II SAB/Kr 238/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-25	
Data wpływu	2025-10-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jacek Bursa /przewodniczący/
Mirosław Bator
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art1 ust 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : SWSA Mirosław Bator SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 października 2024 roku I. zobowiązuje Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w T. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku J. M. z dnia 22 października 2024 roku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w T. na rzecz J. M. kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. M. – dalej jako "Skarżący", jest bezczynność Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w T. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 22 października 2024 roku.

W dniu 22 października 2025 roku Skarżący w formie elektronicznej (e-mail) zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w T. z siedzibą w Z. (dalej jako "Organ" lub "podmiot obowiązany") o "przesłanie zwrotnie mailem elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu oraz protokołów z 2 ostatnich kontroli dróg gminnych w Ż. położonych na wschód od drogi [...]".

W odpowiedzi na maila za pismem z dnia 4 listopada 2024 roku Organ poinformował skarżącego, że żądanie wniosku jest zbyt ogólne, nie precyzuje o jaki rodzaj informacji chodzi dlatego w jego ocenie- nie stanowi wniosku o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlega rozpatrzeniu w jej trybie. W tym samym piśmie Organ wezwał o doprecyzowanie wniosku.

Następnie strony wymieniały między sobą kolejne pisma i maile. Za pismem z dnia 12 listopada 2024 roku organ przekazał elektroniczną wersję aktualnego projektu stałej organizacji ruchu, których dróg dotyczy projektu zmiany stałej organizacji ruchu na drodze gminnej nr [...] [...] ulica S. w m. Ż., a także protokół z kontroli stałej organizacji ruchu dla oznakowania dróg gminnych nr [...] [...] w m. Ż. oraz poinformował Skarżącego, że w wyniku podjętych czynności urzędowych po wpływie wniosku z dnia 22 października 2024 zostało wstępnie ustalone, że licząc tylko wstecz od daty 22 października 2024 przez okres całego roku 2023 r. opracowanych zostało co najmniej kilkanaście projektów organizacji ruchu dla wskazanych dróg.

Ponadto wytworzenie / łącznie / także informacji z pozostałych lat - wobec nie ograniczenia czasokresu żądanych projektów przez Skarżącego - na dodatek dotyczących wszelkich posiadanych w tym zakresie dokumentów - aktualne i nieaktualne - stanowi sumę de facto niezliczonych jeszcze informacji prostych, których rozmiar i szeroki zakres przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej, wymagającej wyszukania / w zbiorach dokumentów i w archiwum /, przekształcenia i sporządzenia wielu skanów żądanych dokumentów, które wymagają takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócą normalny tok działania jednostki i utrudnią w znaczący sposób wykonywanie przypisanych zadań. W związku z powyższym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /.../ w przypadku podtrzymania wniosku o powyższe żądanie konieczne będzie wezwanie skarżącego do wykazania, iż uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Następnie za pismem z dnia 19 października 2025 roku J. M. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w T. . W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek

oraz

art. 10 ust 1 w powiązaniu z art. 12 ust. 2 pkt. 2) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informacje publiczna ma obowiązek zapewnić możliwości przesłania informacji publicznej.

Powołując się na powyższe wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia mojego wniosku z dnia 22 października 2024 r. dotyczącego przesłania mailem elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu dróg gminnych w Ż. położonych na wschód od drogi [...], uznanie bezczynności w załatwieniu mojego wniosku. za bezczynność z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie Dyrektorowi Powiatowego Zarządu Dróg w T. grzywny w wysokości 1% maksymalnego wymiaru za każdy tydzień opóźnienia oraz o zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że cyt. "za pomocą poczty elektronicznej 22 października 2024 r. złożył do Powiatowego Zarządu Dróg w T. wniosek o udostępnienie zwrotnie mailem projektów organizacji ruchu dla dróg gminnych położonych w Ż. na wschód od drogi [...] oraz 2 ostatnich protokołów z kontroli tych dróg. Na ten wniosek organ udzielił odpowiedzi 4 listopada 2024 r. sugerując, że mój wniosek jest zbyt ogólny i nieprecyzyjny. Tego samego dnia przedstawiłem swoje stanowisko tłumacząc Dyrektorowi, jak należy intepretować moje słowa z pierwotnego wniosku, zastrzegając, że nie stanowi to doprecyzowania wniosku (bo nie uległ zmianie zakres). 7 listopada 2024 r. otrzymałem kolejnej pismo, w którym Dyrektor nakłaniał mnie do zawężenia wniosku jednocześnie twierdząc, że tego nie robi. Również 7 listopada 2024 r. przesłałem do organu swoje stanowisko, w którym wskazałem, że deklaracje o dużej liczbie dokumentacji do weryfikacji są bezpodstawne, gdyż według informacji uzyskanych w międzyczasie od zarządcy tych dróg - burmistrza Ż. - istnieje tylko 1 projekt na obszarze objętym wnioskiem. Niezależnie od tego, Powiatowy Zarząd Dróg w T. realizując zadania zarządzającego ruchem ma obowiązek prowadzenia wykazu zatwierdzonych projektów organizacji ruchu. Tak więc analiza jednego zestawienia pozwala na wybranie właściwych projektów. 12 listopada 2024 r. Dyrektor przesłał mi 1 projekt organizacji ruchu oraz 1 protokół kontroli. W piśmie przewodnim wskazał, że posiada co najmniej kilkanaście projektów organizacji ruchu dla obszaru objętego wnioskiem. Jednocześnie cytując fragment literatury odnośnie do sposobu kwalifikowania informacji przetworzonej wskazując na przepis art. 3 ust. 1 pkt. 1 UDIP w trybie warunkowym wskazał, że będzie musiał wezwać mnie do wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji objętej wnioskiem. Była to ostatnia korespondencja od organu w zakresie mojego wniosku z 22 października 2024 r. Oznacza to, że Dyrektor 5 listopada 2024 r. popadł w bezczynność w załatwieniu mojego wniosku, co najmniej w części dotyczącej udostępnienia elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu i trwa w niej do dnia sporządzenia niniejszej skargi. Ze względu na brak jakichkolwiek dalszych działań przez blisko rok od mojego wniosku bezczynność organu należy uznać za rażące naruszenie prawa, które winno skutkować wymierzeniem grzywny organowi. W związku z brakiem dostępu do wnioskowanej informacji zostały naruszone moje prawa - konstytucyjne zawarte w art. 61 Konstytucji RP, jak i prawo człowieka do informacji zapisane w art. 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w art. 10. - Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wnioskowany wymiar grzywny - 1% maksymalnego jej wymiaru za każdy tydzień, oznacza, że dopiero po 2 latach opóźnienia grzywnę osiągnęłaby górny limit. W przypadku, gdy ustawodawca jasno wskazuje, że informacja ma być udostępniona niezwłocznie, nie później niż w ciągu 14 dni, to rok opóźnienia jest istotnym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że sprawy organizacji ruchu stanowią informacją publiczną i nigdy nie budziło to żadnych wątpliwości. Również organ nie kwestionuje publicznego charakteru żądanych informacji."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.

W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej organ nie może dokonywać interpretacji wniosku, ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje takiej możliwości. Obowiązkiem organu jest jedynie ocena, czy żądane dane stanowią informację publiczną, czy nie. Organ ma obowiązek rozpatrzyć wniosek w terminie 14 dni, nie może jednak uszczegóławiać, uzupełniać ani interpretować wniosku. Z utrwalonego orzecznictwa sądowo administracyjnego wynika, że stan bezczynności organu ma miejsce w przypadku, gdy właściwy w sprawie podmiot działa wbrew przepisom prawa i nie udostępnia w nakazanym terminie żądanej informacji lub też nie podejmuje innego działania mającego na celu rozpoznanie wniosku.

Tymczasem na gruncie tej sprawy w wyniku podjętych czynności urzędowych po wpływie wniosku Skarżącego z dnia 22 października 2024 r. Organ tylko wstępnie ustalił, że licząc jedynie wstecz od daty 22 października 2024 przez okres całego roku 2023 r. zatwierdzonych zostało co najmniej kilkanaście projektów organizacji ruchu dla dróg gminnych Ż. o czym poinformował Skarżącego. Kolejny zarzut Skarżącego jakoby analiza jednego zestawienia w prowadzonym przez Organ wykazie zatwierdzonych projektów organizacji ruchu, pozwalała na wybranie właściwych projektów - sugerując tym samym, że Organ z łatwością mógł udzielić informacji publicznej zgodnie z wnioskiem jest także całkowicie bezpodstawny: Ewidencja zatwierdzonych projektów organizacji ruchu w wersji papierowej - to roczne, tabelaryczne zestawienie projektów organizacji ruchu wg daty ich zatwierdzenia zawierające numer drogi i jej kilometraż lub nazwę ulicy. Organ nie prowadzi osobnej Ewidencji ,dla dróg gminnych w Ż. położonych na wschód od drogi [...]". Zatem analiza posiadanej Ewidencji nie byłaby pomocna przy rozpatrywaniu wniosku gdyż wniosek Skarżącego nie wskazywał numerów dróg ani nazwy ulic. Niezależnie od powyższego innym przejawem braku bezczynności Organu jest w świetle stanu faktycznego sprawy konstatacja, że wniosek i następnie rozwinięta korespondencja Skarżącego ws wniosku nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu, ale ma stanowić dla niego istotną dokuczliwość. Przemawia za tym fakt, że pierwotny ogólnie sformułowany wniosek Skarżącego o przesłania zwrotnie mailem elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu oraz protokołów z 2 ostatnich kontroli dróg gminnych w Ż. położonych na wschód od drogi [...] z wykazaniem następnie przez Organ trudności w zebraniu takiej informacji z uwagi na brak we wniosku oznaczenia numerów dróg i nazwy ulic - został następnie - w mailu z dnia 7 listopada 2024 r. - zamieniony na żądanie wszelkich posiadanych dokumentów w tym zakresie. Zatem zarówno aktualnych, jak i nieaktualnych projektów organizacji ruchu. Co z kolei oznaczało, że Organ miał być zobowiązany do przeszukania dziesiątek papierowych egzemplarzy projektów w tym archiwalnych, aby wśród nich próbować odnaleźć projekty dróg gminnych w Ż. położonych na wschód od drogi [...] - co w okolicznościach uzyskania przez Skarżącego informacji od Burmistrza Ż. o istnieniu tylko jednego projektu - jawi się jako ewidentne nadużycie prawa.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skoro złożony przez Skarżącego wniosek nie zawierał precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji, z jego treści nie wynikało bowiem jakich projektów organizacji ruchu żąda, z jakiego przedziału czasowego mają pochodzić i jakich dróg gminnych bądź ulic Ż. wniosek dotyczy to jedynie możliwą formą załatwienia wniosku Skarżącego, a zarazem wystarczającą było zawiadomienie o braku możliwości zastosowania do niego przepisów udip, co Organ uczynił w piśmie z dnia 4 listopada 2024r. Zatem nie można mówić o bezczynności Organu, gdyż Organ w ustawowym 14-dniowym terminie odpowiedział na wniosek Skarżącego. Także wyjątkowo przekazał Skarżącemu aktualny projekt organizacji ruchu i jeden protokół z kontroli dróg co powinno satysfakcjonować Skarżącego, w świetle twierdzenia istnieje tylko 1 projekt na obszarze objętym wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 25 października 2018 r., sygn. I OSK 2931/16; NSA z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1692/15; NSA z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. I OSK 503/15; NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. I OSK 88/13).

Dokonując kontroli wspomnianych okoliczności w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p.", lub "ustawa dostępowa"), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w T. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów w pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej jest przy tym bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11).

Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11).

Przechodząc do kontrolowanej sprawy, trzeba wskazać, że Skarżący w dniu 22 października 2024 roku w formie elektronicznej (e-mail) zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w T. z siedzibą w Z. (dalej jako "Organ" lub "podmiot obowiązany") o "przesłanie zwrotnie mailem elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu oraz protokołów z 2 ostatnich kontroli dróg gminnych w Ż. położonych na wschód od drogi [...]

W sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskowana przez Skarżącego informacja stanowi informację publiczną.

W kontekście załatwienia takiego wniosku należy wskazać, że stosownie do art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie określonym, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Na gruncie niniejszej sprawy organ ani nie udzielił informacji publicznej, ani też nie odmówił jej udostępnienia, ani też nie umorzył w tym zakresie postępowania. Skierowanie natomiast do Skarżącego pisma, z którego ma wynikać, że organ "będzie musiał wezwać mnie do wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji objętej wnioskiem" (por. pismo z dnia 7 listopada 2024 roku) nie stanowi prawidłowego załatwienia wniosku. Tym samym uznać należy, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie.

Jeżeli w ocenie organu konieczne jest wezwanie Skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji objętej wnioskiem, to powinien takie wezwanie skierować. Wadliwe jest natomiast wskazywanie na potencjalną możliwość skierowania takiego wezwania przy jednoczesnym niepodejmowaniu jakichkolwiek innych czynności w tej sprawie.

Tym samym uznać należy, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca przewidział w ustawie zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 roku, sygn. II SAB/Kr 154/21).

Jakkolwiek podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuścił się bezczynności, to nie można jednak uznać, aby bezczynność ta miała charakter rażący.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu.

Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21).

Taka sytuacja jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Bezczynność podmiotu obowiązanego, jak wynika z akt sprawy a także z odpowiedzi na skargę, nie ma swojego źródła w działaniu organu, które można zinterpretować jako unikanie udzielenia informacji. Z tego też względu nie ma podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Ponownie rozpoznając wniosek organ weźmie pod uwagę powyższe wskazania, w szczególności, co do pojęcia informacji publicznej i stosownie do powołanych powyżej przepisów rozpozna w terminie wniosek Skarżącej i stosownie do okoliczności podejmie określone czynności lub wyda rozstrzygnięcie.

Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 orzekł jak w punktach I – III wyroku i zobowiązał Dyrektora do rozpoznania wniosku z dnia 22 października 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi (100 zł).