Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1099/177 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 18 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 1099/17) odrzucił skargę J. C. – nazywanego dalej "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe spółki.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 25 stycznia 2017 r. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Prawomocnym postanowieniem z 7 czerwca 2017 r., Sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 23 marca 2017 r. oddalające ten wniosek. W tym stanie rzeczy Skarżącemu doręczono 28 czerwca 2017 r. odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Ponieważ Skarżący nie uiścił w przewidzianym terminie wpisu od skargi, postanowieniem z 18 lipca 2017 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Postanowienie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 października 2017 r. (II FZ 549/17) na skutek zażalenia wniesionego przez Skarżącego. W motywach postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w pouczeniu załączonym do postanowienia z 7 czerwca 2017 r. Skarżącego błędnie poinformowano o przysługującym mu środku zaskarżenia. Tym samym, Skarżący mógł działać w przeświadczeniu, że sprawa w zakresie udzielenia prawa pomocy nie została jeszcze zakończona, a co za tym idzie wezwanie do uiszczenia wpisu było przedwczesne.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji ponownie wezwał Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału dotyczącego uiszczenia wpisu od skargi. Odpis zarządzenie doręczono Skarżącemu 20 listopada 2017 r. Ponieważ Skarżący nie uiścił wpisu w terminie do 27 listopada 2017 r., kierując się art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Odnosząc się do wniosku Skarżącego z 5 lipca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie ma on wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu, ponieważ w tym zakresie w obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie sądu. Przyjęcie przeciwnego stanowiska mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której składając kolejne wnioski strona uniemożliwiłaby zakończenie postępowania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wskazał, że nie ma wystarczających środków, aby uiścić wpis od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 października 2017 r. (II FZ 549/17), złożenie ponownego, tożsamego, wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Tym samym, skoro Sąd pierwszej instancji ponownie wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu, a strona do tego wezwania się nie zastosowała – należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę.

Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie uiści należnej opłaty od takiego pisma, sąd nie podejmie żadnych czynności. Wniesioną przez Skarżącego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej należy uznać za pismo, o którym jest mowa w art. 230 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że skoro Skarżący nie uiścił wskazanego w zarządzeniu wpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie mógł rozpoznać wspomnianej skargi i był zobowiązany do jej odrzucenia.

Odnosząc się do uzasadnienia zażalenia należy zwrócić uwagę, że przedstawione w niej argumenty byłyby adekwatne do sprawy w przedmiocie udzielenia prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a nie w sprawie niezastosowania się do zarządzenia w przedmiocie wpisu od skargi

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.