Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 119/25 oddalające wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 grudnia 2024 r., nr SKO 4103/422/2024 w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia

28 kwietnia 2025 r., oddalił wniosek K.J. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 grudnia 2024 r., nr SKO 4103/422/2024 w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego dotyczącego świadczeń alimentacyjnych jest niedopuszczalny, gdyż sąd nie ma żadnych kompetencji do wstrzymania takiego postępowania.

Na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane mogą być bowiem jedynie akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne tych warunków nie spełnia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia podnosił, że w jego ocenie Sąd I instancji błędnie uznał, iż nie posiada kompetencji do ograniczenia egzekucji. Wskazywał także na swoją trudną sytuację materialną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 p.p.s.a.. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego wynika więc, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być akt lub czynność, które są przedmiotem skargi do sądu, a także akty wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skargą została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 grudnia 2024 r.,

nr SKO 4103/422/2024 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]

z dnia 25 października 2024 r. nr [...] o odmowie rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Zawarty w skardze wniosek dotyczył natomiast wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu jako dłużnikowi alimentacyjnemu.

Należy w związku z tym wyjaśnić, że powyższe postępowanie egzekucyjne prowadzone – jak wynika z akt sprawy - przez komornika sądowego, jest postępowaniem zupełnie odrębnym od postępowania w ramach którego została wydana zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ww. decyzja Kolegium.

Z przepisów art. 3 i art. 4 p.p.s.a. określających kognicję wojewódzkich sądów administracyjnych wynika, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym sąd nie jest uprawniony do wstrzymania prowadzonej przeciwko skarżącemu egzekucji komorniczej.

Sąd - działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - nie ma tym samym prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, bądź o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl odrębnych przepisów. Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami, co słusznie wskazał Sąd I instancji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184

w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.