Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej M. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowienim z dnia [...] maja 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...].

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], którą stwierdzona została nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1970 r. nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi N. gromady P. i wsi L. gromady K., w części dotyczącej działek oznaczonych po scaleniu nr [...], ...] i [...], położonych w N.

Wnioskiem z dnia 15 lutego 2011 r. M. K. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r., wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Takim dowodem jest świadek S. K., którego przesłuchanie miałoby wykazać sposób przeprowadzania scalania gruntów wsi N., istnienie zgody po stronie M. R. na scalenie gruntów, a także uprawdopodobnienie zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku strona podała, że podstawą stwierdzenia przez Wojewodę [...] nieważności decyzji scaleniowej w części był rzekomy brak zgody M. R. na objęcie jego gruntów postępowaniem scaleniowym. Skarżąca dowiedziała się przypadkiem, że osoba która w 1970 roku przeprowadzała scalenie gruntów wsi N. żyje i jest zatrudniona w Nadleśnictwie J. - osobą tą jest S. K., a jego podpis widnieje na dokumentach scaleniowych. Wobec tego w dniu 20 stycznia 2010 r. skarżąca udała się do miejsca pracy świadka, który opisał przebieg i procedury stosowane przy scaleniu, a także fakt, że istniała zgoda M. R. na proponowany sposób scalenia.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. wniosek o wznowienia postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona powzięła informację o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania i to strona zobowiązana jest wykazać, że miesięczny termin został dochowany.

Powołując się na akta sprawy, Minister wskazał, że z akt tych wynika, że projekt scalenia gruntów wsi N. gromady P. i wsi L. gromady K. zatwierdzony decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1970 r. nr [...] został opracowany przez geodetę S. K. w 1970 roku. Decyzja ta znajdowała się w aktach sprawy nr [...] prowadzonej przez Wojewodę [...] z wniosku H. R. o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Natomiast z notatki służbowej z dnia 23 stycznia 2009 r. oraz protokołu z dnia 4 marca 2009 r. wynika, że w tych dniach M. K. zapoznała się z wyżej wymienionymi aktami w [...] Urzędzie Wojewódzkim w R., zatem w owym czasie powzięła informację o osobie, która opracowała projekt scalenia przedmiotowych gruntów. Ponieważ M. K. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie dopiero w dniu [...] lutego 2011 r., zatem po upływie niemal dwóch lat od dnia, w ktorym zapoznała się z aktami sprawy należało uznać, iż nie dochowała terminu do złożenia wniosku o waznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2013 r. złożyła M. K. Skarżaca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 75 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w styczniu 2011 r. przypadkowo uzyskała informacjeę na temat osoby S. K. i w dniu 20 stycznia 2011 r. w trakcie rozmowy z nim uzyskała nowe wiadomości na temat scalenia z lat siedemdziesiątych. Zatem składając wniosek o wznowienie w dniu 15 lutego 2011 r., dochowała miesięcznego terminu do jego złożenia. W ocenie skarżacej pojęcie dowodu w rozumieniu art. 75 k.p.a. to środek dowodowy, a zatem np. zeznania świadka, a nie sam świadek. To, że w 2009 roku mogła wiedzieć z akt, że S. K. przeprowadzał postępowanie scaleniowe nie ma znaczenia w sprawie, bo istotne jest kiedy dowiedziała sie o wiedzy jaką on posiada, która może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

W konsekwenacji skarżaca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Wnioskiem z dnia 15 lutego 2011 r., skarżąca faktycznie wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2009 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1970 r. nr [...] zatwierdzająca projekt scalenia gruntów wsi N. gromady P. i wsi L. gromady K., w części dotyczącej działek oznaczonych po scaleniu nr [...], [...] i [...], położonych w N.

Jako podstawę wznowienia postępowania powołano art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, wznawia się postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Skarżąca we wniosku o wznowienie wskazała nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję w postaci zeznań świadka S. R. na okoliczność sposobu przeprowadzenia scalenia gruntów wsi N. i istnienia zgody M. R. na scalenie.

Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowodem w szczególności mogą być zeznania świadka. Zatem dowodem, na który wskazuje skarżąca w swoim wniosku jest wiedza S. R., jako geodety, który przeprowadzał proces scalenia zakończony decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1970 r. nr [...]. Dowodem w sprawie mają być jego zeznania związane z wiedzą jaką posiada na okoliczność wskazaną we wniosku. Skarżąca we wniosku wskazuje, kiedy i w jaki sposób dowiedziała się o nowym, w jej ocenie istotnym dla sprawy, który nie był znany organowi w dniu wydania decyzji, mimo, że w tej dacie istniał. Zgodzić się należy z zarzutem skargi, że we wniosku nie chodzi o osobę świadka, geodety S. R., którego personalia skarżąca mogła poznać w dniu 23 stycznia 2009 r. zapoznając się z aktami sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi N., jak przyjął organ, a o wiedzę jaką świadek ten posiada i o której to wiedzy skarżąca dowiedziała się w określonej dacie. Daty te są różne, dlatego też należy uznać, że uchybienie to może mieć istotny wpływ na ustalenie zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.