III OSK 2909/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-11-19	
Data wpływu	2022-12-27	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Artur Kuś
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6136 Ochrona przyrody	
Hasła tematyczne	Wodne prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Sz 380/22	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 735; art. 57 § 5 pkt 2; Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Nina Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. Spółka jawna w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 380/22 w sprawie ze skargi Ł. Spółka jawna w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 lutego 2022 r. nr SKO/PG/451/4117/2021 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Ł. Spółka jawna w S. kwotę 1037 (tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 380/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej "WSA w Szczecinie" lub "Sąd I instancji") oddalił skargę Ł. Spółka jawna w S. (dalej "skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 lutego 2022 r., nr SKO/PG/451/4117/2021, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego decyzją z dnia 14 września 2021 r., znak WOŚ.III.71200.7.39.7.2020.AG, zobowiązał skarżącą do wpłaty należności w kwocie 5 460,48 zł za usunięcie 2 szt. drzew, ustalonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 grudnia 2012 r., w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stanie się ostateczna. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi Spółki dnia 21 września 2021 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł uprawniony do reprezentacji wspólnik Spółki. Odwołanie, opatrzone datą 4 października 2021 r., zostało nadane w paczkomacie InPost (na etykiecie widnieje data 6 października 2021 r.) i wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 7 października 2021 r. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2021 r., nr SKO/PG/451/4117/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2022 r. Spółka zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 14 września 2021 r. wskazując jako podstawę prawną przepis art. 15zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej "ustawa COVID"). W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że pełnomocnictwo udzielone poprzedniemu pełnomocnikowi zostało skutecznie wypowiedziane 1 października 2021 r., zaś reprezentujący Spółkę wspólnik miał problem z nadaniem przesyłki zawierającej odwołanie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A., ponieważ nie wiedział, że całodobowa placówka znajdująca się przy ul. [...] w S. ma skrócone godziny pracy do godziny 21:00, zaś samoobsługowy punkt nadawczy znajdujący się przy ul. [...] w S. jest uszkodzony. Dlatego właśnie przesyłka zawierająca odwołanie od powyższej decyzji nadana została 5 października 2021 r., na potwierdzenie czego przedłożono wydruk wiadomości e-mail z dnia 21 grudnia 2021 r. z pracownikiem Biura Obsługi Klienta firmy InPost.

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2022 r., nr SKO/PG.4117/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "organ" lub "Kolegium"), na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz w związku z art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 14 września 2021 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, że na mocy art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Termin ten ma charakter zawity, co oznacza, że po jego upływie nie można już skutecznie dokonać czynności, tj. wnieść odwołania. Z kolei przepis art. 58 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania konkretnej czynności przed organem administracji publicznej, w tym do wniesienia odwołania. Strona zwracająca się z takim wnioskiem musi jednak uprawdopodobnić, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. W świetle art. 58 § 2 k.p.a. wniosek o przywrócenie terminu składa się w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej wcześniejsze dokonanie danej czynności i wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dokonać czynności. Wyjątek od powyższej zasady przewiduje przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, zgodnie z którym w przypadku uchybienia przez stronę terminowi do wniesienia np. odwołania, organ administracji informuje o tym stronę, aby umożliwić jej złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Z przepisu tego jednak nie wynika, że każdy wniosek o przywrócenie terminu ma zostać rozpatrzony pozytywnie. Przepis ten stanowi jedynie, że w przypadku uchybienia terminu nie obowiązuje 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Nadal jednak o ewentualnym przywróceniu terminu decyduje uprawdopodobnienie przez stronę, że uchybienie to nastąpiło bez jej winy.

Organ wskazał, że decyzja z dnia 14 września 2021 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 21 września 2021 r., a zatem termin na wniesienie przez Skarżącą odwołania upływał z końcem 5 października 2021 r. Do pisma z dnia 3 stycznia 2022 r. pełnomocnik Spółki załączył wydruk wiadomości e-mail z 21 grudnia 2021 r. wysłanej przez pracownika firmy InPost do wspólnika skarżącej, w której zawarto informację, że przesyłka zawierająca przedmiotowe odwołanie została nadana 5 października 2021 r. Jednakże, w ocenie Kolegium, nie można uznać za wiarygodny wydruku wiadomości e-mail, gdyż zawarte w nim informacje nie zostały poparte żadnym wiarygodnym dowodem. Brak jest też jakiegokolwiek wyjaśnienia, z jakiego powodu powstała rozbieżność pomiędzy datą wydruku przesyłki widniejącą na etykiecie przyklejonej do koperty, a widniejącą w systemie firmy InPost datą nadania tej przesyłki. Etykieta na kopercie zawierająca numer przesyłki i datę jej wydrukowania jest bardziej wiarygodna niż informacja zawarta w wydruku wiadomości e-mail. Skoro na etykiecie znajdującej się na kopercie zawierającej przedmiotowe odwołanie widnieje data 6 października 2021 r., to najwcześniej w tym dniu etykieta ta została wydrukowana, a nie jak twierdzi pełnomocnik skarżącej, dzień wcześniej. Uwzględnienie argumentacji skarżącej w omawianej kwestii musiałoby prowadzić do wniosku, że paczkomat InPost drukował etykiety nadania przesyłek z datą przyszłą, o jeden dzień, co zdaniem Kolegium jest nieprawdopodobne. W konkluzji Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie z dnia 3 stycznia 2022 r., przesyłka zawierająca przedmiotowe odwołanie nie została nadana 5 października 2021 r., tylko 6 października 2021 r. – co wynika wprost z daty nadania przesyłki widniejącej na etykiecie InPost przyklejonej do koperty.

Dalej Organ wywiódł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz przedstawiona przez pełnomocnika skarżącej argumentacja nie uprawdopodabniają, aby uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Skarżąca wskazała, że reprezentujący spółkę wspólnik był zmuszony skorzystać z możliwości nadania przesyłki z odwołaniem w paczkomacie InPost, ponieważ nie wiedział, że dotychczas całodobowa placówka Poczty Polskiej S.A. przy ul. [...] w S. jest aktualnie czynna tylko do godziny 21:00, zaś punkt samoobsługowy Poczty Polskiej S.A. przy ul. [...] jest uszkodzony. W odniesieniu do powyższego Kolegium podkreśliło, że strona była i jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Dopiero w piśmie z dnia 3 stycznia 2022 r. kolejny pełnomocnik skarżącej poinformował, że pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi zostało wypowiedziane, jednakże nie przedstawiono na tę okoliczność żadnego dowodu. Biorąc pod uwagę fakt, że aktualny pełnomocnik strony prowadzi swoją Kancelarię dokładnie pod takim samym adresem jak poprzedni pełnomocnik wątpliwym jest, czy rzeczywiście doszło do wypowiedzenia pełnomocnictwa. Kolegium wskazało, że strona nie musiała zwlekać z nadaniem przesyłki zawierającej odwołanie do ostatniego dnia – we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano żadnej okoliczności wyjaśniającej ten stan rzeczy. Z kolei okoliczność braku wiedzy po stronie działającego w imieniu spółki wspólnika o skróconych godzinach funkcjonowania placówki Poczty Polskiej S.A. nie pozwala uznać, że opóźnienie w nadaniu przesyłki z odwołaniem nastąpiło bez winy strony. Z jednej bowiem strony jest to sprzeczne z argumentacją mającą przemawiać za wniesieniem odwołania w terminie. Z drugiej zaś strony fakt skrócenia godzin funkcjonowania placówki Poczty Polskiej S.A. przy ul. [...] w S. do godziny 21:00 jest powszechnie znany, a to że reprezentujący spółkę wspólnik dowiedział się o tym powszechnie znanym fakcie rzekomo dopiero w dniu 5 października 2021 r. nie może być uznane za okoliczność usprawiedliwiającą.

Skarżąca wniosła do WSA w Szczecinie skargę na postanowienie Kolegium z dnia 18 sierpnia 2021 r., zarzucając mu naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że odwołanie skarżącej nadane zostało dnia 6 października 2021 r., w sytuacji kiedy odwołanie to nadane zostało dnia 5 października 2021 r., a organ II instancji przed wydaniem skarżonego postanowienia nie podjął czynności zmierzających do skutecznego wyjaśnienia, w jakiej dacie faktycznie przesyłka została nadana (mimo przedstawienia przez skarżącego obszernej dokumentacji i mimo wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze strony Z. Ł. w trybie art. 86 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego skutkujących przyjęciem, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie może zostać uwzględniony, mimo jego oczywistej zasadności, pomijając już samą treść art. 15zzzzzn2 ustawy COVID; 2) art. 8 § 1 oraz art. 9, jak i art. 112 w związku art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przywrócenie terminu, co może doprowadzić do utraty zaufania do władzy publicznej, zwłaszcza w sytuacji kiedy organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a nadto winny czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego skutkujących przyjęciem, że wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie zasługuje na uwzględnienie, nawet w przypadku: braku prawidłowych pouczeń strony co do wniesienia odwołania, braku pouczeń wynikających z treści art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, jak i braku zastosowania wyżej wskazanego przepisu z pominięciem przesłanek wynikających z treści art. 58 § 1 k.p.a. (pomijając już to, że skarżąca i tak wykazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy); niemożności wniesienia odwołania za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. dnia 5 października 2021 r. z uwagi na pandemię COVID i skrócenie godzin funkcjonowania urzędu; 3) art. 15zzzzzn2 ustawy COVID poprzez jego niezastosowanie i ostatecznie zaniechanie zawiadomienia strony o uchybieniu terminu, wyznaczenia skarżącej trzydziestodniowego terminu na złożenie wniosku przywrócenie terminu, rozpoznania odwołania jako wniesionego w terminie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało przyjęciem, że wniosek skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie i wydaniem zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza że przyczyny, z których odwołanie nie zostało nadane w placówce Poczty Polskiej S.A., związane są ze skutkami epidemii COVID-19, co już samo w sobie powinno powodować konieczność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nawet niezależnie od przesłanek wynikających z treści art. 58 § 1 k.p.a.; 4) art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie miało miejsca bez winy strony, które wynika z błędnego przyjęcia, że: strona reprezentowana była w dacie wniesienia odwołania przez profesjonalnego pełnomocnika, a skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o tym, że pełnomocnictwo zostało wypowiedziane z dniem 1 października 2021 r.; strona nie musiała zwlekać do ostatniego dnia z dokonaniem czynności procesowej; skrócenie godzin urzędowania całodobowej placówki Poczty Polskiej S.A. jest faktem powszechnie znanym – w sytuacji kiedy strona udowodniła, że uchybienie terminowi (jeśli miało miejsce) nastąpiło bez jej winy, strona wnosiła odwołanie we własnym zakresie, a nadto dnia 5 października 2021 r. nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, o czym organ został prawidłowo zawiadomiony, zaś przepisy prawa nie nakładają na stronę obowiązku udowadniania tej okoliczności, nadto strona miała prawo wnieść odwołanie ostatniego dnia terminu, zaś godziny urzędowania placówki Poczty Polskiej S.A. z uwagi na pandemię COVID-19 są nieprzewidywalne, a faktem powszechnie znanym jest to, że placówka ta funkcjonuje całodobowo, a nie do godziny 21:00, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało przyjęciem, że wniosek skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie i wydaniem zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; wniosła też o przeprowadzanie dowodów z dokumentów załączonych do skargi. Organ wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 18 sierpnia 2022 r. WSA w Szczecinie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji zauważył, że przedmiotem skargi jest postanowienie organu odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 14 września 2021 r., natomiast zarzuty skargi koncentrują się zasadniczo na dwóch wykluczających się kwestiach. Z jednej strony skarżąca akcentuje, że zachowała termin do wniesienia odwołania, gdyż nadanie korespondencji do organu nastąpiło w dniu 5 października 2021 r., a nie jak błędnie przyjął organ w dniu 6 października 2021 r. – a z drugiej strony podnosi zarzuty wskazujące na zasadność wniosku przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w tym brak winy w uchybieniu terminu.

Sąd I instancji przypomniał, że kwestia uchybienia terminu do wniesienia odwołania została poddana kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 131/22. – wyrokiem z dnia 20 maja 2022 r. Sąd oddalił skargę spółki na postanowienie organu z dnia 7 grudnia 2021 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 14 września 2021 r. Sąd wskazał, że wydruki korespondencji mailowej z Biurem Obsługi Klienta In Post, z których wynika informacja, iż przesyłka nr [...] zawierająca odwołanie została nadana w dniu 5 października 2021 r. nie są miarodajnym dowodem nadania spornego odwołania w tym dniu. Dodatkowym argumentem jest fakt, że sam operator w treści korespondencji mailowej wskazał jako datę nadania dzień 6 października 2021 r., wskazując, że: "przesyłka przez nadanie w paczkomacie [...] dnia 5 października 2021 po godzinie 23:00 została odebrana przez kuriera w kolejnym dniu roboczym, tj. 6 października 2021 r. W takim przypadku nadanie jest liczone od kolejnego dnia roboczego)". Takim miarodajnym dokumentem/dowodem, zdaniem Sądu, będzie natomiast etykieta nadania przesyłki umieszczona na kopercie od przesyłki, z której wynika data wygenerowana z sytemu tego operatora i jest to dzień 6 października 2021 r. Niewątpliwie bowiem wskazaną etykietę nadania przesyłki, w sytuacji korzystania z innego operatora niż Poczta Polska S.A., należy porównać do stempla pocztowego na kopercie, z którego wynika data pewna nadania przesyłki. Skarżąca nie przedstawiła, poza wskazanymi wydrukami korespondencji mailowej, informacji ze strony śledzenia przesyłek In Post, które generowane są z systemu z danymi przesyłki i z datami od momentu nadania przesyłki do czasu jej odbioru, podobnie jak udostępnia to Poczta Polska S.A w zakładce "Śledzenie przesyłek". Sąd uznał za prawnie dopuszczalne nadanie odwołania za pośrednictwem innej firmy niż Poczta Polska, jednakże zarazem zaznaczył, że w tej konkretnej sytuacji nadanie to nastąpiło po upływie terminu przewidzianego do zaskarżenia decyzji organu I instancji.

WSA w Szczecinie podkreślił, że należy odróżnić sprawę uchybienia terminu do wniesienia odwołania od sprawy odmowy przywrócenia terminu, a skoro Sąd w powołanym wyroku zajął merytoryczne stanowisko co do oceny organu dotyczącej przekroczenia terminu do wniesienia odwołania – to kwestia ta nie mogła podlegać badaniu na gruncie niniejszej sprawy. Z tych też względów zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. uznać należy za chybiony, zaś wniosek o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi na potwierdzenie okoliczności, że odwołanie zostało nadane w dniu 5 października 2021 r. za nieuzasadniony.

Sąd I instancji przytoczył następnie art. 58 k.p.a. i art. 15zzzzzn2 ustawy COVID i wskazał, że z tego drugiego przepisu wynika, iż w przypadku stwierdzenia niedochowania przez stronę terminu organ obowiązany jest poinformować stronę o uchybieniu terminu oraz wyznaczyć termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Przepis ten, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie obliguje organu do pozytywnego rozpoznania tego wniosku, nie wyłącza on bowiem zastosowania art. 58 k.p.a. w zakresie badania przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, lecz jedynie modyfikuje jego treść co do terminu wystąpienia z wnioskiem (tj. w miejsce 7-dniowego terminu wprowadza termin 30-dniowy). Sąd I instancji zauważył, że wprawdzie z akt nie wynika, aby organ wypełnił należycie obowiązki określone w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, ale uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro spółka, pomimo braku wystosowanego do niej pouczenia, wystąpiła ze stosownym wnioskiem o przywrócenie terminu i wniosek ten został przez organ rozpoznany, aczkolwiek odmownie.

W ocenie Sądu I instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie uprawdopodabnia, aby uchybienie terminu było niezawinione. Odnosząc się do kwestii wypowiedzenia pełnomocnictwa, Sąd I instancji przytoczył art. 94 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 42 § 1 i 2 p.p.s.a. i wskazał, że na gruncie procedury administracyjnej należy odpowiednio przyjąć, iż w przypadku wypowiedzenia przez stronę pełnomocnictwa pełnomocnikowi jest ono skuteczne wobec organu dopiero w dniu poinformowania go o tej czynności. Według oświadczenia wspólnika skarżącej z dnia 30 grudnia 2021 r., pełnomocnictwo zostało wypowiedziane z dniem 1 października 2021 r., jednakże pełnomocnik powinien był i tak jeszcze przez dwa tygodnie zapewnić odpowiednią ochronę prawną swojemu mandantowi. Co istotne, przedmiotowe oświadczenie zastało przedłożone organowi dopiero z pismem z dnia 3 stycznia 2022 r., zawierającym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji zgodzić należy się z organem, że skarżąca w toku postępowania, w tym w okresie do wniesienia odwołania, była reprezentowana przez pełnomocnika. Przeciwne przekonanie skarżącej nie może stanowić o niezawinionym uchybieniu terminu. Wszelkie bowiem zaniechania procesowe pełnomocnika obciążają stronę, a nawet w sytuacji, gdyby spowodowały zaistnienie szkody u mocodawcy, mogą co najwyżej uzasadniać odpowiedzialność cywilną pełnomocnika.

Zdaniem Sądu I instancji, również zarzuty skarżącej co do braku odpowiednich pouczeń w decyzji, w zakresie sposobu wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Strona była bowiem reprezentowana przez radcę prawnego, zaś sam zarzut opierał się wyłącznie na braku pouczenia, iż jedynie oddanie w placówce Poczty Polskiej S.A. jest skuteczne. Sąd za dopuszczalne uznał nadanie odwołania za pośrednictwem innej firmy niż Poczta Polska, stąd powołane przez skarżącą braki w pouczeniu decyzji nie mogą przemawiać za pozytywnym rozpoznaniem wniosku.

Nawiązując do podnoszonych przez stronę okoliczności, że całodobowa placówka pocztowa, w której chciała w ostatnim dniu terminu nadać odwołanie, była czynna tylko do godz. 21:00, zaś punkt samoobsługowy był uszkodzony – Sąd I instancji wskazał, że te okoliczności nie mogą stanowić o spełnieniu przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Błędne przekonanie (wiedza) skarżącej o funkcjonowaniu placówek pocztowych nie stanowi o braku winy. Strona należycie dbająca o własne interesy powinna była bowiem dołożyć należytej staranności i upewnić się co do godzin urzędowania poczty, czy też funkcjonowania placówki samoobsługowej, zwłaszcza jeśli odwołanie zamierzała złożyć ostatniego dnia terminu w godzinach wieczornych. Informację te mogła uzyskać bądź ze strony internetowej placówek bądź kontaktując się telefonicznie z urzędem. Przy czym powszechnie znany jest fakt, że z uwagi na stan epidemii wywołanej wirusem COVID-19 firmy niejednokrotnie czasowo ograniczały godziny funkcjonowania. Także w skardze strona przyznała, że godziny urzędowania placówek ulegały zmianie w zależności od sytuacji pandemicznej w kraju. Nadzwyczajność, jak i charakter tej sytuacji, dodatkowo dowodzi, że skarżąca powinna była w celu zachowania terminu uwzględnić możliwość skrócenia godzin urzędowania placówek. W ocenie Sądu I instancji, uchybienie terminu do wniesienia odwołania było spowodowane okolicznościami, za które skarżąca ponosi wyłączną odpowiedzialność; niewysłanie w terminie odwołania wynikało z zaniechań skarżącej, których można było uniknąć przy zachowaniu minimum staranności i wysiłku. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu powinno być oceniane z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.

Pismem z dnia 18 listopada 2022 r. skarżąca (dalej także "skarżąca kasacyjnie) wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 18 sierpnia 2022 r., zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie iż "nadanie" przesyłki następuje dopiero w momencie jej odebrania przez kuriera, w sytuacji gdy przez "nadanie" przesyłki należy rozumieć polecenie jej doręczenia, co w tym przypadku oznaczało umieszczenie przesyłki przez skarżącego w paczkomacie w dniu 5 października 2021 roku o godzinie 23:01;

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez uznanie za nieuzasadniony wniosek zawarty w treści skargi, o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do niej dokumentów, na potwierdzenie okoliczności, że odwołanie nadane zostało dnia 5 października 2021 r. i nieuwzględnienie tych dowodów przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie (w tym przy błędnym ustaleniu daty nadania przedmiotowego odwołania na dzień 6 października 2021 r.), w sytuacji kiedy okoliczności związane z datą nadania przesyłki są bezpośrednio związane z przedmiotem niniejszego postępowania, a zwłaszcza z przebiegiem wydarzeń uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a nadto w sytuacji kiedy Sąd jednak poczynił ustalenia dotyczące daty nadania tej przesyłki, wskazując na nie na stronie 7 i 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i ustalając na stronie 1., że odwołanie to nadane zostało dnia 6 października 2021 r., które to uchybienie miało istotny wypływ na wynik sprawy, bowiem determinowało ustalenie przebiegu wydarzeń w zakresie wniosku o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie i ocenę działań podejmowanych przez skarżącego w kontekście braku winy w uchybieniu terminu, w przypadku uznania że uchybienie terminu miało miejsce;

2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w niniejszej sprawie zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie i uznanie zarzutu naruszenia wyżej wskazanych przepisów k.p.a. artykułowanego w skardze z dnia 25 marca 2022 r. za chybiony, w sytuacji kiedy kwestie związane z datą nadania przesyłki z odwołaniem i przebiegiem wydarzeń z dnia 5 października 2021 r. są istotne z punktu widzenia zasadności wniosku o przywrócenie terminu (kwestia potencjalnego uchybienia terminu nie została rozstrzygnięta prawomocnym orzeczeniem) i w sytuacji kiedy Sąd ustalając stan faktyczny w tym zakresie pominął szereg dowodów złożonych do akt niniejszej sprawy, takich jak: wydruk z godzinami pracy całodobowego urzędu pocztowego w S., oświadczenia Z. Ł. i N. Ł., korespondencja z InPost Sp. z o.o. wyjaśniająca faktyczną datę nadania przesyłki, jak i korespondencja zawierająca potwierdzenie jej nadania z dnia 5 października 2021 r., co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, bowiem doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie daty nadania przesyłki pocztowej, jak i również w zakresie braku winy strony w potencjalnym uchybieniu terminu, z uwagi na konieczność ustalenia przebiegu zdarzeń mających miejsce dnia 5 października 2021 r. i ich dalszą ocenę z punktu widzenia przesłanek do przywrócenia terminu;

3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 8 § 1, 107 § 3 oraz 57 § 5 pkt 2 i 129 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w niniejszej sprawie zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie i błędne przyjęcie, iż odwołanie zostało wniesione przez skarżącego w dniu 6 października 2021 r., albowiem na etykiecie wydrukowanej przez kuriera widniała data 6 października 2021 r., podczas gdy skarżący nadał przesyłkę w trybie art. 57 § 2 pkt 2 k.p.a. (tj. umieścił ją w paczkomacie polecając jej doręczenie) w dniu 5 października 2021 r. o godzinie 23:01 (co wynika z szeregu dowodów zaprezentowanych przez stronę skarżącą, w tym z e-mailowego potwierdzenia nadania przesyłki otrzymanego przez skarżącego dnia 5 października 2021 roku o godzinie 23:02, dołączonego do skargi od postanowienia organu II instancji), zaś ani organ II instancji ani WSA w Szczecinie nie wskazali, z jakiego powodu zaprezentowane przez stronę skarżącą dowody miałyby nie być wiarygodne i z jakiego powodu należałoby odmówić im mocy dowodowej (nadmieniono jedynie za WSA w sprawie II SA/Sz 131/22 – obecnie III OSK 2470/22, że są one niewystarczające, mimo że żadne okoliczności i dowody nie dały podstaw do ich kwestionowania, a organ powinien stać na straży praworządności i w sposób budzący zaufanie do uczestników postępowania wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy), a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi, mimo że odwołanie wniesione zostało w terminie wynikającym z treści art. 129 § 2 k.p.a., a nawet jeśli uznać przeciwnie (np. twierdząc w toku sprawy, że strona nie przedstawiła na tą okoliczność stosownych dowodów), czynności podejmowane przez skarżącego w celu nadania przesyłki pocztowej za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. (operatora pocztowego – operatora wyznaczonego) dnia 5 października 2022 roku świadczą o dochowaniu należytej staranności i braku winy skarżącego w potencjalnym uchybieniu terminu;

4) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a., 9 k.p.a. i 112 k.p.a. oraz art. 94 § 2 k.p.a., jak i art. 42 § 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w niniejszej sprawie zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie, wynikające z błędnego przyjęcia, iż ustanowienie w sprawie profesjonalnego pełnomocnika zwalnia organ z obowiązku wystosowywania stosownych pouczeń dla strony postępowania zwłaszcza, że zawsze jest ona uprawniona do samodzielnego sporządzenia i wniesienia odwołania oraz błędne przyjęcie, iż w przypadku wypowiedzenia pełnomocnictwa przez mocodawcę, pełnomocnik jest zobligowany działać w imieniu klienta jeszcze przez dwa tygodnie, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało oddaleniem skargi i pominięciem okoliczności, że: – skarżący sam we własnym imieniu wniósł odwołanie w niniejszej sprawie; – niezależnie od tego, czy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego, winna być stosownie pouczona co do możliwości wniesienia odwołania w sprawie, a błędne pouczenie (również niepełne pouczenie) nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała co wynika z treści art. 112 k.p.a. jak i z orzecznictwa; – wcześniejszy pełnomocnik nie był uprawniony do wniesienia odwołania w imieniu skarżącego, który to wypowiedział mu pełnomocnictwo do działania w jego imieniu z dniem 1 października 2021 r. i podjęcie przezeń jakichkolwiek działań w tym zakresie byłoby nieuprawnione zwłaszcza, że mocodawca wniósł odwołanie we własnym imieniu; – potencjalna konieczność działania przez dwa tygodnie po wypowiedzeniu pełnomocnictwa, o której mowa w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie w imieniu mocodawcy aktualizuje się wyłącznie w sytuacji, kiedy to pełnomocnik wypowiedział pełnomocnictwo, nie zaś w sytuacji kiedy pełnomocnictwo zostało wypowiedziane przez mocodawcę, co wynika wprost z treści przepisów kodeksu postępowania cywilnego, na które powołuje się Sąd w niniejszej sprawie, zwłaszcza że strona skarżąca wniosła odwołanie we własnym zakresie;

5) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 9 k.p.a. i art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 15zzzzzn2 (ust. 1-3) ustawy COVID-19 poprzez oddalenie skargi w niniejszej sprawie zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie, w sytuacji kiedy: – postanowienie organu II instancji wydane zostało wbrew przepisom prawa i podstawowym obowiązkom informacyjnym nałożonym przez ustawodawcę na organ administracji, nadto w sytuacji kiedy strona skarżąca wskazywała, że nadanie przesyłki z pominięciem operatora pocztowego – operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo Pocztowe z dnia 5 października 2021 r. wynikało ze skutków epidemii COVID-19 i nieprzewidywalnych godzin urzędowania całodobowego urzędu pocztowego w S., w tym z braków kadrowych związanych z epidemią COVID-19; – celem wprowadzenia wyżej wskazanego przepisu było zniwelowanie skutków epidemii, nie nakładanie na obywateli dodatkowych obowiązków z tym związanych (zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 15 września 2021 r., I SA/Po 526/21, "okres epidemii spowodowanej COVID-19 wymaga nowego, mniej rygorystycznego sposobu dokonywania oceny przesłanek warunkujących przywrócenie terminu"), zaś z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że z uwagi na stan epidemii skarżąca powinna przewidzieć, że godziny urzędowania placówek pocztowych mogą ulec zmianie, co stoi w sprzeczności z powołaną na wstępie zarzutu regulacją; – z uwagi na brak odesłania w wyżej wskazanym przepisie do przesłanek normy art. 58 § 1 k.p.a. nawet w przypadku wątpliwości co do tego, czy złożenie wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 15zzzzzn2(ust. 1-3) ustawy COVID-19 obliguje organ do jego uwzględnienia czy też winien on go oceniać przez pryzmat art. 58 § 1 k.p.a., winny one być uwzględniane na korzyść strony zgodnie z treścią art. 7a § 1 k.p.a.; – skarżący faktycznie nadał przesyłkę dnia 5 października 2021 r., a jedynie z uwagi na to, że z przyczyn całkowicie od siebie niezależnych nie mógł nadać jej za pośrednictwem operatora pocztowego – operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa Pocztowego nie może przedstawić urzędowego potwierdzenia nadania, jakimi dysponowałby, gdyby nadał przesyłkę za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A., będąc prawidłowo pouczonym przez organ, kto jest operatorem pocztowym wyznaczonym do świadczenia usług powszechnych w rozumieniu ustawy – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mimo oczywistej zasadności zarzutu i konieczności uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu doprowadziło do błędnego oddalenia skargi, mimo tego że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu, a skarga winna zostać uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

6) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w niniejszej sprawie, zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie i uznanie w ślad za organem II instancji, że stwierdzone przez organ uchybienie terminu miało miejsce z wyłącznej winy strony skarżącej, w sytuacji kiedy strona skarżąca wniosła wszech miar słuszny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, powołując się na niezawinione przez nią okoliczności takie jak: – zmiany godzin urzędowania całodobowego dotychczas urzędu Poczty Polskiej S.A. wywołane epidemią COVID-19 i brak odpowiednich informacji o tychże zmianach; – brak jakiejkolwiek możliwości przewidzenia tych zmian, bowiem czynione one były na bieżąco przez urzędników pocztowych, co wynikało też z braków kadrowych; – powzięcie przez stronę skarżącą wszelkich możliwych działań skutkujących oddaniem przesyłki pocztowej dnia 5 października 2021 roku innemu operatorowi niż operator pocztowy wyznaczony w rozumieniu ustawy Prawo Pocztowe; – to, że strona skarżąca nie miała możliwości upewnić się co do godzin urzędowania przesyłki, bowiem godziny te były wedle potrzeb z dnia na dzień zmieniane, z uwagi na wyjątkowość stanu w jakim znajdowały się organy, sądy i obywatele; – to, że informacje zamieszczane w Internecie co do godzin urzędowania placówki również nie były na bieżąco aktualizowane, jak i nie ma możliwości telefonicznego kontaktu z urzędem (zresztą strona była w usprawiedliwionym przekonaniu, że całodobowa dotychczas i obecnie placówka – jedyna w mieście wojewódzkim – tak jak od kilkudziesięciu lat będzie obsługiwana całodobowo); – nadzwyczajność i charakter sytuacji pandemicznej w kraju nie powinien nakładać na stronę dodatkowych obowiązków, bowiem nie taki był cel regulacji wskazanej w pkt 5, celem natomiast było ułatwienie realizacji praw obywateli (w tym prawa do rozpoznania ich sprawy) z uwagi na to, że sytuacja pandemiczna powodowała nadmierne utrudnienia w realizacji takich podstawowych praw, a kolejnym takim utrudnieniem była zmiana godzin urzędowania jedynego całodobowego punktu operatora pocztowego Poczty Polskiej S.A. w S., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mimo oczywistej zasadności zarzutu i wniosku o przywrócenie terminu, doprowadziło do błędnego oddalenia skargi, która to winna zostać uwzględniona z uwagi na nadzwyczajny czas epidemii COVID-19, nie powinna być zaś oddalona z uwagi na okoliczności związane z jego skutkami;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie w całości skargi skarżącego, zamiast jej uwzględnienia w całości z uwagi na wykazane w skardze naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do błędnego oddalenia skargi a tym samym naruszenia słusznego interesu skarżącego jak i przepisów prawa.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez WSA w Szczecinie, a gdyby Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 7 grudnia 2021 r. oraz przyznanie skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ma ona usprawiedliwione podstawy i tym samym zaskarżony wyrok podlega uchyleniu.

Na wstępie zauważyć należy, że w związku z odwołaniem skarżącej od decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 14 września 2021 r., znak WOŚ.III.71200.7.39.7.2020.AG, Kolegium wydało dwa postanowienia: 1) postanowieniem z dnia 7 grudnia 2021 r., nr SKO/PG/451/4117/2021, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, 2) postanowieniem z dnia 8 lutego 2022 r., nr SKO/PG/451/4117/2021, odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. WSA w Szczecinie wyrokami – odpowiednio – z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 131/22, i z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt. II SA/Sz 380/22, oddalił skargi na oba te postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 2470/22, uchylił wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 131/22, oraz postanowienie Kolegium z dnia 7 grudnia 2021 r., nr SKO/PG/451/4117/2021, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. We wspomnianym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sformułował argumentację przytoczoną poniżej.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (dalej "u.p.p.") albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Pierwotnie, kierując się wynikami wykładni literalnej, przyjmowano, że nadanie pisma w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony nie jest objęte hipotezą powołanego przepisu, a dodatkowym argumentem w tej mierze była uchwała NSA z dnia 19 października 2015 r., I OPS 1/15 (zob. wyrok NSA z 15 marca 2018 r., w którym zaakcentowano znaczenie odnośnej uchwały również dla stosowania art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). Do działalności operatora wyznaczonego zrelatywizowane są regulacje szczególne, które wespół z przepisami ogólnymi u.p.p., z reguły pozwalają bez większych wątpliwości skonstatować samo nadanie pisma i moment, w którym ono nastąpiło. Przykładowo w tym kontekście można wskazać na wyrok z dnia 24 lipca 2024 r., II OSK 1409/23, w którym NSA wyjaśnił, że – zgodnie z § 27 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego – w przypadku przesyłek rejestrowanych, umowę o świadczenie usług pocztowych uważa się za zawartą z chwilą wydania nadawcy przez operatora wyznaczonego dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej; datą nadania przesyłki rejestrowanej jest zatem data przyjęcia tej przesyłki przez operatora wyznaczonego za pokwitowaniem.

W związku z wyrokiem Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 marca 2019 r. w sprawie C-545/17 w orzecznictwie sądów administracyjnych odstępuje się od literalnej wykładni art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. – uznając, że opisany w tym przepisie skutek następuje także w przypadku nadania pisma w placówce operatora pocztowego niebędącego operatorem wyznaczonym. Takie też stanowisko zajął w niniejszej sprawie Sąd I instancji – ponieważ stanowisko to pozostaje poza sporem nakreślonym zarzutami kasacyjnymi, wypada jedynie zauważyć, że zostało ono zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności w wyroku z dnia 29 lutego 2024 r., III OSK 1337/22.

Stanowisko powyższe implikuje jednak powstanie nowego zagadnienia, związanego ze sposobem weryfikacji samego faktu nadania pisma tudzież jego daty, ilekroć następuje ono u innego operatora pocztowego niż operator wyznaczony. Zagadnienie to komplikują dwie okoliczności: po pierwsze, niższy niż w przypadku operatora wyznaczonego stopień zdeterminowania prawem czynności podejmowanych przez pozostałych operatorów, a po drugie – uwarunkowane rozmaitymi względami zróżnicowanie sposobu świadczenia przez nich usług pocztowych.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 u.p.p. "nadanie" oznacza "polecenie doręczenia przesyłki pocztowej lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym oraz przekazania druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej". Kluczowego znaczenia nabiera tu zatem umowa o świadczenie usługi pocztowej, przy czym co do zasady będzie to umowa o charakterze adhezyjnym, a treść praw i obowiązków stron będzie w istocie determinowana inkorporowanym do tej umowy regulaminem. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.p. operator pocztowy, z zastrzeżeniem art. 49, określa w regulaminie świadczenia usług pocztowych lub w umowach o świadczenie usług pocztowych warunki wykonywania i korzystania z usług pocztowych na podstawie umów o świadczenie usług pocztowych. W myśl art. 21 ust. 2 u.p.p. regulamin świadczenia usług pocztowych określa w szczególności katalog świadczonych usług pocztowych, ogólne warunki świadczenia usług pocztowych i zasady wykonywania usług pocztowych, w tym warunki przyjmowania i doręczania przesyłek pocztowych (pkt 1-3). Operator pocztowy jest obowiązany udostępniać regulamin świadczenia usług pocztowych w każdej placówce pocztowej i na swojej stronie internetowej (art. 21 ust. 5 u.p.p.) – co sprawia, że jego treść można uznać za "fakt powszechnie znany" w rozumieniu art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 106 § 4 p.p.s.a.

Poczynione uwagi prowadzą do wniosku, że weryfikacja faktu nadania pisma oraz jego daty powinna być dokonywana z uwzględnieniem regulaminu świadczenia usług pocztowych danego operatora pocztowego. Na jego podstawie można zrekonstruować warunki, których spełnienie oznacza złożenie przez nadawcę skutecznego polecenia doręczenia przesyłki, czyli – innymi słowy – nadanie przesyłki. W tym kontekście warto też zwrócić uwagę szeroką definicję ustawową "placówki pocztowej", w świetle której taką placówką jest nie tylko jednostka organizacyjna operatora pocztowego lub agenta pocztowego, ale także "inne wyodrębnione i oznaczone przez operatora pocztowego miejsce, w którym można zawrzeć umowę o świadczenie usługi pocztowej lub odebrać przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym" (art. 3 pkt 15 u.p.p.).

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie powołuje się na nadanie przesyłki w paczkomacie Inpost Sp. z o.o. – operatora pocztowego wpisanego do rejestru operatorów pocztowych, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (nr B-00562). Zgodnie z "Regulaminem świadczenia usługi »Paczkomaty 24/7« przez InPost Sp. z o.o." (obowiązującym od dnia 28 września 2021 r., dalej "regulamin") operator umożliwia nadawanie przesyłek za pośrednictwem paczkomatu (§ 7 ust. 1), przy czym "nadawca może nadać przesyłkę w paczkomacie również bez etykiety, o której mowa w ust. 4, także jeżeli nie posiada konta w MP, co następuje w ramach funkcjonalności InPost Szybkie Nadania i z wykorzystaniem Aplikacji Mobilnej, stosownie do postanowień § 10a ust. 15 Regulaminu" (§ 7 ust. 12). Postanowienia regulaminu co do zasady wiążą nadanie przesyłki z prawidłowym umieszczeniem jej w paczkomacie. Wydruk etykiety następuje wcześniej (gdy drukuje ją uprzednio nadawca) lub później (gdy drukuje ją kurier po podjęciu przesyłki z paczkomatu) – z tego względu data wydruku etykiety w założeniu nie musi być tożsama z datą nadania przesyłki. Gdy idzie o datę nadania przesyłki, to "rozstrzygające musi być wejście operatora pocztowego w posiadanie przesyłki przez zatrzaśnięcie drzwi automatycznego urządzenia pocztowego" (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 lipca 2025 r., II SA/Kr 606/25).

W okolicznościach niniejszej sprawy warto też zwrócić uwagę na te postanowienia regulaminu, w których operator zastrzega, że "przesyłki nadane w danym dniu po godzinie granicznej wynikającej z lokalizacji paczkomatu (...), które jednocześnie nie zostały przekazane przez operatora do dalszego przemieszczania w tym dniu, będą traktowane jako nadane w następnym dniu roboczym" (§ 7 ust. 16). Na gruncie tych postanowień można rozróżnić rzeczywistą datę nadania przesyłki i fikcyjną (umowną) datę nadania przesyłki. Z punktu widzenia hipotezy art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. miarodajna pozostaje ta pierwsza data. Fikcyjna (umowna) data nadania przesyłki ma znaczenie tylko dla oceny, czy deklarowany przez operatora termin doręczenia przesyłki został dochowany (zob. § 9 ust. 1 regulaminu).

Zauważyć wypada, że przysyłka doręczona organowi za pośrednictwem operatora innego niż operator wyznaczony może nie zawierać danych pozwalających na ustalenie daty jej nadania, w szczególności daty jej umieszczenia w paczkomacie. W takiej sytuacji, ilekroć istnieją wątpliwości co do wniesienia podania w terminie, organ powinien umożliwić stronie przedłożenie dowodów na okoliczność wspomnianej daty, a następnie te dowody ocenić i poczynić ustalenia zgodnie z wymogami wynikającymi z zasady prawdy obiektywnej. W przedmiotowej sprawie organ tego nie uczynił – co wnikało z błędnego założenia, że liczy się tylko nadanie przesyłki w placówce operatora wyznaczonego, a ponadto, z błędnego założenia, że data wydruku etykiety jest tożsama z datą nadania przesyłki. Z kolei Sąd I instancji niezasadnie uznał, iż okoliczności istotne z punktu widzenia hipotezy art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. zostały w postępowaniu administracyjnym dostatecznie wyjaśnione. Nie można również podzielić argumentacji Sądu I instancji co do dowodów przedkładanych przez skarżącą kasacyjnie, w szczególności nie można zgodzić się z twierdzeniem, jakoby miarodajnym dokumentem na okoliczność daty nadania przesyłki była jedynie etykieta wygenerowana z systemu operatora. Nie jest również przekonujący argument Sądu I instancji, nawiązujący do treści korespondencji skarżącej kasacyjnie z operatorem, w której wskazano, że "Przesyłka przez nadanie w paczkomacie (...) dnia 5 października 2021 r. po godzinie 23:00 została odebrana przez kuriera w kolejnym dniu roboczym, tj. 6 października 2021 r. W takim przypadku nadanie jest liczone od kolejnego dnia roboczego)". Wszak ta treść nie wskazuje, że przesyłkę nadano de facto w dniu 6 października 2021 r. – ta treść nawiązuje raczej do przytoczonego wyżej rozwiązania regulaminowego, w ramach którego – oprócz rzeczywistej daty nadania przesyłki – przewidziano fikcyjną (umowną) datę nadania przesyłki, relewantną z punktu widzenia deklarowanego przez operatora terminu jej doręczenia.

W konkluzji cytowanego uzasadnienia wyroku z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 2470/22, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym nie zostały należycie wyjaśnione okoliczności istotne z punktu widzenia oceny przesłanek z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. i tym samym okoliczności istotne z punktu widzenia oceny, czy w ogóle doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ocena ta ma zasadnicze znaczenie również w sprawie niniejszej, bowiem warunkuje "przedmiotowość" czynności prowadzonych na podstawie art. 58 k.p.a. Z tego względu także w tej sprawie za zasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej – w zakresie, w jakim wskazują one na naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi mimo niewyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym odnośnych okoliczności. Zważywszy na charakter stwierdzonego naruszenia prawa, ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w tym zarzutów dotyczących kwestii ewentualnego przywrócenia terminu, byłaby obecnie przedwczesna.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie. Rozpatrując sprawę ponownie, organ obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku oraz wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z 200 p.p.s.a.