Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Borys Marasek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w O. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 29 września 2023 r. nr COF.OUR.635.7515.2023 ŁD.JJ.ZZ 12622505 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 września 2023 r., znak: COF.OUR.635.7515.2023 ŁD.JJ.ZZ 12622505 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: "Wierzyciel"), po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "M." sp. z o.o. w O. (dalej: "Zobowiązana", "Skarżąca"), utrzymała w mocy rozstrzygnięcie z dnia 6 września 2023 r., znak: COF.OUR.635.7515.2023 ŁD.WD1.P 12622505 w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu 24 lipca 2023 r. do siedziby Wierzyciela wpłynęło pismo w sprawie wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 19776E1-62/KR/2023 z dnia 30 maja 2023 r., stanowiące zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku. Uzasadniając swoje stanowisko, Zobowiązana wskazała, że w okresie od 2018 r. do 2023 r. nie posiadała i nie używała odbiorników radiofonicznych. Podniosła, iż prowadząc działalność gospodarczą w zakresie transportu samochodowego, zarejestrowała odbiorniki radiofoniczne, które znajdowały się w pojazdach. Jednakże około 2007 r. działalność gospodarcza w tym zakresie została zakończona, a pojazdy samochodowe w których mieściły się odbiorniki radiofoniczne zostały sprzedane bądź zezłomowane do około 2015 r. Zobowiązana nie posiada dokumentów na potwierdzenie ww. okoliczności z uwagi na pożar siedziby Spółki w 2018 r. Dodatkowo oświadczyła, iż w wyniku zajęcia wszystkich środków finansowych znajdujących się na rachunkach bankowych Zobowiązanej dokonano dobrowolnego uiszczenia należności celem odblokowania jej zdolności płatniczych.

2. Analizując powyższe pismo, Wierzyciel postanowieniem z dnia 6 września 2023 r. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku, podnosząc, iż obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej trwał do momentu wyrejestrowania odbiorników, tj. do dnia 17 marca 2023 r.

3. Zobowiązana, działając za pośrednictwem pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zarzucając mu naruszenie:

- art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), dalej: "u.p.e.a." w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689) przez błędne przyjęcie, że Zobowiązana w okresie objętym w tytule wykonawczym używała odbiorników radiofonicznych, a co za tym idzie, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej na tej podstawie zaistniał;

- § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przez brak wykazania faktu doręczenia Zobowiązanej za pomocą przesyłki z potwierdzeniem odbioru zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV, co powoduje, że Wierzyciel nie spełnił wobec Zobowiązanej ww. obowiązku informacyjnego i nie wykazał, iż w wyniku wejścia w życie przywołanego przepisu w grudniu 2007 r. doszło do "kontynuacji" obowiązku uiszczania przez Zobowiązaną opłat abonamentowych.

Równocześnie pełnomocnik Zobowiązanej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w zakresie wykazania, iż do około 2007 r. Zobowiązana prowadziła działalność transportową a zarejestrowane odbiorniki radiofoniczne dotyczące pojazdów ciężarowych wykorzystywanych do prowadzenia tej działalności zostały zbyte do 2015 r., stąd w okresie objętym tytułem wykonawczym Spółka ich nie używała.

4. Po rozpoznaniu powyższego zażalenia Wierzyciel postanowieniem z 29 września 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie z 6 września 2023 r.

Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że Zobowiązana w dniu 19 października 2004 r. dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznych i na tej podstawie wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika i służąca do wnoszenia opłat abonamentowych. Z wydruku z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. wynika uiszczanie przez Zobowiązaną wpłat do 28 maja 2008 r. Jednocześnie widniejący na wydruku adres: [...] [...], [...] O., obejmuje dokonaną aktualizację danych adresowych na podstawie danych dostępnych w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Wierzyciel nie podzielił argumentacji pełnomocnika Zobowiązanej, zgodnie z którą z uwagi na zbycie samochodów i nieużywanie odbiorników w okresie objętym tytułem wykonawczym, nie musi ona wnosić opłaty abonamentowej, a niewyrejestrowanie odbiorników (przed dniem 17 marca 2023 r.) nie ma żadnego znaczenia i nie może stanowić podstawy do naliczenia opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wprost wynikają bowiem obowiązki związane z rejestracją i wyrejestrowaniem odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Równocześnie Wierzyciel przytoczył przepisy ustanawiające obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Wynika z nich, że obowiązek opłacania abonamentu radiofonicznego/telewizyjnego rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania. Dodał, że zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Wierzyciel spełnił wobec abonentów obowiązek informacyjny. Stąd też wobec braku dokumentu potwierdzającego dokonanie przez Zobowiązaną formalności wyrejestrowania odbiorników przed dniem 17 marca 2023 r., wszczęta egzekucja była uzasadniona.

Odnosząc się do wniosków dowodowych sformułowanych przez pełnomocnika Zobowiązanej, Wierzyciel stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia przesłuchanie osób trzecich w charakterze świadka na wykazanie faktu prowadzenia przez Spółkę do 2007 r. działalności w zakresie transportu, zarejestrowania odbiorników radiowych znajdujących się w pojazdach ciężarowych wykorzystywanych do prowadzenia działalności, zbycia wszystkich pojazdów, w których odbiorniki zostały zarejestrowane do maksymalnie 2015 r. oraz pożaru biura w 2018 r. skutkującego brakiem dokumentów w zakresie zbycia pojazdów. Na tej podstawie wsteczne wyrejestrowanie odbiorników nie jest bowiem możliwe.

Kolejno Wierzyciel podniósł, że z uwagi na fakt zarejestrowania odbiorników, uprawnione było nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, tj. [...]. Zawiadomienie o nadaniu tego numeru zostało przesłane do Zobowiązanej pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r. na adres, który wskazano na wniosku rejestracyjnym, tj. ul. [...] [...], [...] O. W myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) Wierzyciel był zobowiązany wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Ponadto dla jego realizacji nie było wymagane powtórne zarejestrowanie odbiorników przez dotychczasowych posiadaczy, jak również potwierdzenie przez nich użytkowania odbiorników. Co więcej, Wierzyciel nie był w tej sytuacji zobowiązany do obligatoryjnej kontroli posiadania przez abonenta odbiornika radiofonicznego czy telewizyjnego. Następnie wyjaśnione zostały różnice między przesyłką rejestrowaną (przesyłka polecona), a nierejestrowaną (przesyłka zwykła). Wierzyciel wskazał, iż przyjął formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą. Jednocześnie posiada on w swoich zasobach archiwalnych elektroniczną wersję "Zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych". Umieszczenie przedmiotowego znacznika "P" w historii korespondencji kierowanej do abonenta potwierdza wysłanie w danym dniu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Wierzyciel uznał, że spełnił on nałożony na niego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. obowiązek nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, jak i powiadomienia o jego nadaniu, przesyłając przedmiotowe zawiadomienie przesyłką zwykłą na adres wskazany przez Zobowiązaną przy rejestracji odbiorników.

Niezależnie od powyższego Wierzyciel podniósł, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją, od których przysługują środki odwoławcze. Nie stanowi też rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy o opłatach abonamentowych. Tak więc nawet w sytuacji, gdyby Zobowiązana rzeczywiście nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, to okoliczność ta i tak nie uwalniałaby jej od nałożonego ustawą obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

5. Skarżąca, działając za pośrednictwem adwokata, złożyła skargę na opisane postanowienia Wierzyciela, wnosząc o ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie zarzuciła naruszenie:

- art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca, w okresie objętym tytułem wykonawczym nr 19776E1-62/KR/2023, używała odbiorników radiofonicznych, a co za tym idzie, że obowiązek uiszczenia opłaty abonentowej na tej podstawie zaistniał;

- § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez brak wykazania faktu doręczenia Skarżącej za pomocą przesyłki za potwierdzeniem odbioru zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV, co powoduje, że Wierzyciel nie spełnił wobec Skarżącej ww. obowiązku informacyjnego i nie wykazał, że w wyniku wejścia w życie przywołanego przepisu w grudniu 2007 r. doszło do "kontynuacji" obowiązku uiszczania przez Skarżącą opłat abonamentowych;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 §1 k.p.a., poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków A. B. oraz M. H. z uwagi na "brak uzasadnienia" dla takiego wniosku dowodowego, w sytuacji, gdy z powodu pożaru, który miał miejsce w siedzibie Skarżącej w 2018 r. nie posiada ona już dokumentów potwierdzających zbycie bądź zezłomowanie pojazdów będących przedmiotem nałożenia należności abonamentowych, a zatem przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne dla zbadania kwestii posiadania przez Skarżącą w latach 2018 - 2023 (tj. w latach objętych nałożoną opłatą RTV) pojazdów wyposażonych w odbiorniki RTV, co skutkowało błędnym ustaleniem przez organ, że Skarżąca w okresie objętym tytułem wykonawczym używała odbiorników radiofonicznych, a co za tym idzie, że obowiązek uiszczenia opłaty abonentowej na tej podstawie zaistniał.

6. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia wierzyciela wydanego w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez Skarżącą w sprawie egzekucji należności z tytułu opłat abonamentowych. Zarzut ten został sformułowany na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i dotyczy nieistnienia obowiązku.

Uzasadniając zarzut, Skarżąca wskazała że w okresie od 2018 r. do 2023 r. nie posiadała i nie używała odbiorników radiofonicznych. Wyjaśniła, iż prowadząc działalność gospodarczą w zakresie transportu samochodowego, zarejestrowała odbiorniki radiofoniczne, które znajdowały się w pojazdach. Jednakże około 2007 r. działalność gospodarcza w tym zakresie została zakończona, a pojazdy samochodowe w których mieściły się odbiorniki radiofoniczne zostały sprzedane bądź zezłomowane. W ocenie Skarżącej nie powinna zostać obciążona obowiązkiem uiszczenia opłaty abonamentowej za odbiorniki znajdujące się w pojazdach, których w latach 2018-2023 już nie posiadała.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.

Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22).

Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek.

Przedstawione przez Skarżącą argumenty nie mogły odnieść oczekiwanego skutku w postaci uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku.

W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży bowiem na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, Skarżąca zobowiązana była powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązującego od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2).

W sprawie bezsporne jest, iż Skarżąca w dniu 19 października 2004 r. zarejestrowała odbiorniki radiofoniczne; Skarżąca nie zaprzecza, iż dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznych, a dokumenty przedstawione przez wierzyciela ten fakt potwierdzają (wniosek o rejestrację odbiornika radiofonicznego, karta radiofoniczna Nr [...], wydruk z bazy danych o abonentach dotyczący wnoszonych przez Skarżącą opłat abonamentowych). Od tego momentu Skarżąca zobowiązana była do ponoszenia opłat za używanie odbiorników radiofonicznych. Do Skarżącej przesłano również zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], który zastąpił książeczkę radiofoniczną numer [...].

Skarżąca argumentuje, że pojazdy, w których znajdowały się odbiorniki radiofoniczne zostały zezłomowane lub sprzedane, ich zbycie nastąpiło maksymalnie w 2015 r. Jednak w świetle obowiązujących przepisów prawa zezłomowanie pojazdów lub ich sprzedaż nie powoduje automatycznego wyrejestrowania odbiorników, gdyż rejestracja odbiorników przypisana jest do abonenta, a nie do pojazdu. Sąd podziela stanowisko WSA w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 11 lutego 2021 r. (sygn. akt I SA/Gl 1465/20), że na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r. sygn. I GSK 837/18).

Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342). Przesłanie zawiadomienia miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu.

W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., gdyż podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Dopełniono również wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym nie uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Jak już Sąd wskazał zezłomowanie pojazdów lub ich sprzedaż nie powoduje automatycznego wyrejestrowania odbiorników. Dowodem ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych jest dowód wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych, stąd wyłączona jest możliwość dowodzenia tej okoliczności za pomocą innych środków dowodowych, w tym za pomocą dowodów z zeznań świadków na okoliczność potwierdzenia zbycia bądź zezłomowania pojazdów.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że Skarżąca, posługując się numerem identyfikacyjnym [...], jaki widnieje na zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru indentyfikacyjnego, dopiero 17 marca 2023 r. dokonała formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych.

Przez wzgląd na powyższe zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) oddalił skargę.