II SA/Wa 555/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-06-29	
Data wpływu	2012-03-27	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Kania
Iwona Dąbrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Olga Żurawska-Matusiak	
Symbol z opisem	6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów	
Hasła tematyczne	Stopnie i tytuły naukowe	
Skarżony organ	Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 65 poz 595;  art. 20; Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Danuta Kania, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia kolokwium habilitacyjnego - oddala skargę -	
Uzasadnienie
Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] w dniu [...] maja 2009 r. podjęła uchwałę o wszczęciu przewodu habilitacyjnego dr K. W. w zakresie językoznawstwa – [...] .

Pismem z dnia 8 września 2009 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 20 ust. 5a pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), poinformowała Dziekana Wydziału [...]w [...] o powołaniu dr hab. Z. B. z Uniwersytetu [...] i dr hab. J. G. z Uniwersytetu [...] na recenzentów w przewodzie habilitacyjnym dr K. W.

W dniu [...] marca 2010 r. Rada Wydziału [...] w [...] przeprowadziła kolokwium habilitacyjne, które decyzją Rady Wydziału nie zostało przyjęte. W związku z tym, K. W. wnioskiem z dnia 24 marca 2010 r. wystąpiła do Rady Wydziału o wyrażenie zgody na powtórzenie kolokwium habilitacyjnego. Rada Wydziału wyraziła zgodę na powtórzenie kolokwium habilitacyjnego.

W dniu [...] października 2010 r. odbyło się powtórne kolokwium, które w wyniku tajnego głosowania ponownie nie zostało przyjęte przez Radę Wydziału [...].

Pismem z dnia 13 listopada 2010 r. K. W. złożyła odwołanie w związku z nieprzyjęciem przez Radę Wydziału [...] w dniu [...] października 2010 r. kolokwium habilitacyjnego z powodu naruszenia przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że nie został powołany recenzent, będący wybitnym znawcą nie tylko dyscypliny, ale i specjalności, której dotyczyła jej rozprawa habilitacyjna i który nie został powołany jako recenzent jej pracy, mimo że zwracała się o jego powołanie. Ponadto, podniosła, że jej dorobek naukowy, osiągnięcia i wkład do nauki nie został przez recenzentów wystarczająco wnikliwie przeanalizowany w aspekcie jakościowym i adekwatnie przedstawiony Radzie Wydziału [...]. Podkreśliła, że kolokwium habilitacyjne nie było dyskusją z jej udziałem nad szerszymi problemami dyscypliny, w której się habilitowała, lecz było egzaminem, na którym zadawano jej pytania z literaturoznawstwa, historii i historii prawa, które niezwiązane były z dyscypliną i dziedziną, w której nadawany jest stopień doktora habilitowanego. Wskazała, że zadawane pytania zawierały błędy, dotyczyły zagadnień, które już wyjaśniała, i które były podręcznikowym przykładem manipulacji językowej. Podniosła, że przerywano jej wypowiedź pytaniami o nieistotne detale, nie pozwalając wypowiedzieć się. Dodatkowo wyjaśniła, że jest regularnie zapraszana nie tylko na kongresy międzynarodowych organizacji [...] i konferencje ale również zapraszana jest do współpracy przez instytucje naukowe.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2010 r. odmawiającą przyjęcia kolokwium habilitacyjnego.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem dr K. W. i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] . W wyniku głosowania w Sekcji ustalono, że za uchyleniem decyzji były 3 głosy, przeciw - 30 głosów, a wstrzymujących się - 5 głosów. Prezydium Centralnej Komisji, zapoznało się ze stanowiskiem Sekcji i przeprowadziło głosowanie tajne, w którym za uchyleniem decyzji było 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów. W związku z tym, Prezydium Centralnej Komisji nie przyjęło odwołania i utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału.

Ponadto, Centralna Komisja stwierdziła, iż dr K. W. miała możliwość dwukrotnego ubiegania się na kolokwium habilitacyjnym o stopień doktora habilitowanego. W obu przypadkach, Rada Wydziału [...] nie przyjęła kolokwium habilitacyjnego, a Centralna Komisja nie dopatrzyła się w postępowaniu Rady uchybień formalnych. Rada w ramach swoich ustawowych uprawnień podjęła decyzję, kierując się względami merytorycznymi. Organ przypomniał też, że Rada Wydziału [...] jest autonomiczna w zakresie decyzji o czynnościach przewodu habilitacyjnego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. W., reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego M. C., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie:

1. art. 20 ust. 6 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (w brzmieniu sprzed nowelizacji z 1 października 2011 r.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że powołanie na recenzenta rozprawy habilitacyjnej skarżącej osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie pokrewnej dyscypliny naukowej (jaką reprezentują dr hab. Z. B., dr hab. J. G., prof. dr hab. A. S. i prof. dr hab. J. W.). Powołanie takie jest dopuszczalne i prawidłowe w sytuacji, gdy ustawa wyraźnie daje pierwszeństwo recenzentom posiadającym tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej, czyli tej samej co habilitant, dyscypliny naukowej. Skarżąca wielokrotnie wskazywała na osobę Prof. dr hab. F. S. jako wybitnego przedstawiciela dyscypliny, której dotyczy rozprawa habilitacyjna, a który jednak nie został powołany na recenzenta w przewodzie habilitacyjnym,

2. § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że recenzje złożone w toku przewodu habilitacyjnego skarżącej zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę, że dorobek naukowy lub artystyczny oraz rozprawa habilitacyjna spełniają warunki wskazane w art. 16 i art. 17 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, podczas gdy dorobek naukowy skarżącej, jej osiągnięcia i wkład do nauki nie zostały przez recenzentów wystarczająco wnikliwie przeanalizowane zwłaszcza w aspekcie jakościowym i nie zostały adekwatnie przedstawione Radzie Wydziału [...]. Przykładem tego jest fakt, że stworzoną przez skarżącą terminologię przypisano innej osobie.

3. art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz § 16 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, poprzez błędną wykładnię i uznanie za prawidłową uchwałę Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2010 r. o nieprzyjęciu kolokwium habilitacyjnego, podczas gdy uchwała została wydana na skutek kolokwium przeprowadzonego niewłaściwie i niezgodnie z przepisami prawa. W istocie, kolokwium habilitacyjne nie było dyskusją z udziałem skarżącej nad szerszymi problemami dyscypliny, w której skarżąca się habilituje, lecz na egzaminie tym zadawano pytania niezwiązane z dyscypliną i dziedziną, której dotyczy rozprawa habilitacyjna. Ponadto pytania zawierały błędy, zaś odpowiedzi były przerywane nieistotnymi pytaniami.

4. art. 107 § 3 ustawy kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ, podejmując rozstrzygnięcie, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości merytorycznego odniesienia się do twierdzeń organu zamieszczonych w uzasadnieniu decyzji;

5. art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 11 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z elementarnymi wymogami prawa, w tym poprzez 1) działanie podważające zaufanie obywatela do organu państwa, 2) działanie nieuwzględniające interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, 3) działanie, które nie pogłębia zaufania obywatela do organu państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywatela 4) działanie, które polega na niewyjaśnianiu stronie zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwianiu sprawy.

Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej przypomniał stan faktyczny sprawy i powołując się na art. 20 ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki wskazał, że z przepisu tego wynika konieczność pierwszeństwa powołania recenzenta posiadającego tytuł profesora lub doktora habilitowanego w zakresie danej, czyli tej samej co habilitant, dyscypliny naukowej [...] , a dopiero w następnej kolejności profesora lub doktora habilitowanego w dziedzinie pokrewnej. Wskazał, że skarżąca wielokrotnie wskazywała na osobę prof. dr hab. F. S., jako wybitnego przedstawiciela dyscypliny, której dotyczy rozprawa habilitacyjna skarżącej, jednakże organ nie uwzględnił tego żądania. Zdaniem pełnomocnika skarżącej wybór recenzentów będących znawcami dziedziny pokrewnej, nie zaś tej którą reprezentuje skarżąca miało niewątpliwie wpływ na przebieg kolokwium habilitacyjnego. Zadawane bowiem skarżącej pytania były niezwiązane z dziedziną skarżącej.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił również naruszenie § 14 ust. 1 pow. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że recenzje złożone w toku przewodu habilitacyjnego skarżącej zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę, że dorobek naukowy lub artystyczny oraz rozprawa habilitacyjna spełniają warunki wskazane w art. 16 i 17 ustawy, podczas gdy dorobek naukowy skarżącej, jej osiągnięcia, wkład do nauki nie zostały przez recenzentów wystarczająco wnikliwie przeanalizowane zwłaszcza w aspekcie jakościowym i nie zostały adekwatnie przedstawione Radzie Wydziału [...].

Pełnomocnik skarżącej zarzucił też rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 2 pkt 4 pow. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz § 16 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, poprzez błędną wykładnię i uznanie za prawidłową uchwałę Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2010 r. o nieprzyjęciu kolokwium habilitacyjnego, podczas gdy uchwała został wydana na skutek kolokwium przeprowadzonego niewłaściwie i niezgodnie z przepisami prawa. Pełnomocnik wskazał, że kolokwium było w istocie egzaminem nie zaś dyskusją z jej udziałem. Pełnomocnik wskazał również, że oba kolokwia odbywały się w nieżyczliwej atmosferze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga K.W. nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także, czy w czasie kolokwium habilitacyjnego kandydat wykazał się odpowiednią wiedzą z tej dyscypliny nauki. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, niepubl.).

W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy jednocześnie zauważyć, że postępowanie to cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów.

Szczególny tryb postępowania przed Centralną Komisją, określony w art. 21 ustawy, powoduje, że nie znajdują w nim zastosowania przepisy art. 7, 8, 75 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest natomiast do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy, Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Radzie tej samej lub innej jednostce organizacyjnej.

Z tego rozwiązania, w powiązaniu z art. 18 ust. 2 ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. W razie odmowy przyjęcia kolokwium habilitacyjnego przez Radę Wydziału, kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Sądowa kontrola musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych (por. np. wyroki NSA z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11, z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, czy z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10, czy też I OSK 1078/11 z dnia 7 września 2011 r.), publik, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wbrew zarzutom skargi wybór recenzentów pracy habilitacyjnej, sposób powiadomienia recenzentów o terminie kolokwium habilitacyjnego, a także sam przebieg kolokwium habilitacyjnego były zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także z przepisami rozporządzenia wykonawczego Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128).

Ponadto, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela reprezentowany w orzecznictwie pogląd, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa.

Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego.

Wskazać należy, że w przewodzie habilitacyjnym skarżącej, zgodnie z art. 20 ust. 5a pkt 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki powołano 4 recenzentów: dwóch powołała Rada Wydziału [...] , w tajnym głosowaniu na posiedzeniu w dniu [...] maja 2009 r. (prof. dr hab. A. S. i prof. dr hab. J. W.), dwóch zaś Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w osobach dr hab. Z. B. i dr hab. J. G. Podkreślić należy, że z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek czy to Rady Wydziału, czy też Centralnej Komisji, powoływania na recenzenta pracy habilitacyjnej, osoby będącej reprezentantem danej dyscypliny naukowej, którą reprezentuje osoba ubiegająca się o tytuł doktora habilitowanego, zgodnie bowiem z art. 20 ust. 6 powołanej ustawy promotorem w przewodzie doktorskim oraz recenzentem rozprawy doktorskiej lub habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Oznacza to zatem, że organ ma możliwość powołania jako recenzentów osób, o których mowa w tym przepisie, reprezentujących pokrewną dyscyplinę naukową. Nie ma zaś obowiązku powoływania jako recenzentów osób wskazywanych przez osobę ubiegającą się o nadanie tytułu doktora habilitowanego. Tak więc zarzut skarżącej o niepowołaniu przez organy osoby prof. S. uznać należy za bezzasadny.

Wskazać ponadto należy, że skarżąca dwukrotnie ubiegała się na kolokwium habilitacyjnym o stopień doktora habilitowanego, pierwsze z nich odbyło się w dniu [...] marca 2010 r., które decyzją Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nie zostało przyjęte, drugie zaś odbyło się w dniu [...] października 2010 r., które w wyniku tajnego głosowania ponownie nie zostało przyjęte. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 powołanej ustawy uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, podejmowane są w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Jak wynika z protokołu z nadzwyczajnego posiedzenia Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2010 r. poświęconego kolokwium habilitacyjnemu dr K. W., Rada Wydziału podjęła w głosowaniu tajnym uchwałę o nieprzyjęciu jej kolokwium habilitacyjnego. W głosowaniu brało udział - 59 osób, za przyjęciem - 23, przeciw - 19, wstrzymujących głosów - 16, nieważnych - 1. Podkreślić należy również, że głosując w sposób tajny każdy z członków Rady Wydziału może wyrazić swoje stanowisko odnośnie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego, a wynik ten może być odmienny niż konkluzja recenzji i stanowisko dopuszczające do kolokwium.

Nie znajduje poparcia Sądu również zarzut skarżącej odnośnie naruszenia prawa przez Radę Wydziału, dotyczący samego przebiegu kolokwium habilitacyjnego. Wskazać bowiem należy, że ani przepisy powoływanej ustawy, ani przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.) nie określają, w jaki sposób odbywać ma się kolokwium habilitacyjne, pozostawiając to uznaniu Rady Wydziału. Jedynie w § 17a rozporządzenia wprowadzono wymóg protokołowania tego kolokwium i wymóg ten w przypadku skarżącej został spełniony.

Nie zostały również naruszone przepisy związane z postępowaniem odwoławczym od uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2010 r. o nieprzyjęciu kolokwium habilitacyjnego K. W., czego zresztą skarżąca nie kwestionowała.

Reasumując, stwierdzić należy, że badając legalność zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.