We wniesionej skardze, strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie narazi podatnika na niepowetowaną szkodę. Żądano bowiem od podatnika kwota kilkudziesięciu tysięcy złotych. W przypadku jej egzekwowania doprowadzi go do utraty środków koniecznych do niezbędnego utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami – zwany dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Natomiast w myśl §3 w/w normy sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w §1 art. 61, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest to zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, którymi sąd jest związany przy rozważaniu wniosku o wstrzymanie wykonania określonego aktu. Przy czym, sąd ma obowiązek z urzędu brać pod uwagę wszystkie okoliczności mogące zadecydować o wstrzymaniu wykonania decyzji. Jednocześnie godzi się również podkreślić, iż przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą być brane pod uwagę zarzuty co do prawidłowości jej wydania.
Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody, na którą się powołuje strona skarżąca, jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Chodzi o taka szkodę, która nie będzie mogła być naprawiana, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadającej szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W przekonaniu Sądu z dokumentów dołączonych przez stronę do wniosku o przyznanie prawa pomocy, dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej wynika że słusznym jest przyznanie ochrony w postaci tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, za celowością podjętego rozstrzygnięcia przemawia również fakt zabezpieczenia hipotecznego należności Skarbu państwa z tytułu zobowiązań podatkowych.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270) postanowił jak w sentencji.
