Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 kwietnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia U. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 88/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi U. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 listopada 2024 r., nr 2401-IEW3.720.12.2024.17 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 10 marca 2025 r., I SA/Gl 88/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę U. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 7 listopada 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału I z 24 stycznia 2025 r., pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało wysłane do pełnomocnika strony skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP) i doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 4 lutego 2025 r. Termin na usunięcie braku formalnego skargi upływał 11 lutego 2025 r. Strona skarżąca w wyznaczonym terminie nie usunęła braku formalnego skargi. W konsekwencji sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga obarczona jest brakiem formalnym, co uniemożliwia nadanie jej dalszego prawidłowego biegu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji celem merytorycznego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. wynika, iż pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

Ponadto, zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma w postępowaniu sądowym należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Nieprzedłożenie takiego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym pisma procesowego, uniemożliwiającym nadanie mu prawidłowego biegu. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., sytuacja taka prowadzi do wydania zarządzenia wzywającego do usunięcia braku formalnego. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie, stanowi przesłankę odrzucenia tego pisma procesowego w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnictwo nie zostało złożone równocześnie ze skargą. Zatem prawidłowo zostało wystosowane do pełnomocnika wezwanie o jego złożenie. Pomimo doręczenia wezwania w dniu 4 lutego 2025 r. brak formalny skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym w wezwaniu terminie. Powyższej okoliczności nie kwestionuje sama skarżąca w złożonym zażaleniu. Strona w zażaleniu wskazuje, że skarga nie zawierała braków formalnych, ponieważ w aktach administracyjnych znajduje się już pełnomocnictwo obejmujące umocowanie do zastępowania strony także przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji.

Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu argumentacji należy zauważyć, że w orzecznictwie w sposób jasny i precyzyjny wskazuje się, że złożenie pełnomocnictwa do akt administracyjnych, nawet gdy obejmuje ono umocowanie do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 stycznia 2015 r., II FSK 3627/14 i powołane tam orzecznictwo; 17 maja 2016 r., II OSK 2587/17; 15 maja 2018 r., I FSK 1379/16; 28 lipca 2022 r., I OSK 1879/21; uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2024 r., I OZ 668/23). Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja przedstawiona w złożonym środku zaskarżenia, w którym pełnomocnik wywodził brak konieczności przedłożenia stosownego umocowania, w sytuacji przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa na etapie postępowania przed organami administracyjnymi.

W konsekwencji prawidłowo sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ nie przewiduje tego art. 209 w związku z art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje tylko w przypadkach wskazanych w art. 203 i art. 204 p.p.s.a., te zaś przepisy nie dotyczą zażaleń.