Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: Marek Sosnowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. przy udziale sprawy ze skargi A. B. P., R. S. spółka jawna w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 11 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za XII/2010 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o odmowie "A" spółka jawna, z/s K. ( Strona Skarżąca), odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w kwocie 969 925,87 zł do dnia 30.08.2011 r.,

Skarżąca wniosła, o odroczenie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w kwocie 1 200 000,00 zł, do dnia 30 września 2011 r. Spółka wskazała, iż ze złożonej deklaracji dla podatku od towarów i usług wynika kwota zobowiązania w wysokości 1 669 380,00 zł. Po dokonanej wpłacie kwoty 469 380,00 zł, kwota zobowiązania w wysokości 1 200 000,00 zł objęta jest żądaniem odroczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w związku z kryzysem i trudnościami z płynnością finansową firm, strona nie otrzymała zapłaty za świadczone usługi, co uzasadnia wniosek o odroczenie terminu płatności podatku. W rozpatrywanej sprawie za ważnym interesem strony przemawia fakt, iż strona do tej pory regulowała należności podatkowe i chce nadal w terminie wywiązywać się z zobowiązań podatkowych, a realną możliwość ma wówczas, gdy faktycznie uzyska należne jej środki za wykonane dostawy towarów i usług.

W ocenie Strony odroczenie terminu płatności podatku zgodnie z decyzją Rady Unii nie stanowi pomocy publicznej, nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy o pomocy publicznej i decyzja taka nie wymaga zatwierdzenia przez Komisję Europejską, gdyż udzielona ulga w ramach optymalizacji nie stanowi pomocy publicznej. Wnioskodawca wskazał, iż stosowanie przepisu art. 67 a ustawy Ordynacja podatkowa w każdym przypadku, w którym podatnik wystąpi o jego zastosowanie powołując się na ważny interes, który w tym przypadku nie jest sprzeczny z interesem społecznym i odmowa udzielenia podatnikowi, (który znalazł się w takiej sytuacji) możliwości zapłaty podatku we wskazanym przez niego terminie, stanowi zdaniem strony naruszenie w/w przepisu w związku z art. 120, art. 121, art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Wnioskodawcy odroczenie terminu płatności zobowiązań podatkowych w żaden sposób nie może być traktowane, jako preferencje organu w stosunku do przedsiębiorcy, lecz dbanie o interes państwa poprzez wpływ do budżetu państwa należności podatkowych i interes przedsiębiorcy poprzez umożliwienie mu prowadzenia działalności i uzyskiwania źródeł przychodu, które stanowi podstawę opodatkowania dającą wpływ do budżetu państwa.

W odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego z Z. w toku postępowania. Spółka złożyła bilans i rachunek zysków i strat za rok 2010, dowody dokumentujące fakt nie otrzymania zapłaty za wykonane usługi na kwotę 2 571 839,00 zł wraz z odpisem pełnomocnictwa. Nadto zmodyfikowała swoje żądanie odnośnie dat odroczenia terminu płatności.

Spółka podkreśliła, że w dniu 15.12.2010 r. Spółka doprowadziła do finału transakcje sprzedaży nieruchomości położonej w Ka. w powiecie "C" W wyniku sprzedaży Spółka otrzyma 10 000 000,00 zł netto, która to kwota zgodnie z umową wpłacana była w ratach, co spowodowało, że Spółka dokonując sprzedaży nieruchomości otrzymała zapłatę w w/w sposób, nie była w stanie w całości zapłacić podatku od towarów i usług, od tej transakcji.

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił Stronie odroczenia terminu zapłaty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w kwocie 969 925,87 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podzielił pogląd, iż Spółka wnioskowała o udzielenie ulgi w spłacie, która nie stanowi pomocy publicznej, jednakże Organ podatkowy po dokonaniu analizy zebranego materiału stwierdził, iż Strona nie spełnia warunków do otrzymania ulgi. Udzielenie ulgi podatkowej ma charakter uprzywilejowujący, a przedsiębiorca uzyskuje przysporzenie na warunkach korzystniejszych, niż oferowane na rynku. Ponadto Spółka prowadzi działalność na terenie kraju, ale wykazuje wewnątrzwspólnotowe nabycie w deklaracjach VAT- 7 za okres od 06/2010 r. do 02/2011 r., zatem można przyjąć, że ewentualne udzielenie ulgi w spłacie może doprowadzić do zakłóceń w konkurencji negatywnie rzutujących na wymianę handlową w ramach UE. Po dokonaniu analizy mierników ekonomicznych oraz zebranego materiału dowodowego stwierdzono, iż przedsiębiorstwo jest bliskie utraty zdolności do terminowego regulowania zobowiązań, posiada nieuregulowane zobowiązania publicznoprawne, nie wskazuje praktycznie żadnych zabezpieczeń, tj. majątku, który mógłby być przedmiotem m.in. zastawu skarbowego lub hipoteki przymusowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, zatem, iż nie ma podstaw do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie w ramach optymalizacji ściągania podatków.

Organ podatkowy nie stwierdził również wystąpienia w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika jak również interesu publicznego. Organ podatkowy zauważył, iż z zapisów aktu notarialnego wynika, iż kupujący zapłaci do dnia 31.12.2010 r. kwotę 2 200 000,00 zł stanowiącą zapłatę z tytułu podatku od towarów i usług od łącznej ceny sprzedaży na rachunek bankowy sprzedającego. W oparciu o zebrany materiał dowodowy można, zatem przyjąć, iż Spółka otrzymała należną kwotę podatku od towarów i usług. Nie uiszczając podatku Spółka kredytowała natomiast prowadzoną działalność gospodarczą.

Analizując natomiast wystąpienie w sprawie przesłanki interesu publicznego organ podatkowy zaznaczył, iż jakkolwiek Spółka jest bliska utraty zdolności do terminowego regulowania zobowiązań, ale nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, utrzymuje ciągłość sprzedaży swoich usług. Nie zachodzi, zatem aktualnie ryzyko zwolnień pracowników, a odmowa udzielenia przedmiotowej ulgi podatkowej nie spowoduje konieczności sięgania przez Podatnika do środków pomocy państwa.

W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 207 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty zgodnie ze złożonym przez Stronę wnioskiem o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w kwocie 1 200 000,00 zł, do dnia 30 sierpnia 2011 r.,

art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę odroczenia terminu zapłaty zaległego podatku, gdy Strona nie zwracała się o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. a o odroczenie terminu płatności podatku za ten okres,

art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 125 §, art. 139 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie, gdy w przedmiotowej sprawie powinny być zastosowane,

art. 191, art. 120 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, co doprowadziło do wydania niewłaściwego rozstrzygnięcia, o które nie wnosiła Strona.

W uzasadnieniu odwołania Strona wskazała, iż organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego wniosek Spółki o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w kwocie 1 200 000,00 zł rozpatrzył odmawiając odroczenia terminu zapłaty zaległości w tym podatku. Przepis art. 67 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na który powołuje się organ podatkowy nie przewiduje natomiast odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej (gdyż takiego terminu nie ma i nie można go odroczyć), co powoduje, że organ podatkowy nie miał podstaw prawnych do odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2010 r. w kwocie 969 925,87 zł, poza tym Spółka nie składała takiego wniosku.

Ponadto spółka podniosła, iż ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ podatkowy ustalając istnienie przesłanki interesu publicznego nie może jednak abstrahować od innych wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Spółka podkreśliła, iż gdyby w terminie zapłaciła podatek, to do budżetu państwa wpłynęłaby jedynie kwota należnego podatku w wysokości 1 200 000,00 zł. W przypadku przesunięcia terminu płatności podatku do budżetu wpłynie natomiast kwota 1 200 000,00 zł oraz opłata prolongacyjna.

Strona ponownie wskazała, iż sytuacja finansowa spowodowana kryzysem gospodarczym i nieterminowym spływem należności z tytułu wykonanych usług, oraz sposobem zapłaty za sprzedaną nieruchomość, którą Spółka musiała zaakceptować by otrzymać potrzebne jej środki, spowodowało, że zaproponowała sposób zapłaty podatku w czasie, gdy zgromadzi środki finansowe uwzględniając możliwości finansowe oraz termin związany ze ściągnięciem swoich należności. Organ podatkowy powinien podjąć wszystkie niezbędne środki, w które jest wyposażony, które umożliwiłyby Spółce zapłacenie należnych podatków i nie utrudniłyby jej prowadzenia działalności gospodarczej i bieżącego płacenia podatków. W ocenie Odwołującego interes Spółki w tym przypadku nie jest sprzeczny z interesem publicznym. Pracownicy zatrudnieni w spółce nadal, bowiem zachowają miejsca pracy i otrzymają wynagrodzenie, co nie powoduje obciążenia budżetu państwa koniecznością wypłaty zasiłków dla bezrobotnych. Nadto budżet państwa będzie otrzymywał bieżące wpływy z podatków a Spółka będzie miała czas na zebranie środków na zapłatę podatku, którego termin został odroczony. Skarżąca zaznaczyła, iż nie chce zatrzymać środków na własne cele, chce je wpłacić w terminie wskazanym we wniosku i z należną opłatą prolongacyjną. W ocenie Spółki, dokonując analizy sytuacji w celu wydania rozstrzygnięcia w zakresie odroczenia terminu płatności podatku, Naczelnik Urzędu Skarbowego winien wskazać, w jakiej wysokości Spółka wpłacała do tej pory podatki z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i udzielić odpowiedzi na pytanie czy w ważnym interesie społecznym jest doprowadzić do upadłości firmę poprzez postępowanie egzekucyjne. Jak podnosi Spółka skoro podatnik w rzeczywistości nie otrzymał należnego mu przychodu ze sprzedaży nieruchomości, to nie jest w stanie, dopóki nie otrzyma należnych mu pieniędzy, zapłacić należnego podatku i z tego tytułu w ważnym interesie podatnika jak i interesie publicznym jest odraczanie terminów płatności podatku.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że jak wynika z akt sprawy, zaległość podatkowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania wygasła w części gdyż uwzględniając odsetki, po dokonaniu zaliczeń środków uzyskanych w toku egzekucji administracyjnej ustalony stan zaległości w tym podatku na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynosił 957 404,73 zł. Jednakże mając na uwadze, iż kwestia kwoty zaległości objętej wnioskiem w sprawie ulgi w spłacie jest kwestią wtórną istotne jest, bowiem to czy zaległość w ogóle istnieje, wskazana okoliczność nie ma znaczenia dla podjętego przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie przytaczając dotychczasowy przebieg egzekucji zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2010 r., wskazał, iż zakresem postępowania odwoławczego prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. objęto obciążającą Stronę zaległość w tym podatku w kwocie 584 496,68 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Wskazując na art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, że odroczenie zapłaty zaległości podatkowych jest szczególnym rodzajem ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W takim, bowiem przypadku wierzyciel przesuwa termin płatności na datę późniejszą. Jest to, więc instytucja o wyjątkowym charakterze, gdyż generalną zasadą jest obowiązek terminowego płacenia podatków w ich pełnej wysokości. Należy dodatkowo podkreślić, iż wierzyciel podatkowy, rozpoznając kwestię przyznania ulgi w spłacie - inaczej niż wierzyciel w cywilnoprawnych stosunkach zobowiązaniowych - nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością podatkową, lecz może to uczynić jedynie w zakresie i na zasadach określonych przez prawo. Przesłanki zastosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych wskazuje art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiąc, iż organ podatkowy może odroczyć zapłatę zaległości podatkowej tylko w przypadkach uzasadnionych "ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym". O "ważnym interesie podatnika" nie może decydować natomiast jego subiektywne przekonanie, bowiem trzeba by przyjąć, że interes każdego podatnika jest ważny i w odniesieniu do każdego wnioskodawcy organ podatkowy byłby zobligowany do odroczenia zapłaty zaległości, co przekreślałoby wyjątkowy charakter instytucji ulg w spłacie zobowiązań podatkowych i podważałoby konstytucyjną zasadę powszechnego obowiązku ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawach. Natomiast przez pojęcie "interesu publicznego" należy rozumieć dyrektywę nakazującą respektować wartości wspólne dla całego społeczeństwa. Przesłanka ta nieodłącznie związana jest z finansowym aspektem funkcjonowania państwa i społeczeństwa.

Powołując się na zasadę uznania administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że nawet w przypadku stwierdzenia zaistnienia określonych w Ordynacji podatkowej przesłanek udzielenia ulgi, organ podatkowy może, ale nie musi uwzględnić wniosku strony o jej przyznanie. Decyzja organu oparta jest w znacznej mierze na elementach natury słusznościowej.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż w sytuacji, gdy podatnik ubiega się o udzielenie ulgi określonej w art. 67 a § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. złożył wniosek o odroczenie podatku, przed upływem płatności tego zobowiązania a organ podatkowy rozstrzyga w zakresie tego żądania już po upływie tego terminu, to winien wydać decyzję o odroczeniu nie podatku, lecz zaległości podatkowej, którą podatek ten stał się już w dacie wydania decyzji. Tym samym po upływie terminu płatności odroczyć/rozłożyć na raty można wyłącznie zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę, a w sytuacji wskazanej powyżej zaległość podatkową bez odsetek, gdyż nie zostały one naliczone.

Organ odwoławczy dokonał analizy okoliczności sprawy w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa tzn. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W., zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, iż zaległość podatkowa objęta przedmiotowym postępowaniem nie powstała na skutek nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających udzielenie ulgi w spłacie.

W ocenie organu odwoławczego podnoszony przez Stronę argument, iż w związku z kryzysem i trudnościami z płynnością finansową firm, Spółka nie otrzymała zapłaty w pełnej wysokości kwoty wykazanej w deklaracji podatkowej, od której zobowiązana jest odprowadzić podatek nie jest okolicznością wyjątkową uzasadniającą udzielenie ulgi w spłacie gdyż Spółka świadomie zaakceptowała warunki sprzedaży i sposób zapłaty za będącą jej własnością nieruchomość, określony w dołączonym do akt sprawy akcie notarialnym. Ponadto wniosek Spółki o udzielenie ulgi w spłacie dotyczy należności z tytułu podatku od towarów i usług. Podatek od towarów i usług jest natomiast zobowiązaniem o szczególnym charakterze. Jego konstrukcja polega na tym, że nie uwzględnia on w szczególności zdolności płatniczej podatnika. Jest to, zatem zobowiązanie o charakterze pośrednim, którego zasadniczym celem jest dostarczenie dochodów Skarbowi Państwa. Danina ta w swym końcowym efekcie obciąża ostatecznego odbiorcę, co powoduje, że obroty ją poprzedzające są obciążane przejściowo, zasadniczo w celu ostatecznego obciążenia konsumenta. Rzeczywisty ciężar podatku ponoszą, zatem nabywcy dóbr nim opodatkowani. Zadaniem Spółki, jako podatnika tego podatku było samo obliczenie i wpłacenie pobranego podatku od towarów i usług na rachunek właściwego organu podatkowego w terminie przewidzianym przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że kwota należnego podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2010 r. wynikająca z deklaracji VAT-7 wynosiła 1 669 380,00 zł, natomiast z postanowień umowy zawartej w formie wymienionego aktu notarialnego wynika, iż kupujący zapłaci do dnia 31.12.2010 r. kwotę 2 200 000,00 zł stanowiącą zapłatę z tytułu podatku od towarów i usług od łącznej ceny sprzedaży na rachunek bankowy sprzedającego. Strona nie odniosła się do faktu uregulowania bądź nie tej należności, jedynie wskazała sposób zapłaty 10 000 000,00 zł netto ze sprzedaży nieruchomości.

Wobec tego w ocenie organu nie można wykluczyć, że Spółka otrzymała jednak w dniu 31.12.2010 r. należną kwotę podatku od towarów i usług, tym bardziej, iż okoliczności tej Odwołujący nie zaprzecza. Tym samym nie uiszczając wymienionego podatku na rzecz budżetu państwa Spółka kredytowała swoją działalność gospodarczą. Sytuacja, w jakiej znalazła się strona powstała na skutek jej świadomych działań, suwerennych decyzji podjętych przez nią w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, skoro tej okoliczności nie zaprzecza. Bezzasadne są, zatem argumenty Strony, iż organ podatkowy żąda zapłaty podatku od przychodu należnego przedsiębiorcy a nie rzeczywiście otrzymanych pieniędzy. Zgodnie z informacjami wynikającymi z akt sprawy Spółka otrzymała, bowiem kwotę podatku od towarów i usług należnego od dokonanej transakcji sprzedaży nieruchomości.

Dokonując natomiast oceny sytuacji finansowej Spółki Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w skład aktywów obrotowych Spółki, które cechuje największa płynność, wchodziły należności od kontrahentów w wysokości 3 396 194,28 zł i środki pieniężne w kasie i na rachunkach w kwocie 1 140 796,96 zł. Właśnie środki pieniężne zgromadzone w kasie i na rachunkach bankowych, jako posiadające największy stopień płynności, są najbardziej miarodajne dla oceny możliwości finansowych Spółki pod kątem regulowania jej zaległości podatkowych, jednakże wierzytelności Spółki również stanowią aktywa obrotowe i ich wartość znacznie przekracza kwotę zaległości podatkowej. Abstrahując, zatem od faktu, iż jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego Spółka otrzymała należność stanowiącą zapłatę z tytułu podatku od towarów i usług od łącznej ceny sprzedaży nieruchomości, winna była, zatem odprowadzić ją do budżetu państwa, to również wskazane powyżej wartości wynikające z bilansu Spółki wskazują, iż Spółka posiadała środki mogące służyć na pokrycie należności podatkowej. Okoliczność ta nie przemawia, zatem za przyznaniem Spółce ulgi w spłacie.

Dokonując natomiast analizy wystąpienia przesłanki interesu publicznego, biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ odwoławczy stwierdził, zgodnie ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że również ta przesłanka nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Spółka nie wykazała bezpośredniego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy odmową udzielenia wnioskowanej ulgi i wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a ewentualną redukcją zatrudnienia i likwidacją przedsiębiorstwa. Spółka nie wskazała ilu zatrudnia pracowników jak również podkreślić należy, iż sama odmowa odroczenia należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. oraz wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Spółki nie przesądza jeszcze, że zostanie ogłoszona upadłość tego podmiotu, a w konsekwencji utrata miejsc pracy przez zatrudnionych w niej pracowników. Dodatkowo wskazał, iż argumentacja Spółki w tym zakresie pozostaje w sprzeczności z żądaniem udzielenia ulgi w ramach optymalizacji ściągania podatków, która służy stabilizacji sytuacji finansowej podmiotu w sytuacji przejściowych problemów finansowych, nie może być natomiast zastosowana w stosunku do podmiotów, które spełniają przesłanki do ogłoszenia upadłości. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazał również, iż zgodnie z art. 81 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem odszkodowania.

Organ podkreślił również, iż istotą postępowań prowadzonych na podstawie art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest fakt, że wszczynane są na wniosek podatnika. Zgodnie natomiast z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodu spoczywa na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. To na osobie, która ubiega się o ulgę określoną w art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa ciąży, zatem obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jej udzielenie. Podatnik w odpowiedzi na wezwanie dołączył do akt sprawy dokumenty, które w jego ocenie były ważne, uzasadniały udzielenie wnioskowanej ulgi i potwierdzały istnienie przesłanek zawartych w art. 67a Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., uznając, iż stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony, dokonał jego analizy, a kończąc postępowanie skierował do Strony postanowienie, w którym wyznaczył termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie. Na tym etapie postępowania Podatnik miał możliwość zweryfikowania akt sprawy, odniesienia się do nich oraz dołączenia dokumentów, które w jego ocenie miałyby istotne znaczenie dla sprawy.

Wskazał także, iż w rozpatrywanej sprawie długość postępowania określona była przez konieczność zebrania materiału dowodowego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie wniosku Strony. Nadto organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] r. zawiadomił Stronę o konieczności przedłużenia postępowania ponad ustawowo określony termin z uwagi na konieczność zapoznania Strony z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Tym samym również ten zarzut Strony uznać należy za niezasadny.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie:

– art.67a §1 pkt. 1 w związku z art. 207 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2005r.Nr 8.poz.60ze zm.) przez nie rozstrzygnięcie sprawy co do istoty zgodnie ze złożonym przez Stronę wnioskiem o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2010r. w kwocie 1.200.000zł., do dnia 30 sierpnia 2011r.

– art.67a §1 pkt.2 ustawy Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie i odmowę odroczenia terminu zapłaty zaległego podatku ,gdy strona nie zwracała się o odroczenie terminu zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2010r. a o odroczenie terminu płatności podatku za ten okres.

– art. 120,art. 121 § 1 art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez ich nie zastosowanie, gdy w przedmiotowej sprawie powinny być zastosowane.

– art.191 art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów ,co doprowadziło do wydania niewłaściwego rozstrzygnięcia o które nie wnosiła strona.

– . art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej przez jego wadliwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji ,w sytuacji ,gdy decyzja winna zostać uchylona.

W uzasadnieniu Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny legalności działania organów, które odmówiły podatnikowi udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci odmowy odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku VAT za grudzień 2010r.

Stawiając w niniejszej sprawie zarzut błędnej wykładni art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej autor skargi usiłuje w istocie podważyć samą konstrukcję uznania administracyjnego oraz zakres kontroli sądowej nad jego wykonywaniem. Z treści powołanego przepisu wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (...). Użyte w analizowanym przepisie sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że instytucja odroczenia zapłaty zaległości podatkowej oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Przedmiotem uznania jest tutaj określenie skutku prawnego w postaci odroczenia bądź też odmowy odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej.

Takie pojęcie uznania jest akceptowane w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 29 października 2010 r., II FSK 1017/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl - zwana dalej w skrócie: "CBOSA"). Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze (Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., komentarz do art. 48 Ordynacji podatkowej, LEX 2011).

Przepis art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zawiera oprócz uznania administracyjnego dwa pojęcia niedookreślone, jakimi są "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania. Wskazują one, bowiem sytuację faktyczną, w której można dokonać odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej.

Inaczej mówiąc pojęcia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 sierpnia 2010 r. (II FSK 689/09, CBOSA) organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Tej swobody nie można jednak utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o jakiej mowa w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poddana jest, bowiem rygorom postępowania podatkowego. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga mianowicie od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Natomiast z samym uznaniem będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska, glosa do wyroku NSA z 26 września 2002 r., III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481).

Tak też konstrukcja uznania administracyjnego rozumiana jest w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., II FSK 1117/08, CBOSA) oraz w literaturze (por. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i n.). Podkreśla się mianowicie, że w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się, zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu (zob. R. Dowgier w: System prawa finansowego, pod red. L. Etela, tom III, Prawo daninowe, 2010 r., s. 569 i przywołany tam wyrok NSA).

Taka konstrukcja wywiera daleko idące skutki w zakresie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej. Sąd nie rozstrzyga, bowiem o tym, czy odroczyć zaległość, lecz bada, czy organ podatkowy wydał decyzję z zachowaniem przepisów postępowania. Kontroli Sądu nie podlega, zatem uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków, co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej pojęcia niedookreślone ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Kontrola sądowa nie powinna, więc odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych.

Przechodząc w tym miejscu do analizy zaskarżonej decyzji wskazać należy, że organy obu instancji przeprowadziły prawidłowe postępowanie w zakresie ustalenia istnienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" .

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że "Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Przesłanki zastosowania ulgi podatkowej należy więc oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty." (wyrok wsa w Szczecinie z 17.03.2011r sygn.. akt I SA/Sz 860/10 LEX nr 894197) "Ważny interes podatnika, o którym mowa w art. 67a § 1 o.p., jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby, przy czym należy podkreślić, że nie może być on utożsamiany jedynie z koniecznością wystąpienia zdarzeń losowych niezależnych od woli i sposobu działania podatnika, jako bezwzględnym warunkiem udzielenia ulgi w każdym przypadku. Zauważyć też trzeba, że uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką ważnego interesu podatnika. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne nie potwierdzają tego." (wyrok wsa w Warszawie z 26.01.2011 syg. akt III SA/Wa 768/10 LEX nr 953882).

Również "interes publiczny", o jakim mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości.

Zdaniem Sądu organy podatkowe właściwie oceniły sytuację skarżącego i okoliczności podnoszone przez niego w toku postępowania, uznając w rezultacie, iż brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności przedmiotowych zaległości podatkowych z uwagi na niewystąpienie w sprawie niezbędnych do tego przesłanek. Dotyczy to zarówno przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgadza się z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż w sytuacji Skarżącej nie ma podstaw do przyznania ulgi. Kluczowe dla oceny istnienia przesłanek odroczenia terminu płatności jest, aby sytuacja uzasadniająca udzielenie ulgi nie była spowodowana (zawiniona) przez skarżącego, a przez czynniki niezależne od sposobu jego postępowania. Wymóg ten wyprowadza się z nadzwyczajnego charakteru instytucji odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych, wynikającego z zasady, którą jest płacenie podatków w terminie. W związku z tym okoliczności uzasadniające jej zastosowanie również muszą charakteryzować się wyjątkowością.

Tymczasem okoliczności podnoszone zarówno we wniosku, jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji a następnie w skardze do sądu administracyjnego takiego charakteru nie mają.

W niniejszej sprawie Skarżąca powoływała się na okoliczność, iż w istocie nie otrzymała całości przychodu z tytułu transakcji sprzedaży nieruchomości. Fakt nieotrzymania całości zapłaty z przyczyn niezależnych od podatnika, mógłby być w istocie potraktowany, jako przemawiający za istnieniem "ważnego interesu". Jednakże w niniejszej sprawie – jak słusznie wskazały organy podatkowe - zgoda na ratalny sposób zapłaty wynikający z zawartej umowy był suwerenną decyzją Skarżącej, która - wyrażając na to zgodę - winna uwzględnić także obowiązki publicznoprawne związane z transakcją. Trudno, więc dopatrzyć się w tej sytuacji elementu "wyjątkowości". Ponadto – jak słusznie wskazały organy- z treści umowy wynika, że kwotę opowiadającą podatkowi VAT od transakcji Skarżąca winna otrzymać do 31.12.2010 r. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby to postanowienie umowy nie zostało wykonane, co oznacza, że dysponowała środkami, które – zgodnie z wola stron umowy - winny być przeznaczone na zapłatę należnego podatku. Nie może się, więc powoływać na rozłożenie na raty pozostałej części należności. Podjęcie decyzji o przeznaczeniu otrzymanych środków na inne cele nie może być uznane za okoliczność nadzwyczajną, uzasadniającą udzielenie ulgi. "W sytuacji, gdy podatnik nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku, z własnej woli i na skutek własnych, świadomych działań (...) , organy podatkowe słusznie uznają, że brak jest podstaw do przyznania ulgi. (...) W sytuacji, zatem gdy nieregulowanie należności podatkowych nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych, brak jest podstaw, aby uznać, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego o jakim mowa w art. 67a o.p.( wyrok wsa w Olsztynie z 30.09.2010 sygn. akt I SA/Ol 535/10 LEX nr 610035)

Natomiast w zakresie istnienia "interesu publicznego" działania strony ograniczyły się do zawarcia ogólnych twierdzeń w tym zakresie we wniosku i dalszych pismach, bez poparcia tych twierdzeń dowodami lub choćby szczegółowym uzasadnieniem. "Aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie strona powinna ujawniać fakty, czy też dowody będące w jej posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. Potrzeba taka aktualizuje się zwłaszcza w przypadku rozstrzygania przez organy o prawie podatnika do ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. To podatnik, bowiem występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starć się wykazywać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi." (wyrok wsa w Białymstoku z 11.05.2011 sygn. akt I SA/Bk 745/10 LEX nr 795545) . Postępowanie w sprawie udzielenia ulg podatkowych jest na gruncie procedury podatkowej postępowaniem szczególnym, bo inicjowanym przez stronę. Fakt, iż postępowanie wszczynane jest na wniosek powoduje, iż to na stronę w znacznym stopniu przekłada się udowodnienia okoliczności, którymi motywuje ona swój wniosek. Powyższe nie wyklucza, a zakłada współpracę podatnika z organami podatkowymi. (wyrok wsa w Olsztynie z 10.11.2011 sygn. akt I SA/Ol 513/10 LEX nr 663595)

Sąd uznał, że celem Skarżącej było zakwestionowanie oceny wyrażonej przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w świetle okoliczności faktycznych sprawy. Przepisem właściwym do zbadania tej oceny jest art. 191 Ordynacji podatkowej, ustanawiający zasadę swobodnej oceny dowodów. Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, iż ocena ta dokonana została z poszanowaniem tej zasady. Jak już, bowiem wskazywano, organy wzięły pod uwagę i przeanalizowały wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego i prawnego, w tym osiągane przez Skarżącą dochody, ponoszone wydatki, nie przekraczając granic uznaniowości przy rozstrzyganiu sprawy.

Zdaniem Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oceniły przedstawione przez Skarżącą przyczyny, dla których domagała się ona udzielenia ulgi. Wyjaśniły również powody, dla których uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki jej udzielania.

Skarżąca podnosi wprawdzie w skardze zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej nie precyzuje jednak, na czym konkretnie naruszenie to polegało i które dowody lub okoliczności zostały ocenione nieprawidłowo. "Zarzut naruszenia przepisu art. 191 o.p. nie może sprowadzać się do gołosłownego twierdzenia o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Należy, więc określić na czym polegał błąd w rozumowaniu organów podatkowych, czy też wykazywać sprzeczność rozumowania z zasadami doświadczenia życiowego, bądź też wskazywać na konkretne dowody, które zostały pominięte przez organ." (wyrok NSA z 03.12.2010 sygn. akt II FSK 1278/09 LEX nr 745597)

Odnosząc się natomiast do głównego zarzutu nie rozpoznania wniosku strony co do istoty, to, w ocenie sądu, nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W istocie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje dwa rodzaje ulgi podatkowej to jest

1) odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty;

2) odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

Istotnie także strona zwracała się we wniosku o udzielenie pierwszej z tych ulg.

Podkreślić jednak należy, że tak sformułowany wniosek nie mógł być w istocie rozpoznany. Zgodnie z art. 5. Ordynacji podatkowej " Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego." Zgodnie zaś z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej "Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności." Jak z tego wynika, bezskuteczny upływ terminu płatności zobowiązania powoduje automatyczne przekształcenie się niezapłaconej kwoty w zaległość podatkową. Przy czym "Zaległość podatkowa jest niezależna od przyczyn jej powstania, w tym winy bądź braku winy w terminowej zapłacie podatku po stronie podatnika, płatnika lub inkasenta." (wyrok wsa w Gdańsku z 18.05.2010 sygn. akt I SA/Gd 298/10 LEX nr 673140).

Wskazać trzeba, że Skarżąca złożyła wniosek o odroczenie terminu płatności zobowiązania w dniu 25 stycznia 2011r , a więc w dniu w którym termin ten upływał. Do wniosku nie dołączyła żadnych dowodów potwierdzających zawarte w nim stwierdzenia. Spowodowało to w rezultacie, że wniosek ten przed upływem terminu płatności nie mógł być w istocie rozpoznany. Z upływem zaś tego terminu – w dniu następnym- zobowiązanie przekształciło się w zaległość podatkową i tylko ta zaległość mogła być przedmiotem postępowania i orzekania przez organy podatkowe. Podkreślić przy tym należy, że samo złożenie wniosku u udzielenie ulgi ani nie przesuwa automatycznie terminu płatności zobowiązania ani nie zapobiega przekształceniu go w zaległość. Nie stanowi też przeszkody do wszczęcia egzekucji.

Wskazać także należy, że termin płatności zobowiązania podatkowego jest terminem materialnoprawnym a nie procesowym nie może być, więc przywracany.

Skoro, więc po upływie terminu płatności organ nie mógł się wypowiadać, co do jego odroczenia, zasadnie, opierając się na zasadach wyrażonych w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, zamiast umorzyć postępowanie potraktował wniosek jako dotyczący zaległości podatkowej a więc w sposób możliwie najbliższy intencji strony.

W tym kontekście odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wskazując, że "Brak zachowania terminów do załatwienia sprawy nie przesądza w sposób automatyczny o naruszeniu zasady szybkości postępowania. Sam fakt naruszenia zasady szybkości postępowania, co do zasady, nie może też wpływać na ocenę legalności rozstrzygnięcia. Zatem sam fakt prowadzenia w sposób długotrwały postępowania nie zwalnia skarżącego z obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę wyliczony z art. 53 § 1, § 3 i § 5 oraz art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej. Odsetki za zwłokę są bowiem automatycznym następstwem powstania zaległości podatkowej." (wyrok wsa we Wrocławiu z 10.06.2008 r sygn. akt I SA/Wr 79/08 LEX nr 481323).

Podkreślić jednocześnie należy, że ponieważ zgodnie z art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie, przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, skoro strona, wraz z wnioskiem nie przedłożyła żadnych dowodów, natomiast okoliczności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i zawieranym w jej ramach umowami nie były znane organom z urzędu.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi to jest naruszenia przepisów art. 120,121 § 1 124, 125 i 210 Ordynacji podatkowej wskazać należy, iż poza zarzutem ich niezastosowania w sprawie strona w żaden sposób nie uzasadniła, w czym upatruje pominięcia tych przepisów i jaki miało to wpływ na wynik sprawy.

Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w zakresie wskazanym na wstępie niniejszych wywodów. Skargę, więc, zgodnie z art. 151 upsa należało oddalić.