dokumencie mającym znaczenie prawne, nawet w przypadku jej zgody, stanowi przestępstwo z art. 270 k.k. Obojętne jest także przy tym, czy ktoś poniósł przez to szkodę, czy też nie.

W ocenie organu odwoławczego, charakter czynu - popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów - mając na uwadze charakter służby oraz rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji, uniemożliwia dalsze pozostanie [...] A. K. w służbie, bowiem godzi w dobre imię Policji i wszystkich jej funkcjonariuszy. Czyn, którego dopuścił się policjant nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji, jest zachowaniem społecznie nieakceptowanym i wymagającym napiętnowania. Brak jest także gwarancji, że funkcjonariusz nie popełni tego rodzaju przestępstwa podrabiając w przyszłości kolejny dokument służbowy. Skarżący będąc policjantem, w przypadku powoływanych przez siebie "okoliczności łagodzących", związanych z "pomocą" P. D., powinien zdawać sobie sprawę z tego, że jego zachowanie świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby w Policji. Sprawne działanie Policji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć przekonane, że służbę w tej formacji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o naruszenie przepisów prawa oraz, że jest ona w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom zachowań społecznie napiętnowanych, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona także niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich policjantów.

Z tego względu, zdaniem organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał pełne podstawy do przyjęcia, iż charakter oraz okoliczności popełnienia przypisywanego [...] A. K. czynu uniemożliwiają jego dalsze pozostanie w służbie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji stwierdził, iż ocena zachowania policjanta dokonana przez organ I instancji nie może być uznana za dowolną. Została ona wyrażona po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto, z uwagi na charakter popełnionego przestępstwa, dotychczasowa postawa [...] A. K. oraz prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków służbowych nie mogły mieć przesądzającego wpływu na treść zaskarżonego rozkazu personalnego, zwłaszcza, że powinny być one standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów.

Organ odwoławczy zauważył również, że Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] nie wniósł zastrzeżeń co do zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby, co wskazuje, iż została spełniona przesłanka określona w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, natomiast obiektywizm Związku Zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozważył interes społeczny oraz słuszny interes policjanta, jednak okoliczności sprawy uzasadniały przyznanie prymatu interesowi społecznemu, tożsamemu w tym wypadku z interesem służby. W interesie społecznym pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 80 i art. 81 k.p.a. Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z wymogami określonymi w ww. przepisach mając na względzie, iż możliwości przyjęcia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie można uzależniać od przeprowadzenia przez organ quasi postępowania przygotowawczego. Oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi więc wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o Policji dotyczących postępowania dyscyplinarnego, organ odwoławczy wskazał, iż zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy jest formą zastosowania przez przełożonego sankcji administracyjnej wobec policjanta, która nie jest uzależniona od zaktualizowania się odpowiedzialności dyscyplinarnej, a samo postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby jest postępowaniem odrębnym i niezależnym od postępowania dyscyplinarnego.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w ww. przepisie, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Nie może tu być mowy także o wadliwości decyzji nieostatecznej lub o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych, czy zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto, jak wynika z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, skutki prawne jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uznanie za udowodnione okoliczności stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, tj. przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki uniemożliwiające pełnienie skarżącemu dalszej służby, podczas gdy w świetle przepisów prawa, pozostaje on osobą niekaraną,

2) art. 108 § 1 w zw. z art. 130 k.p.a. poprzez bezzasadne nadanie wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie zachodziły ku temu przesłanki prawem przewidziane,

3) art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, iż ustalenia poczynione w postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się przeciwko skarżącemu oraz okoliczności sprawy i postawa skarżącego jest wystarczająca do zastosowania wobec niego kary wydalenia ze służby, a popełnienie czynu zabronionego uniemożliwia mu pozostanie w służbie, podczas gdy w świetle przepisów prawa, pozostaje on osobą niekaraną,

4) art. 25 i art. 27 ustawy o Policji w związku z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1036 ze zm.) poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżący poprzez popełnione przewinienie utracił warunki konieczne do wykonywania służby, w tym zwłaszcza wiarygodność zawodową oraz nieposzlakowaną opinię, pomimo iż zgodnie z okolicznościami sprawy wpis o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie jest wpisem do kartoteki osób skazanych, a w świetle prawa skarżący pozostaje osobą niekaraną i w razie potrzeby może uzyskać zaświadczenie o swej niekaralności, co tym samym nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej mu pełnienie służby w Policji,

5) naruszenie przepisu art. 134f w zw. z art. 134h ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, pobudek działania i zachowania skarżącego oraz nieuwzględnienie całokształtu okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego,

6) naruszenie przepisu art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez niezastosowanie obowiązku badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść skarżącego oraz jednoczesne uznanie go za winnego, pomimo niestwierdzenia winy skarżącego prawomocnym orzeczeniem oraz niezastosowania w niniejszym przypadku zasady wydawania rozstrzygnięć na korzyść skarżącego w sytuacji zaistnienia niedających się usunąć wątpliwości,

7) naruszenie przepisu art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 19 Zasad etyki zawodowej policjanta poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżący odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, w tym również nie kieruje się zasadami współżycia społecznego postępując w sposób, który nie jest przykładem praworządności i prowadzi do zaburzenia pogłębiania społecznego zaufania obywateli do Policji.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...], a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W motywach skargi podniesiono w szczególności, iż postępowanie karne w sprawie A. K. zostało w toku niniejszej sprawy prawomocnie zakończone, a rozstrzygające sprawę organy administracyjne nie uwzględniły tej okoliczności, pomimo jej istotnego znaczenia dla oceny zasadności zwolnienia skarżącego ze służby. Prowadzący postępowanie karne Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. warunkowo umorzył postępowanie wobec skarżącego.

Ponadto zarzucono, iż organy Policji - wydając zaskarżoną decyzję - zasadę uznaniowości zastąpił dowolnością. Wiele z kwestii, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, zostało opartych na niepełnym materiale dowodowym. Nie wyjaśniono również ponad wszelką wątpliwość okoliczności, które pomimo obowiązującej zasady obciążyły skarżącego, co zaprzecza obowiązkowi rozstrzygania na korzyść funkcjonariusza w sytuacji zaistnienia niedających się usunąć wątpliwości.

Podniesiono również, iż organ I instancji oparł swoje stanowisko jedynie na szczątkowym materiale dowodowym oraz pozytywnej opinii związków zawodowych, nie biorąc pod uwagę całokształtu okoliczności oraz warunków osobistych skarżącego, który w dotychczasowej służbie wzorowo wypełniał swoje obowiązki oraz odznaczał się nienaganną postawą. Organ odwoławczy utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji pomimo braku wiedzy co do wyników toczącego się postępowania karnego wobec funkcjonariusza.

W wydanych decyzjach organy Policji oparły swe stanowisko na zasadzie wynikającej z przepisów art. 25 i art. 27 ustawy o Policji, w treści których ustawodawca wskazał przykładowe cechy i warunki osobiste jakimi winien odznaczać się funkcjonariusz Policji. Z ich treści wynika, że służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzkalowanej opinii, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W przypadku skarżącego, warunkowe umorzenie postępowania karnego nie powinno przesądzać o braku wyżej wymienionych cech, bowiem wpis o warunkowym umorzeniu nie jest wpisem do kartoteki osób skazanych. W świetle prawa skarżący pozostaje osobą niekaraną i w razie potrzeby może uzyskać zaświadczenie o niekaralności (art. 1 pkt 1 i 2 ustawy Krajowym Rejestrze Karnym).

Końcowo podniesiono, iż w przypadku skarżącego organy Policji nie wzięły pod uwagę żadnych okoliczności łagodzących, podejmując decyzję o zwolnieniu go ze służby. Tymczasem w toku postępowania skarżący dawał świadectwo i gwarancję należytego wykonywania swoich obowiązków, zaś wyrażając skruchę, liczył na dobrodziejstwo po stronie organu. Mimo zaistnienia zdarzenia nie doszło do sytuacji zagrażającej ochronie zaufania obywateli do Policji, stąd też uzasadnione jest stanowisko, że wobec skarżącego zastosowano środki nieadekwatne do jego winy i popełnionego czynu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż wbrew twierdzeniom skargi, niemożliwym było pozostawienie skarżącego w służbie. Skarżący bez wątpienia popełnił czyn o znamionach przestępstwa i nie może oczekiwać, że organy Policji nie będą postrzegać tego faktu, jako naruszenia dóbr prawnych rzutujących na jego opinię. Powołanie się przez skarżącego na brak wpisu o karalności wskazuje na niezrozumienie treści art. 25 i 27 ustawy o Policji. Brak wpisu, brak skazania, nie oznacza bowiem, że czyn nie został popełniony.

Organ odwoławczy przytoczył również treść art. 61 § k.k. podkreślając, iż przepis ten odnosi się do prawnokarnego pojęcia czynu wypełniającego znamiona czynu zabronionego (pod groźbą kary). Brak takiego czynu w ogóle wyklucza możliwość skazania, jak i warunkowego umorzenia postępowania. W dacie wydania zaskarżonej decyzji ocena zachowania skarżącego mogła dotyczyć tylko faktu posiadania lub utraty przymiotu nieposzlakowanej opinii. Każda sytuacja polegająca na popełnieniu czynu zabronionego jest kwalifikowana jako utrata tego przymiotu. Czyn taki bowiem kala tę opinię, rzucając podejrzenie na policjanta o zachowania naruszające prawo lub niezgodne z etyką albo np. dobrymi obyczajami. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż "cieszyć się nieposzlakowaną opinią" jest pojęciem wykraczającym poza ocenę zachowań związanych ze stosunkiem pracy czy służby. Kryterium to zakłada dopuszczalność oceny zarówno zachowań pracowniczych, jak i z punktu widzenia respektowania norm etycznych w sytuacjach niezwiązanych bezpośrednio z pracą. Wzorcem osoby cieszącej się tym określeniem jest osoba cechująca się uczciwością, rzetelnością, odpowiedzialnością, lojalnością, czy umiejętnością przedkładania interesu publicznego nad prywatny. Nie można zrównywać na gruncie art. 25 ustawy o Policji pojęcia nieposzlakowanej opinii z niekaralnością. Brak karalności jest odrębnym wymogiem dla kandydata na policjanta, a zatem i dla samego policjanta, co łączy się z podstawą zwolnienia ze służby wynikającą z art. 41 ust. 1 pkt 4 lub ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Z tego względu, wywody skargi w zakresie dowodzenia braku skazania pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2015 r. w sprawie zwolnienia [...] A. K. ze służby w Policji nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Stosownie do art. 43 ust. 3 ww. ustawy zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwrotu, iż policjanta "można zwolnić" ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Treść powołanego wyżej przepisu wskazuje na to, iż podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, a zatem organ posiada swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Oczywistym jest, że uznaniowości nie można utożsamiać z dowolnością organu w tym zakresie. Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna zatem w takim wypadku uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes policjanta (art. 7 k.p.a.). Ponadto, popełnienie przez funkcjonariusza czynu musi być "oczywiste", muszą zatem istnieć określone dowody na jego zaistnienie, a nie tylko uprawdopodobnienie.

Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji uznaniowych jest ograniczona. Powszechnie aprobowany jest pogląd, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakres badania przez sąd zgodności decyzji uznaniowej z prawem ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia (tj. czy wyjaśniono wszelkie, istotne okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki, w tym przypadku przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a także czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne).

Stwierdzenie, że decyzja nie jest dowolna, a więc znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym i jego ocenie, wyklucza ingerencję sądu w swobodny wybór rozstrzygnięcia dokonany przez organ administracji. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji pozostawia bowiem uznaniu organu zwolnienie policjanta ze służby z Policji w przypadku kumulatywnego wystąpienia przesłanek w nim określonych.

Z tego względu Sąd, kontrolując legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, zobligowany był jedynie zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Sąd nie był natomiast uprawniony do badania innych przesłanek podjęcia decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, w tym - względów celowości czy słuszności.

Zauważyć należy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, gdyż każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie może wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Oczywiste popełnienie przestępstwa to popełnienie niebudzące wątpliwości co do znaczenia, wagi, prawdziwości, a więc bezsporne i pewne.

Pojęcie "oczywistości", którym posługuje się przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest pojęciem właściwym jedynie pragmatyce policyjnej. Pojęcie to występuje od dawna także w Kodeksie Pracy i zostało dokładnie wyjaśnione zarówno w praktyce jak i doktrynie. W literaturze prawniczej, odwołującej się do judykatury sądowej, uznano, że oczywistość przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawcę złapano na gorącym uczynku, lub gdy w okolicznościach nie nasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, lub gdy zebrano takie dowody, które bezpośrednio stwierdzają dokonanie czynu przestępczego. Dlatego wystarczy przeprowadzić jedynie takie postępowanie dowodowe, które potwierdzi przynajmniej jedną z cech oczywistości. Takie rozumienie pojęcia "oczywistość" zostało zaaprobowane w orzecznictwie administracyjnym również na gruncie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy (por. wyroki NSA: z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1206/11, z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12; z dnia 2 czerwca 2015r., sygn. akt I OSK 2462/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy zgodzić należy się z organem orzekającym, że oczywistość popełnienia przez A. K. czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. nie budzi wątpliwości. Potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. notatka urzędowa z dnia [...] września 2015 r. sporządzona przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], notatka urzędowa z dnia [...] września 2015 r. sporządzona przez eksperta Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] (k. 2 - 3 akt admin.) oraz protokoły przesłuchania świadków (k. 9 - 11 akt admin.). Ponadto skarżący, zarówno podczas przesłuchania w dniu [...] października 2015 r., jak również w piśmie z dnia [...] października 2015 r., przyznał się do zarzucanego mu czynu.

Kolejnym elementem niezbędnym do prawidłowego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest wykazanie, że powyższa oczywistość popełnienia czynu zabronionego uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Ten element został także przez organ orzekający prawidłowo wywiedziony w treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego.

Jak bowiem wskazał Komendant Główny Policji, przesłankę dotyczącą braku możliwości pozostania skarżącego w służbie po dokonaniu ww. czynu o znamionach przestępstwa należy upatrywać w trosce o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego.

W ocenie Sądu, należy podzielić pogląd organu, że popełnienie ww. czynu przez skarżącego powoduje, że utracił on wymóg nieposzlakowanej opinii (art. 25 ustawy o Policji), niezbędny do bycia funkcjonariuszem publicznym. Policjantów niewątpliwie obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. W świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam więc fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji.

Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do formacji, w której pełni służbę. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Stąd też już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. j.w.).

Argumentując przesłankę braku możliwości pozostania skarżącego w służbie organ zasadnie odwołał się do charakteru popełnionego przez niego czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. Trafnie wskazał, iż jego popełnienie godzi w dobre imię Policji i nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego motywów działania polegających na chęci "pomocy" stronie postępowania administracyjnego poprzez podrobienie i przerobienie dokumentu, organ zasadnie wskazał, iż zachowanie skarżącego świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość dalszego pełnienia służby w Policji.

W ocenie Sądu, organ orzekający w prawidłowy sposób powiązał popełnienie ww. czynu o znamionach przestępstwa z utratą przez skarżącego nieposzlakowanej opinii, której posiadanie warunkuje pełnienie służby w Policji. Nie można bowiem pogodzić faktu podrobienia i przerobienia dokumentu z wymogiem posiadania przez policjanta nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Oczywistym jest przy tym, że nieposzlakowanej opinii nie zapewnia sam fakt niekaralności. Nieposzlakowana opinia to bowiem nie tylko kwestia niekaralności, lecz także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nie ulega zaś wątpliwości, że popełniony przez skarżącego czyn jest naganny z punktu widzenia uczciwości, szczególnie ważnej ze względu na rodzaj pełnionej służby, co godzi w opinię o funkcjonariuszu i formacji jaką stanowi Policja. Stąd też, podnoszona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że skarżący pełnił służbę w sposób nienaganny, nie mogła mieć przesądzającego znaczenia przy ocenie, czy skarżący posiada nieposzlakowaną opinię.

Ponadto, oceniając stanowisko organu orzekającego odnośnie braku możliwości pozostania skarżącego w służbie, warto zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 września 2008 r. o sygn. akt K 35/06 (Dz. U. Nr 163, poz. 1026), w którym stwierdzono, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny wskazał m. in., że z analizy art. 25 ust. 1 i art. 41 ustawy o Policji wynika, że poszczególne przyczyny zwolnienia funkcjonariuszy ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o pracę w Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji związana jest właśnie z utratą przez policjanta kwalifikacji w postaci nieposzlakowanej opinii na skutek popełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Trybunał Konstytucyjny powtórzył wielokrotnie już prezentowane stanowisko, że sprawowanie służby publicznej nie może być ujmowane w kategoriach tylko przywilejów, lecz należy je ujmować raczej w kategoriach służby, posłannictwa i roztropnej troski o dobro wspólne, która zakłada kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku innych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Stąd też uprawnione jest twierdzenie, że osoba, która warunków pełnienia służby nie spełnia, nie może sobie rościć pretensji do powołania jej na określone stanowisko lub pozostawania na nim.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, popełnienie czynu o znamionach przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. wyłącza skarżącego z kręgu osób spełniających warunki, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Tym samym, stwierdzić należy, że została spełniona druga z przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

W ocenie Sądu, bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty skargi, w tym podnoszona przez skarżącego okoliczność wydania w dniu [...] stycznia 2016 r. przez Sąd Rejonowy [...] postanowienia o warunkowym umorzeniu postępowania wobec skarżącego (art. 66 § 1 k.k.).

Zaznaczyć należy, że ww. postanowienie zostało wydane przez Sąd po dacie wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2015 r. Z tego względu okoliczność ta nie mogła być przedmiotem oceny tego organu w toku postępowania odwoławczego, nie mogła też znaleźć odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Niezależnie jednak od powyższego należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji zawarte w odpowiedzi na skargę, iż wydanie ww. postanowienia przez Sąd karny nie może dyskwalifikować rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Jak bowiem podkreślał organ, odpowiedzialność, o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności karnej. Rolą organu Policji, jako organu administracji publicznej jest ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa oraz czy popełnienie tego czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Ustalenia w powyższym zakresie organ poczynił w sposób wyczerpujący stwierdzając ostatecznie brak możliwości pozostania skarżącego w szeregach formacji. Organ podkreślił, iż ocena zachowania skarżącego, który dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa urzędniczego (przeciwko wiarygodności dokumentów), spowodowało utratę przez skarżącego przymiotu nieposzlakowanej opinii, którego na gruncie art. 25 ustawy o Policji nie można zrównywać z niekaralnością. Brak karalności jest odrębnym wymogiem formalnym dla kandydata na policjanta, a zatem i samego policjanta, co koreluje z podstawą zwolnienia ze służby określoną w art. 41 ust. 1 pkt 4 lub ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Z tego względu odnośne zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Jako nieuzasadniony należy również ocenić zarzut nadania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa nie budzą wątpliwości, co w istotny sposób narusza interes służby, tożsamy z ważnym interesem społecznym. Interes ten przejawia się zaś w tym, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ustawy o Policji. Skarżący niewątpliwie sprzeniewierzył się zasadom, których winien przestrzegać będąc funkcjonariuszem Policji. Należy więc podzielić pogląd organu, że pozostanie skarżącego w służbie przeczyłoby ogólnie przyjętemu poczuciu sprawiedliwości społecznej oraz świadczyłoby o braku wiarygodności Policji. Oczywisty fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa spowodował bowiem utratę przez skarżącego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia dalsze pełnienie przez niego służby z uwagi na szczególny charakter zawodu policjanta ukierunkowany na ochronę bezpieczeństwa ludzi i utrzymania porządku publicznego.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ Policji podjął rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie w oparciu o "szczątkowy materiał dowodowy", nie biorąc pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy oraz warunków osobistych skarżącego, który w dotychczasowej służbie wzorowo wypełniał swoje obowiązki oraz odznaczał się nienaganną postawą. Zdaniem Sądu, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, określonych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zaś wydane w sprawie rozstrzygniecie nie nosi cech dowolności. Organ orzekający, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), przedstawił zebrany w sprawie materiał dowodowy, rozważył również jego moc dowodową, a w konsekwencji doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie. Stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Skutkowało to ustaleniem oczywistości popełnionego czynu o znamionach przestępstwa z art. 170 § 1 k.k. oraz prawidłowym uznaniem, że z uwagi na charakter popełnionego czynu oraz interes służby jako dobro nadrzędne, tożsamy z interesem społecznym, zaistniała konieczność rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego.

Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi organ rozważył dotychczasowy przebieg służby skarżącego wskazując, iż jego dotychczasowa postawa nie może mieć przesądzającego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Wydając zaskarżoną decyzję organ miał również na względzie dopełnienie przez organ I instancji wymogu, o którym mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Z akt sprawy wynika, iż Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów nie wniósł zastrzeżeń co do zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby (k. 17 akt admin.).

Końcowo zauważyć należy, że nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy o Policji regulujących postępowanie dyscyplinarne (Rozdział 10 ustawy o Policji). Nie były one przedmiotem zastosowania przez organy Policji w niniejszej sprawie, w której dokonano wyłącznie oceny wystąpienia przesłanek zwolnienia funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.