Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na rozstrzygnięcie Komisji egzaminacyjnej powołanej na wniosek Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego w 2025 r. - w przedmiocie publikacji wyniku egzaminu sędziowskiego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej 200 (dwieście) złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, skargę na rozstrzygnięcie Komisji egzaminacyjnej powołanej na wniosek Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego w 2025 r. przyjmujące wobec skarżącej wynik negatywny z części ustnej egzaminu, a tym samym wynik negatywny z całego egzaminu sędziowskiego.

Skarżąca wniosła o unieważnienie ww. czynności Komisji egzaminacyjnej

WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 12 maja 2025 r., VI SA/Wa 1473/25 stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, uznając Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa jako organ w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.

Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której dotyczy skarga, w kognicji sądu administracyjnego. Kognicję sądów administracyjnych określa art. 3 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne, aniżeli decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ww. warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Oznacza to, że wskazany akt może podlegać kognicji sądu administracyjnego, gdy z jego treści wynika nałożenie na stronę skarżącą określonych obowiązków. Nałożenie tych obowiązków musi przy tym wynikać z władczego działania organu przeprowadzającego kontrolę. Z przywołanego przepisu konstytuującego elementy pojęcia aktu lub czynności, o których w nim mowa wynika, wynika, że akty i czynności te: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, gdyż te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny; dotyczą (bezpośrednio lub pośrednio) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co odnosi się zarówno do działań pozytywnych dla ich adresata, jak i działań negatywnych wyrażających się w odmowie wydania aktu, czy podjęcia innej czynności (por. również B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie komisji egzaminacyjnej nie spełnia ww. kryteriów. Nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślić należy, że sformułowanie "dotyczy", użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem bądź obowiązkiem.

Przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz.U. z 2022 poz.217 ) nie przewidują możliwości złożenia skargi na przebieg i wynik egzaminu sędziowskiego, czy też jego publikację. W art. 32 tej ustawy dotyczącym egzaminu sędziowskiego nie przewidziano, jak w np. w art. 25 ust. 6 i art. 33 ust. 8 ustawy, prawa do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu kognicji sądów administracyjnych podlegają jedynie akty organów Szkoły wskazane w konkretnym przepisie ustawy.

Jeżeli brak wyraźnej podstawy do zaskarżenia do sądu administracyjnego, to oceny z egzaminów oraz świadectw, zaliczeń semestrów, itp. czynności nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (B. Adamiak, Z problematyki właściwości, s. 12). Do tego typu aktów nie zalicza się także tzw. aktów wewnątrzzakładowych, które nie kształtują prawa do korzystania ze świadczeń zakładu i nie regulują uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (B. Adamiak, Z problematyki właściwości, s. 12).

Ustaleniu przez Komisję Egzaminacyjną wyniku egzaminu sędziowskiego skarżącej i jego publikacji przypisać należy charakter wewnętrzny, podejmowany w ramach aplikacji sędziowskiej prowadzonej przez Szkołę (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1582/16 oraz postanowienie tut. Sądu z dnia 5 grudnia 2025 r. ).

Zaskarżone rozstrzygniecie komisji egzaminacyjnej powołanej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego w przedmiocie ustalenia wyniku z egzaminu sędziowskiego nie jest zatem czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. bowiem nie dotyczy uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego i nie ma także publicznoprawnego charakteru. Tym samym skargę na te czynność uznać należy za niedopuszczalną.

Wobec powyższego orzeczono jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a