Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zaszeregowania obiektu hotelarskiego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 2b i art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 39 ust. 2 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 ze zm.) zwanej dalej ustawą o usługach, po rozpatrzeniu odwołania N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Marszałka Województwa M. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] o odmowie potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego Hotel "H.", położonego w W., przy ul. [...], do rodzaju hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że obiekt hotelarski Hotel "H." został zaszeregowany do rodzaju hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki) na podstawie decyzji Wojewody M. z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] wydanej na rzecz B.H. Spółka z o.o. z siedzibą w W. Następnie wskazał, że nowy gestor obiektu N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Marszałka Województwa M. w W. wniosek z dnia [...] września 2010 r. o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego, Hotelu "H.", do rodzaju Hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki).

W związku z powyższym w dniu [...] października 2010 r. została dokonana przez Zespół oceniający do spraw ustalenia rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich powołany przez Marszałka Województwa M. w W. , ocena spełnienia wymagań określonych w art. 35 ustawy o usługach w celu potwierdzenia zaszeregowania Hotelu "H." do rodzaju hotel, kategorii ** ( dwie gwiazdki).

Przeprowadzona oceny ujawniła niespełnienie przez przedmiotowy obiekt wszystkich minimalnych wymagań co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalonych dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany oraz wymagań sanitarnych, przeciwpożarowych oraz innych określonych odrębnymi przepisami. Stwierdzono także brak dokumentacji potwierdzającej przestrzeganie przepisów przeciwpożarowych. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w protokole z kontroli z dnia [...] października 2010 r., zawieranym zalecenie uzyskania aktualnej opinii właściwej miejscowo komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej.

W dniu [...] października 2010 r. Marszałek Województwa M. wydał decyzję o wykreśleniu z ewidencji obiektów hotelarskich województwa M. Hotelu "H.", położonego w W. przy ul. [...] oraz o wygaśnięciu decyzji Wojewody M. z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...] o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "H." położonego w W., przy ul. [...], do rodzaju hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Sportu i Turystyki uchylił w całości decyzję Marszałka Województwa M. z dnia [...] października 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu [...] marca 2011 r. dokonano powtórnej oceny przedmiotowego obiektu. W protokole z tej oceny z dnia [...] marca 2011 r. stwierdzono, że oceniany obiekt nie spełnia wszystkich wymagań przewidzianych dla rodzaju hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki), w szczególności nie jest spełniony wymóg określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. (Dz. U. z 2006r. Nr 22, poz. 169), tj: lp. 1 - jednostki zgłoszone do potwierdzenia zaszeregowania do rodzaju hotel, kategorii 2* (dwie gwiazdki) nie stanowią wydzielonej części obiektu, oraz wymóg określony w § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, tj: brak dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań przepisów przeciwpożarowych.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Marszałek Województwa M. po rozpoznaniu wniosku strony o zawieszenie postępowania w sprawie potwierdzenia dotychczasowego zaszeregowania przedmiotowego obiektu hotelarskiego odmówił jego zawieszenia, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2011 r.

Strona wywiodła skargę na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. .

Jednocześnie organ I instancji nie uwzględnił zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniosku strony o przeprowadzenie dodatkowej opinii przez biegłego do spraw przeciwpożarowych w celu potwierdzenia, że obiekt spełnia wymagania bezpieczeństwa pożarowego. Wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. wiążąca jest dla organu opinia wydana przez Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] lipca 2011 r., w której Komendant jednoznacznie stwierdził, że stan bezpieczeństwa pożarowego przedmiotowego obiektu opiniuje negatywnie.

W związku z niespełnieniem przez obiekt hotelarski "H." wszystkich wymagań co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług ustalonych dla rodzaju hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki) określonych w art. 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach oraz rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie, Marszałek Województwa M. wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] o odmowie zaszeregowania obiektu hotelarskiego Hotel "H." położonego w W., przy ul. [...] do rodzaju Hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki).

W odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa M. z dnia [...] sierpnia 2011 r. N. Sp. z o.o zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 84 kpa, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o usługach.

Minister Sportu i Turystyki rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania powołał treść art. 35 ust. 1 ustawy o usługach, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169), art. 42 ust. 1, art. 39 ust. 2 powołanej ustawy o usługach. Wywiódł, że z akt sprawy wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji Marszałka Województwa M. dnia [...] sierpnia 2011 r. jest bezsporne, że Hotel "H.", położony w W., przy ul. [...] kategorii ** (dwie gwiazdki) nie spełniał wszystkich wymagań określonych dla rodzaju i kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o usługach, a także w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r., tj. wymagań co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalonych dla rodzaju hotel kategorii trzy gwiazdki, do których obiekt został zaszeregowany oraz wymagań przeciwpożarowych. Dodał, że powyższe wynika z przeprowadzonych w dniach 14 października 2010 r. i w dniu 4 marca 2011 r. ocen przedmiotowego obiektu hotelarskiego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji nie zgodził się ze stanowiskiem strony jakoby w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. podkreślając, że przeciwnie, z uwagi na regulację § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. r. nowy przedsiębiorca w razie rozpoczęcia świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, mógł wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie dotychczasowego zaszeregowania, a nie z nowym wnioskiem o zaszeregowanie obiektu do rodzaju i nadania kategorii. Nie podzielił także stanowiska strony, iż "w toku postępowania punktem odniesienia powinny być ustalenia poprzedniego postępowania kategoryzacyjnego prowadzonego w 2001 r.".

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw organ uznał także, że zarzut nieprawidłowej oceny stanu faktycznego, w szczególności odnośnie niespełnienia przez obiekt wymagań przeciwpożarowych. Organ podkreślił, że w aktach przedmiotowej sprawy znajdują się dwie opinie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz z dnia [...] lipca 2011 r., których treść koreluje ze sobą, z których jednoznacznie wynika, że stwierdzono szereg nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych i stan bezpieczeństwa pożarowego w Hotelu "H." zaopiniowano negatywnie.

Odnosząc się do przywołanych przez stronę decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] oraz nr [...] z których, w ocenie strony wynika, że obiekt co do zasady spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej, z zaleceniami do podjęcia wskazanych enumeratywnie działań wymienionych w treści decyzji, z terminem wykonania na dzień [...] czerwca 2011 r. oraz na dzień [...] czerwca 2012 r. organ wskazał, że decyzji tych nie posiada oraz stwierdził, że stan bezpieczeństwa pożarowego w Hotelu "H." nie jest zagwarantowany, z uwagi na zakreślony w powołanych decyzjach termin wykonania zaleceń, tj. na dzień [...] czerwca 2012 r.

W konkluzji organ podkreślił, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o usługach nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich, o których mowa w art. 36 i art. 37, podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu powołanej ustawy. Dodał także powołując się na art. 35 ust. 2 ustawy o usługach, że usługi hotelarskie mogą być świadczone również w obiektach innych niż obiekty hotelarskie, jeżeli spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami. Wyklucza to jednak, jak następnie organ wywodził możliwość stosowania nazw rodzajów i oznaczenia kategorii zastrzeżonych dla obiektów, o których mowa w art. 36 i 37 ustawy, a obiekt należy zgłosić do ewidencji prowadzonej przez właściwego ze względu na położenie obiektu wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Niezależnie od tego czy usługi hotelarskie są świadczone w obiekcie hotelarskim czy w innym obiekcie, w którym są świadczone usługi hotelarskie, obiekt taki musi spełniać przepisy przeciwpożarowe, które są bezpośrednio związane z bezpiecznym pobytem gości w obiekcie.

Skargę na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła N. sp. z o.o. (zwana dalej: skarżącą, skarżącą spółką). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 15 K.p.a. i 138 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i ograniczenie czynności organu II instancji wyłącznie do kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji, w przypadku gdy istota postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy;

2. § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie w wyniku czego organ nie wziął pod uwagę ustaleń dokonanych przy wydaniu pierwotnej decyzji o zaszeregowaniu przedmiotowego obiektu;

2. § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004r. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej w sytuacji gdy pojawiły się rozbieżności w zebranym materiale dowodowym, tj. rozbieżności pomiędzy treścią decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] marca 2011 r. a treścią pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] lipca 2011 r.;

3. art. 84 K.p.a. poprzez niezwrócenie się organu o opinię biegłego w sytuacji gdy pojawiły się rozbieżności w zebranym materiale dowodowym, a w sprawie wymagane są wiadomości specjalne w kwestii dokonania ustalenia czy obiekt spełnia wymagania przeciwpożarowe;

4. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o usługach poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w skutek błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego w sprawie w sytuacji gdy obiekt spełnia wymagania określone w powołanym przepisie.

Wniosła o:

uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podkreśliła, że organ nie wziął pod uwagę przy rozpatrzeniu materiału dowodowego, jak i przy wydaniu decyzji § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w konsekwencji czego organ doszedł do błędnych wniosków, które skutkowały uznaniem, iż przedmiotowy obiekt nie spełnia wymagań przewidzianych dla rodzaju hotel, kategorii dwie gwiazdki. Wywodziła, że organ I instancji nieprawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy, w szczególności poprzez uznanie, że obiekt nie spełnia wymagań przeciwpożarowych, zarzucając także, że organ II instancji nie przeprowadził w tym zakresie żadnego dodatkowego postępowania dowodowego.

Powołując się na § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. skarżąca podkreśliła, że z treści protokołu z dnia 4 marca 2011 r. nie wynika, by zostały stwierdzone odstępstwa od wymogów kategoryzacyjnych w zakresie przepisów pożarowych. Dodała, że w dniu 1 marca 2011 r. udzieliła zlecenia na wykonanie opinii eksperta ds. ppoż w celu ustalenia, czy obiekt spełnia wymogi pożarowe. W dniu 1 kwietnia 2011 r. w obiekcie hotelowym H. zostały przeprowadzone przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie ochrony przeciwpożarowej. W wyniku przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół z ustaleń z dnia 1 kwietnia 2011 r. W treści protokołu wyszczególnione są dokumenty związane z ochroną przeciwpożarową oraz ustalenia z wizji obiektu. Skarżąca podkreśliła, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] wydał dwie decyzje z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [....] oraz nr [...], w których nakazał wykonanie łącznie 3 zaleceń. Termin wykonania tych zaleceń jak następnie skarżąca wywodziła wyznaczony został na dzień 15 czerwca 2011 r. oraz 30 czerwca 2012 r. dodając, że z ich treści jednocześnie wynika, że obiekt co do zasady spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej.

Podnosząc, że skoro z pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 21 lipca 2011 r. wynika, że rzeczony obiekt nie spełnia wymagań pożarowych - organ winien był w ocenie skarżącej przeprowadzić dowód w celu usunięcia powstałych rozbieżności.

Zdaniem skarżącej wymienione decyzje z dnia [...] marca 2011 r. wydane zostały w oparciu o przeprowadzoną kontrolę obiektu (protokół z dnia 1 kwietnia 2011 r.) i należy uznać je za równorzędne protokołowi okresowej kontroli Państwowej Straży Pożarnej. W tych okolicznościach jej zdaniem należy uznać za niezasadne nieuwzględnienie przez organ wniosku dowodowego strony w przedmiocie powołania biegłego celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy treścią decyzji a pismem wystosowanym w sprawie.

W konkluzji skarżąca powołując się na stosowne orzecznictwo sądowo-administracyjne podkreśliła, że organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes strony oraz nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Dodała, że organ powinien z urzędu dopuścić dowód z opinii biegłego w celu uzupełnienia materiału dowodowego, gdyż w niniejszej sprawie wymagana jest wiedza specjalistyczna, a nie subiektywne odczucie organu w zakresie tego czy obiekt spełnia czy nie spełnia wymagania przeciwpożarowe, w sytuacji gdy pojawiły się rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organy odmówiły potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego "H." położonego w W., przy ul. [...].

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o usługach usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają:

1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany;

2) wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.

Zgodnie z art. 39 ustawy o usługach przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii. W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić do właściwego marszałka województwa o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o usługach jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla rodzaju i kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy organ dokonuje z urzędu zmiany rodzaju lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju. Jeżeli obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ prowadzący ewidencję obiektu może nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o usługach zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii, odmowa wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów hotelarskich, a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje w formie decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 45 pkt 3 ustawy o usługach Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem w szczególności rodzajów dokumentów, jakie powinny być dołączone do wniosku o zaszeregowanie.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie spełnianie w obiektach hotelarskich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych dokumentuje się w zakresie wymagań przeciwpożarowych - opinią właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.

Powołane przepisy w sposób jasny wskazują, że w razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie przedsiębiorca ma obowiązek wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania. Postępowanie takie toczy się zatem z wniosku strony, niemniej wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem należy do ustawowych obowiązków podmiotu rozpoczynającego świadczenie usług hotelarskich w obiekcie, który posiada już zaszeregowanie. Powołany § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie jednoznacznie wskazuje, że dokumentem, który wykazuje spełnianie w obiektach hotelarskich wymagań przeciwpożarowych jest opinia właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Z przytoczonych przepisów wyraźnie też wynika, że opinia taka powinna być dołączona już do wniosku o potwierdzenie dotychczasowego zaszeregowania. Z akt sprawy nie wynika, by do wniosku o potwierdzenie zaszeregowania została dołączona powołana opinia, natomiast wśród zaleceń oceny obiektu hotelarskiego przeprowadzonej w dniu 14 październik 2010 r. zawarty jest wniosek o uzyskanie aktualnej opinii Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...], powtórzony w związku z powtórną oceną przedmiotowego obiektu hotelarskiego w dniu 4 marca 2011 r.

W piśmie z dnia 21 lipca 2011 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] poinformował Urząd Marszałkowski Województwa M. , że na skutek przeprowadzonych w dniu 1 kwietnia 2011 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych w Hotelu "H." przy ul. [...] w W. zaopiniował negatywnie stan bezpieczeństwa pożarowego wymienionego obiektu hotelarskiego.

Zdaniem Sądu organy w sposób prawidłowy uznały, że powołane pismo z dnia 21 lipca 2011 r. ma charakter opinii, o której mowa § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. stwierdzając jednocześnie, że skoro właściwy organ negatywnie zaopiniował stan bezpieczeństwa pożarowego w Hotelu "H." w W. objętym wnioskiem o potwierdzenie jego zaszeregowania to wymagania przeciwpożarowe w rzeczonym obiekcie nie są spełnione.

Konsekwencją powyższych ustaleń była odmowa potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego, albowiem wśród wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawy o usługach wymagań, które muszą spełniać obiekty hotelarskie wymienione zostały wymagania przeciwpożarowe. Jak natomiast zostało już wyżej wykazane § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sposób jednoznaczny i nie wymagający żadnych zabiegów interpretacyjnych określa, że spełnianie w obiektach hotelarskich wymagań przeciwpożarowych dokumentuje się opinią właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.

Stanowisko takie zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1723/11 oddalającym skargę N. Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Sąd stwierdził, że dokumentem potwierdzającym spełnianie wymagań przeciwpożarowych jest jedynie opinia właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Kwestionowanie przez skarżącą spółkę wartości dowodowej wymienionej opinii, a także przedstawianie innych środków dowodowych, czy też składanie wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego celem stwierdzenia okoliczności wynikających z opinii Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] w realiach niniejszej sprawy nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Możliwość udowodnienia spełniania wymagań przeciwpożarowych przez obiekt hotelarski została ograniczona jedynie do środka dowodowego w postaci opinii Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...]. Zawarta w art. 45 pkt 3 ustawy o usługach delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw turystyki do określenia w drodze rozporządzenia sposobu dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem w szczególności rodzajów dokumentów, jakie powinny być dołączone do wniosku o zaszeregowanie, a także treść § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. wyłączają możliwość zastosowania innych wskazanych w K.p.a. środków dowodowych celem udowodnienia omawianej okoliczności.

Podsumowując zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., jak również art. 84 K.p.a. uznać należy za bezprzedmiotowy.

W ocenie Sądu za niezasadny uznać również należy zarzut skarżącej spółki o naruszeniu przez organy § 19 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu zaszeregowania obiektów hotelarskich dokonane na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1999 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. Nr 10, poz. 87) lub rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. Nr 66, poz. 665 oraz z 2002 r. Nr 142, poz. 1190) zachowują ważność.

Sąd nie może się zgodzić z dokonaną przez skarżącą spółkę interpretacją wskazanego przepisu sprowadzającą się w swej istocie do stwierdzenia, że skoro na podstawie wskazanych w nim rozporządzeń została już dokonana kategoryzacja obiektów hotelarskich to nie można jej zmieniać. Zdaniem Sądu treść § 19 wskazuje, że z samego faktu wejścia w życie nowego rozporządzenia regulującego kwestie dotyczące obiektów hotelarskich nie wynika utrata ważności zaszeregowania obiektów dokonanych na podstawie dotychczasowych przepisów. W przypadku jednak stwierdzenia, że obiekty zaszeregowane na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu z dnia 19 sierpnia 2004 r. wówczas wydawane są decyzje o zmianie zaszeregowania, uchyleniu zaszeregowania, etc.

Taka interpretacja zdaniem Sądu koreluje również z treścią art. 50 ustawy o usługach zamieszczonego w rozdziale 6 ustawy zawierającym m. in. przepisy przejściowe i końcowe, zgodnie z którym zaszeregowanie obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów i kategorii na podstawie dotychczasowych przepisów zachowuje ważność, o ile rodzaj i kategoria obiektu odpowiada wymaganiom ustalonym w ustawie (ust. 1 art. 50). Jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy obiekt hotelarski nie został zaszeregowany do określonego rodzaju i kategorii lub dotychczasowy rodzaj i kategoria obiektu nie odpowiada wymaganiom ustalonym w ustawie, przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w tym obiekcie jest obowiązany wystąpić, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktów wykonawczych do ustawy, o których mowa w art. 45, do właściwego organu o zaszeregowanie obiektu według nowych przepisów (ust. 2 art. 50).

Za bezprzedmiotowy uznać należy również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy na stronie 3 zaskarżonej decyzji wprawdzie zawarł stwierdzenie, że rozpatruje odwołanie od decyzji Marszałka Województwa M. z dnia [...] sierpnia 2011 r., to jednak z dalszej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji rozpatrzył i rozstrzygnął sprawę dotyczącą potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego w jej całokształcie, nie ograniczając się jedynie do rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji. O powyższym świadczy m.in. fakt, że organ odwoławczy odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonał istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń stanu faktycznego sprawy i zastosował prawidłową normę prawa materialnego.

W konsekwencji za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać również należy zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o usługach, albowiem jak już wyżej wykazano organy w sposób prawidłowy, na podstawie określonego przez przepis prawa środka dowodowego, odnosząc się również do całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały jego subsumcji do wskazanych powyżej przepisów określających warunki, które winny spełniać obiekty hotelarskie.

W ocenie Sądu, organy nie dopuściły się ponadto naruszenia norm postępowania administracyjnego, w tym przepisów art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.