II SAB/Po 44/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-22	
Data wpływu	2026-02-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Rejman
Paweł Daniel	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2026 r. w sprawie ze skargi M. F. na bezczynność M. sp. z o.o. z siedzibą w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
W dniu 5 stycznia 2026 r. M. F. (dalej również jako "Skarżący" lub "Wnioskodawca") skierował drogą elektroniczną do M. Sp. z o.o. w P. (dalej: M. ) wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wykonywania przez M. zadań w sferze zarządzania/utrzymania nieruchomości, instalacji budynkowych oraz obsługi zgłoszeń mieszkańców, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego i terminowości realizacji napraw.

W dalszej części wniosku Skarżący sprecyzował, iż wnosi o:

1. Aktualny stan sprawności centrali/centralki pożarowej i systemu SSP/DSO: w tym informacji o występowaniu ewentualnych usterek w okresie od 27.10.2025 r. do dnia odpowiedzi oraz podmiotach wykonujących czynności naprawcze.

2. Procedury i logistyka dostępu dla pogotowia technicznego: zapytania o istnienie procedury dostępu do elementów sterujących systemu ppoż., sposób zabezpieczenia dostępu do kluczy przez całą dobę oraz dysponowanie wymaganymi narzędziami przez pogotowie w dniu 27.10.2025 r..

3. Interwencja z dnia 27.10.2025 r.: podanie osi czasu (godzina zgłoszenia, wysłania ekipy, przyjazdu), zakresu wykonanych czynności oraz kopii/skanu protokołu z interwencji (z anonimizacją danych osobowych).

4. Syreny/alarmowanie: określenie liczby uszkodzonych/wyłączonych urządzeń, metody i daty przywrócenia ich sprawności, wskazanie podmiotu serwisującego oraz udostępnienie zanonimizowanego protokołu serwisowego.

5. Szkolenia pracowników M. dot. ppoż.: podanie zbiorczej liczby przeszkolonych pracowników, dat szkolenia, formy oraz podmiotu szkolącego.

6. Koszty energii: informacja o oszacowaniu zużycia energii związanego ze zdarzeniem z 27.10.2025 r. i ewentualne wyliczenie kwoty.

7. Wyciek w hali garażowej (zgłoszenie nr [...]): podanie dat zgłoszenia, przyjęcia, interwencji, usunięcia oraz ewentualnego przekazania sprawy do TBS [...].

8. Zestawienie zgłoszeń i statystyki z iMieszkaniec: udostępnienie pliku XLSX/CSV ze zanonimizowanym wykazem zgłoszeń od przejęcia osiedla przez M. (z opisem, datami oraz sposobem zakończenia) oraz statystyk zbiorczych dotyczących m.in. liczby zgłoszeń i średniego czasu reakcji.

9. Usługi ogrodnicze: informacja o harmonogramie prac i protokołach odbioru, datach odbiorów w okresie wrzesień-październik 2025 r. oraz ewentualnych potrąceniach.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 20 stycznia 2026 r., M. poinformowało Skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Podmiot wskazał, że zarządzanie wspólnotą mieszkaniową nie jest zadaniem publicznym, a majątek wspólnoty nie jest majątkiem publicznym.

W odpowiedzi na powyższe, wiadomością e-mail z dnia 20 stycznia 2026 r. Skarżący wezwał M. do merytorycznego rozpoznania wniosku lub wydania formalnej decyzji administracyjnej o odmowie, podnosząc m.in., że M. wykonuje czynności zarządcze w imieniu podmiotu publicznego (TBS).

Kolejnym pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. M. podtrzymało swoje stanowisko, informując jednocześnie, że rozstrzygnięcia w formie decyzji wymaga jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej, natomiast w przypadku, gdy żądanie nie dotyczy takiej informacji, wystarczające jest zwykłe pismo.

Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. M. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność M. zarzucając:

1. naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; w skrócie "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni, pomimo braku podstaw do odmowy.

2. naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną ocenę, że informacje o sposobie wykonywania zadań zarządczych/eksploatacyjnych (w tym bezpieczeństwa ppoż., dokumentowania interwencji, procedur i obsługi zgłoszeń) nie mają charakteru informacji publicznej, mimo że dotyczą działalności podmiotu realizującego zadania publiczne i/lub gospodarującego majątkiem publicznym/komunalnym.

3. naruszenie art. 5 u.d.i.p. poprzez niezastosowanie zasady udostępnienia informacji w możliwym zakresie (np. poprzez anonimizację danych osobowych), zamiast jej całościowego odrzucenia.

4. naruszenie konstytucyjnej zasady jawności życia publicznego (art. 61 Konstytucji RP) poprzez zawężającą wykładnię pojęć "informacji publicznej" oraz "podmiotu zobowiązanego".

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o zobowiązanie M. do rozpoznania jego wniosku z dnia 5 stycznia 2026 r. i udostępnienia żądanych informacji w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdzenie bezczynności M. , stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny ewentualnie przyznanie sumy pieniężnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zapytanie Skarżącego dotyczy informacji o wspólnocie mieszkaniowej (w tym o nieruchomości wspólnej) oraz czynności zarządczych wykonywanych w ramach obsługi tej wspólnoty. M. występuje w tym układzie jako zarządca działający na podstawie umowy cywilnoprawnej, tj. podmiot świadczący usługę zarządzania na rzecz wspólnoty mieszkaniowej. Nieruchomość wspólna wspólnoty mieszkaniowej stanowi współwłasność właścicieli lokali i ma co do zasady charakter majątku prywatnego. Sama okoliczność, że jednym z właścicieli lokali (udziałów w nieruchomości wspólnej) może być spółka z udziałem gminy, nie przekształca automatycznie całej nieruchomości wspólnej w mienie publiczne, ani nie powoduje, że każda informacja dotycząca zarządu tą nieruchomością staje się "informacją publiczną" w rozumieniu u.d.i.p.

Spółka zaznaczyła, iż o kwalifikacji przesądza zawsze to, czy żądana informacja pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań publicznych lub gospodarowaniem mieniem publicznym. W realiach niniejszej sprawy Skarżący domaga się informacji dotyczących funkcjonowania i zarządzania majątkiem wspólnoty mieszkaniowej (majątkiem prywatnym współwłaścicieli). Tego rodzaju informacje - jako dotyczące sfery prywatnoprawnej wspólnoty mieszkaniowej ijej stosunków cywilnoprawnych z zarządcą- nie mieszczą się w zakresie art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 w skrócie "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), w tym przybierające postać tzw. czynności materialno-technicznych.

W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie judykaty przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. – a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a. – z dniem 1 czerwca 2017 r., mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a. w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.1.2020 r., I OSK 2433/18).

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie wątpliwości Sądu nie budzi, że M. Sp. z o.o. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż 100 % udziałów w spółce stanowi własność Miasta [...], a więc jednostki samorządu terytorialnego.

Przechodząc do aspektu przedmiotowego tj. ustalenia czy żądana informacja stanowi informację publiczną Sąd w całości podziela stanowisko M. , iż żądane przez Skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p..

Omawiając szerzej powyższe zagadnienie w pierwszej kolejności wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2d u.d.i.p.), o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym o treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit.a), o stanowiskach zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego (lit. b), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych).

Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia dodatkowo wymagam, iż w kwestii obowiązków informacyjnych podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. tj. osób prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje, od podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie można żądać innych informacji niż odnoszących się do zakresu wykonywania zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Byłoby to nadmierną ingerencją w jego działalność (w sferę informacyjną) tych podmiotów, co może wiązać się dla niego z negatywnymi konsekwencjami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1108/22, CBOSA). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 24 stycznia 2024 r., (sygn. akt III SAB/Gl 372/23, CBOSA) wskazując, iż "od podmiotu obowiązanego na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Stanowiłoby to bowiem nadmierną ingerencję w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą ponad standard konstytucyjny".

Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, w tym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2022 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 602/21, Baza NSA), zgodnie z którym ustalenie, czy dany podmiot realizuje zadania publiczne, wymaga zbadania charakteru wykonywanych przez niego czynności oraz podstawy prawnej, z której wynikałaby taka cecha.

Wobec powyższego podkreślenia wymaga, iż Spółka M. jest podmiotem prawa prywatnego, który podlega przepisom prawa handlowego. Jak wynika z przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, M. prowadzi działalność polegającą m.in. na sprawowaniu, na podstawie umów zlecenia, zarządu budynkami mieszkalnymi nie stanowiącymi jego własności, czy też wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

Zważywszy jednak treść żądań Skarżącego – który domaga się udostępnienia informacji dotyczących zarządzania nieruchomością wspólną, w skład której wchodzi lokal będący jego własnością, oraz dotyczących wspólnoty mieszkaniowej utworzonej dla tej nieruchomości – w niniejszej sprawie M. występuje w roli "podmiotu reprezentującego inną jednostkę organizacyjną" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a mianowicie Wspólnotę, jako zarządca jej nieruchomości wspólnej.

W świetle zaś art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiot reprezentujący inną jednostkę organizacyjną jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej tylko wówczas, jeżeli jednostka ta wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, i to bez względu na status M. zarządzającego nieruchomością Wspólnoty.

W tym miejscu podkreślić należy, iż obowiązki zarządcy nieruchomości wspólnej wspólnoty mieszkaniowej zostały określone w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2026 r. poz. 232; dalej: u.w.l.). Przepisy tej ustawy niewątpliwie nie nakładają na zarządcę nieruchomości zadań zaliczanych do sfery publicznej. Takich zadań nie nakładają także na wspólnotę mieszkaniową, którą zarządca reprezentuje.

Wspólnotę mieszkaniową tworzy z mocy prawa ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości (art. 6 zd. pierwsze u.w.l.). Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana (art. 6 zd. drugie u.w.l.). Oznacza to, że wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku, ale tylko w ramach przyznanej przez ustawodawcę zdolności prawnej, która została ograniczona do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem (administrowaniem) nieruchomością wspólną (por. uchwała SN z 21.12.2007 r., III CZP 65/07, OSNC 2008/7-8/69). Nieruchomość wspólna stanowi zaś przedmiot współwłasności właścicieli poszczególnych lokali (zob. art. 3 ust. 1 u.w.l.).

Z tego dość skomplikowanego układu relacji podmiotowo-własnościowych pomiędzy wspólnotą mieszkaniową i jej członkami można wysnuć wniosek, że wspólnota mieszkaniowa, jako do pewnego stopnia wyodrębniona jednostka organizacyjna (określana w tradycyjnej terminologii mianem "ułomnej" osoby prawnej), jest podmiotem praw i obowiązków względem majątku tej wspólnoty w znaczeniu cywilnoprawnym, którego nie można utożsamiać z majątkiem poszczególnych jej członków. Z uwagi na ową prawną odrębność majątku wspólnoty od majątku jej członków należy uznać, że wspólnota mieszkaniowa – bez względu na jej skład osobowy – gospodarując nieruchomością wspólną nie dysponuje majątkiem publicznym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., ani też nie reprezentuje osób, które dysponują takim majątkiem, skoro, jak z powyższego wynika, nabywa ona prawa i zaciąga zobowiązania we własnym imieniu i na własną rzecz. Wszystkie te czynności mają przy tym charakter cywilnoprawny i nie stanowią wykonywania zadań publicznych.

Z tych też względów nie można uznać, iż żądanie udostępnienie informacji dotyczącej wykonywania przez M. zadań w sferze zarządzania/utrzymania nieruchomości, instalacji budynkowych oraz obsługi zgłoszeń mieszkańców, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego i terminowości realizacji napraw stanowi informację publiczną.

Sąd w pełni podziela stanowisko M. zawarte w odpowiedzi na skargę, iż w zakresie żądanych informacji M. występuje jako zarządca działający na podstawie umowy cywilnoprawnej, tj. podmiot świadczący usługę zarządzania na rzecz wspólnoty mieszkaniowej. Nieruchomość wspólna wspólnoty mieszkaniowej stanowi współwłasność właścicieli lokali i ma co do zasady charakter majątku prywatnego. Sama okoliczność, że jednym z właścicieli lokali (udziałów w nieruchomości wspólnej) może być spółka z udziałem gminy, nie przekształca automatycznie całej nieruchomości wspólnej w mienie publiczne, ani nie powoduje, że każda informacja dotycząca zarządu tą nieruchomością staje się "informacją publiczną" w rozumieniu u.d.i.p..

Wobec powyższego skoro na gruncie niniejszej sprawy nie mieliśmy do czynienia z informacją publiczną, to wystarczające było na gruncie u,d.i.p. poinformowanie Wnioskodawcy, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej.

Tym samym działanie M. w rozpatrywanej sprawie ograniczające się do poinformowania Skarżącego, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z informacją publiczną, było prawidłowe.

W świetle powyższych okoliczności organ nie pozostawał bezczynny i z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Odnosząc się do wniosku M. o zasądzenie kosztów Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, tj. w pierwszej instancji, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zasadą jest, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona lub umorzono postępowania w wypadkach wymienionych w art. 201 p.p.s.a.