Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę.

J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

Z powyższych uregulowań wynika, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym, po rozpatrzeniu środka odwoławczego złożonego na decyzję wydaną w pierwszej instancji. Warunek ten wiąże się z zasadą dwuinstancyjności postępowania, która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracyjne. Wniesienie skargi bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wydaną w I instancji. Od decyzji tej przysługiwał środek odwoławczy w postaci odwołania skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Decyzja Prezydenta Miasta [...] zawierała pouczenie w tym zakresie.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.

Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na decyzję organu pierwszej instancji, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, należało uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że z niedopuszczalnością skargi z innych przyczyn mamy również do czynienia w sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi akt administracyjny zostaje pozbawiony bytu prawnego, m.in. w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności lub wznowienia postępowania). Wyeliminowanie aktu z obrotu prawnego sprawia, że nie istnieje przedmiot kontroli postępowania sądowoadministracyjnego i prowadzenie kontroli takiego aktu jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. II OSK 2032/09).

W niniejszej sprawie decyzja objęta skargą, została wyeliminowana przez organ z obrotu prawnego w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], Prezydent Miasta [...], po wznowieniu postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 54/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na powyższą decyzję, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia.

Uchylenie zaskarżonej decyzji powoduje, że orzekanie przez sąd w sprawie wniesionej skargi jest niedopuszczalne.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.