Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. I. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby oddala skargę

P. I. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] grudnia 2019 r. (nr [...]) o ustaleniu jego niezdolności do służby w Straży Granicznej.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Komendant [....] Oddziału Straży Granicznej w dniu [...] czerwca 2020 r. skierował [...] P. I. do [....] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do sprawy wewnętrznych w [...] , celem ustalenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w związku z wykrytą u niego boreliozą.

Lekarz psycholog konsultująca P. I. w dniu [...] lipca 2020 r. stwierdziła u niego istotne zaburzenie funkcji poznawczych, lekarz psychiatra podczas badania w dniu [...] sierpnia 2020 r. rozpoznał u niego nerwicę depresyjną i wczesny zespół psychoorganiczny - zaburzenie psychiczne pochodzenia organicznego upośledzające zdolności adaptacyjne o których mowa w § 94 p. 2 wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa, (Dz.U. z 2018 r., poz. 2035). Konsultujący skarżącego lekarz ortopeda stwierdził u badanego nasilenie dolegliwości związanych z boreliozą przewlekłą, zdiagnozowaną u badanego w 2019 r., w tym postępujące zwyrodnienie wielostawowe (dłoni bioder, poszczególnych odcinków kręgosłupa). Lekarz dodał, że P. I. ma znacznie ograniczoną sprawność ruchową i nie reaguje na leczenie (wynik konsultacji lekarskiej z [...] czerwca 2020 r.). Lekarz internista po przeprowadzeniu konsultacji stanu zdrowia skarżącego również stwierdził, że cierpi na mieszaną postać boreliozy, nie poddającą się leczeniu (mimo stale przyjmowanych leków).

[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w oparciu m. in. o powyższe badania (konsultacje) oraz komisyjne badanie skarżącego, w orzeczeniu z [...] września 2020 r. (nr [...]) rozpoznała u P. I.:

1. zespół psychoorganiczny z depresją, który zakwalifikowała jako zaburzenia psychiczne pochodzenia organicznego upośledzające zdolności adaptacyjne o których mowa w § 94 p. 2 wykazu chorób i ułomności i stwierdziła, że to schorzenie czyni badanego niezdolnego do służby w Straży Granicznej (kategoria C),

2. boreliozę z utrzymującymi się dolegliwościami subiektywnymi (§ 118 pkt 1 wykazu chorób i ułomności (kategoria B),

3. chorobę zwyrodnieniową wielostawową, którą zakwalifikowano pod § 65 pkt. 1 wykazu tj. chorobę zwyrodnieniową stawów nieznacznie upośledzającą sprawność ustroju (kategoria B);

4. obustronny niedosłuch dla tonów wysokich - § 20 pkt 2 wykazu (kategoria B).

[...] Rejonowa Komisja Lekarska rozpoznała ponadto u badanego wielopoziomową dyskopatię szyjną, którą zakwalifikowała pod § 63 pkt 1 wykazu (skrzywienie i wady kręgosłupa wrodzone lub nabyte nieupośledzające sprawności ustroju - kategoria A).

Mając na uwadze powyższe rozpoznania, Komisja stwierdziła, że P. I. jest trwale niezdolny do służby w Straży Granicznej, zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej od dnia [...] września 2020 r. i stwierdziła, że schorzenia nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

P. I. w odwołaniu od tego orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zarzucił, że zostało wydane z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 8, art. 10, art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 2 i art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398) i wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu odwołania P. I. stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie wskazuje w żaden sposób na subiektywne objawy boreliozy. Od 19 miesięcy zmaga się z tą chorobą, a o tym że jej skutki (następstwa) nie są subiektywne dowodzi zastosowana agresywna i bardzo ciężka antybiotykoterapia i sterydoterapia, powodujące całkowite spustoszenie jego organizmu, a także jego wyniki badań i występowanie takich dolegliwości jak bóle całego ciała, problemy neurologiczne i psychiczne, które są następstwem choroby. P. I. dodał, że o tym że skutki boreliozy nie są subiektywne świadczą ponadto: konsultacja ortopedy i internisty oraz przedłożone przez niego zaświadczenie z Poradni [...], które zostało przeanalizowane przez organ w sposób wybiórczy.

W dalszej części odwołania skarżący nie zgodził się z organem, m. in. co do tego, że schorzenie podstawowe (nr 1) nie pozostaje w związku ze służbą.

Odwołujący się dodał, że podczas badania komisyjnego nie przeprowadzono podstawowych badań (m. in. na określenie jego chodu), a parametry wykonanych pomiarów (np. ciśnienia tętniczego) zostały wpisane, mimo że badania takie nie zostały wykonane. Organ nie przeprowadził również dowodu z opinii biegłego z zakresu chorób zakaźnych, nie skierowano skarżącego na badania specjalistyczne mimo że w składzie komisji lekarskiej nie było lekarza posiadającego wiedzę w tym zakresie. Nie skierowano również skarżącego na obserwację w podmiocie leczniczym (art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy). W odwołaniu skarżący zawarł wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu chorób zakaźnych, na okoliczność następstw stwierdzonej boreliozy.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] po przeprowadzeniu dodatkowej konsultacji psychiatrycznej i neurologicznej skarżącego, w orzeczeniu z [...] grudnia 2020 r. (nr [...]), sprostowanym postanowieniem z [...] września 2021 r., na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, uchyliła orzeczenie organu I instancji i rozpoznała u P. I. boreliozę z utrzymującymi się dolegliwościami subiektywnymi i podejrzenie boreliozy stawowej w trakcie leczenia (§ 118 pkt 1 wykazu chorób i ułomności), przy czym stwierdziła (odmiennie niż organ I instancji), że choroba czyni badanego niezdolnego do służby (kategoria C). P. I. zgłasza bowiem nowe dolegliwości (mimo zastosowanej w 2019 r. antybiotykoterapii i leczenia pozastandardowego) takie jak wędrujące bóle stawów, zaburzenia pamięci i koncentracji. Organ dodał, że wszystkie stosowane leki mają wiele działań ubocznych które mogą manifestować się u badanego. U skarżącego zaś widoczne są zaburzenia w poruszaniu się.

Centralna Komisja Lekarska nie zgodziła się z organem I instancji co do tego, że skarżący cierpi na schorzenie o którym mowa w § 94 pkt 2 wykazu (zaburzenia psychiczne pochodzenia organicznego upośledzające zdolności adaptacyjne), które czyni go niezdolnego do służby w Straży Granicznej i podała, że konsultująca skarżącego lekarz psychiatra rozpoznała u P. I. ograniczone zaburzenia nastroju (§ 94 p. 1) czyniące go zdolnego do służby z ograniczeniem (kategoria B).

Komisja podzieliła natomiast zapatrywanie organu I instancji, co do tego, że P. I. cierpi na obustronny niedosłuch dla tonów wysokich (kategoria B) oraz chorobę zwyrodnieniową z dyskopatią odcinka C i L-5 kręgosłupa (§ 65 pkt 1 – kategoria B). Mając to wszystko na uwadze, Centralna Komisja stwierdziła, że P. I. jest trwale niezdolny do służby w Straży Granicznej (pkt 12 orzeczenia).

P. I. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] grudnia 2020 r. (w zakresie dotyczącym zdolności do służby) zarzucił, że zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art. 7 oraz art. 8 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący podał, że CKL po przeprowadzeniu jednej tylko konsultacji przez lekarza psychiatrę stwierdziła, że cierpi na ograniczone zaburzenia nastroju (§ 94 p. 1). Zdaniem skarżącego, rozpoznanie to jest błędne, ponieważ nie sposób wyleczyć zespołu psychoorganicznego z depresją potwierdzoną dokumentacją od wielu specjalistów w przeciągu trzech miesięcy (tyle czasu upłynęło od wydania orzeczenia przez organ I instancji do wydania zaskarżonej decyzji). Skarżący dodał, że odmienne rozpoznanie w przedmiocie jego stanu psychicznego (organ I instancji stwierdził, że jest niezdolny do służby, organ II instancji, uznał że jest zdolny do służby z ograniczeniem) ma istotny wpływ na orzeczenie dotyczące wysokości świadczenia odszkodowawczego.

P. I. stwierdził, że w postępowaniu nie przeprowadzono opinii z zakresu chorób zakaźnych, mimo że mogła przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 84 § 1 k.p.a.). Zdaniem skarżącego, najistotniejszym naruszeniem prawa jakiego dopuścił się organ II instancji było niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji powodów uchylenia orzeczenia I instancji oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej.

W skardze do Sądu skarżący postawił ponadto zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 10 k.p.a., polegający na uniemożliwieniu mu zapoznania się z zebraną dokumentacją jego stanu zdrowia. Zdaniem skarżącego, organ sporządzając uzasadnienie orzeczenia w sposób lakoniczny naruszył ponadto art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich. Na zakończenie skarżący stwierdził, że Centralna Komisja naruszyła art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. i art. 4 powołanej ustawy, ponieważ wydała zaskarżoną decyzję po upływie wskazanych w tych przepisach terminów.

Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności (niezdolności) do służby sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności do zbadania, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo, znajduje oparcie w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie.

Zdaniem Sądu, Centralna Komisja Lekarska prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze w tej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a stwierdzone rozpoznania prawidłowo zakwalifikowała pod wskazane w orzeczeniu schorzenia (ułomności).

W zaskarżonym orzeczeniu Centralna Komisja Lekarska dokonała oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez organ orzeczniczy pierwszej instancji oraz dodatkowych konsultacji, a więc zgodnie z regułami określonymi w art. 33 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, komisja dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Przepis ten określa zakres materiału dowodowego, jaki powinien być uwzględniony w toku oceny stanu zdrowia osoby badanej, który winien być zebrany i rozpatrzony w toku postępowania przeprowadzonego z zachowaniem procedur określonych w przepisach k.p.a. (wyrok NSA z 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2330/19). W oparciu o ustalenia wynikające z tego materiału, organ II instancji może, stosownie do art. 47 ust. 1 powołanej ustawy, utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie albo uchylić zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydać nowe, albo uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

W zaskarżonym do Sądu orzeczeniu Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] po przeprowadzeniu badania skarżącego oraz zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją medyczną rozpoznała u P. I. (podobnie jak organ I instancji ) boreliozę o której mowa w § 118 pkt 1 wykazu chorób i ułomności (z utrzymującymi się dolegliwościami subiektywnymi), wskazała również na podejrzenie boreliozy stawowej w trakcie leczenia (co jednak nie miało wpływu na kwalifikację choroby). Organ II instancji nie zgodził się z organem I instancji, że choroba ta czyni badanego niezdolnego do służby z ograniczeniami (kategoria B) i stwierdził, że w związku z tym schorzeniem skarżący jest trwale niezdolny do służby (kategoria C). P. I. zgłasza bowiem nowe dolegliwości (mimo zastosowanej w 2019 r. antybiotykoterapii i leczenia pozastandardowego) takie jak wędrujące bóle stawów, zaburzenia pamięci i koncentracji, a wszystkie stosowane leki mają wiele działań ubocznych, które mogą one występować u skarżącego.

Zdaniem Sądu, to stwierdzenie organu znajduje potwierdzenie w aktach postępowania. Sąd zauważa, że skarżący ani w odwołaniu od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych w [...], ani w skardze do Sądu nie zakwestionował rozpoznanego schorzenia boreliozy, a wręcz przeciwnie - wskazywał na kolejne, postępujące skutki tej choroby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie widzi również podstaw do zakwestionowania zapatrywania organu II instancji odnośnie stwierdzonego rozpoznania stanu psychicznego skarżącego. Należy przypomnieć, że P. I. w skardze do Sądu zarzucił, że Centralna Komisja Lekarska nie miała podstaw do stwierdzenia, że cierpi "tylko" na ograniczone zaburzenia nastroju (§ 94 p. 1), które nie powodują niezdolności do służby. Jego zdaniem oparcie się przez organ II instancji wyłącznie na opinii jednego lekarza psychiatry jest nieuzasadnione i stanowi o naruszeniu wymienionych w skardze przepisów prawa procesowego, dotyczących ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy.

Odnosząc się do tych zarzutów należy przypomnieć, że Centralna Komisja Lekarska orzekła w tej sprawie na podstawie dokumentacji medycznej zgromadzonej przez organ I instancji oraz po przeprowadzeniu dodatkowej konsultacji skarżącego (a wiec zgodnie z zasadami określonymi w art. 46 ustawy). W aktach sprawy znajduje się opis konsultacji psychologicznej z [...] grudnia 2020 r. z którego wynika, że skarżący cierpi na ograniczone zaburzenia nastroju (§ 94 p. 1). Można dodać, że lekarz psycholog konsultujący skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji stwierdził u niego obniżoną sprawność psychomotoryczną, drażliwość, problemy ze snem i istotne obniżenie funkcji poznawczych. W świetle tego Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania rozpoznania zawartego w zaskarżonym orzeczeniu. Należy jeszcze raz przypomnieć, że Sąd nie dokonuje oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie, a jedynie to, czy stwierdzone rozpoznanie choroby (ułomności) znajduje oparcie w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej.

W ocenie Sądu, w świetle dokumentacji medycznej Centralna Komisja Lekarska miała dostateczne podstawy do stwierdzenia u skarżącego obustronnego niedosłuchu dla tonów wysokich oraz choroby zwyrodnieniowej z dyskopatią odcinka C i L-5 kręgosłupa, którym to schorzenia prawidłowo "przyporządkowała" kategorię B zdolności do służby.

Z tego co powiedziano wynika, że organ zasadnie uznał, że stwierdzona borelioza nie pozwala skarżącemu na pełnienie służby w Straży Granicznej, co prowadzi do wniosku, że jest trwale niezdolny do służby (art. 6 ust. 2 pkt 5 ustawy). Zaskarżone orzeczenie zostało oparte na podstawie dokumentacji medycznej skarżącego, a zatem pod względem merytorycznym jest prawidłowe.

Centralna Komisja Lekarska wydała orzeczenie w składzie trzyosobowym, stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy, przy czym jej członkami byli lekarze posiadający specjalizacje wymienione w art. 20 powołanej ustawy, niepodlegający wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 40 ust. 2 powołanej ustawy.

Według art. 39 ust. 1 ustawy, orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie w języku według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem się na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik do rozporządzenia MSWiA z 11 października 2018 r. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, a jedynie stwierdza, że orzeczenie uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5). Sąd zgadza się ze stroną skarżącą, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej powinno spełniać wymagania, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. (art. 4 ustawy o komisjach lekarskich stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy k.p.a.), zatem prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny (wyrok WSA w Warszawie z 25 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 243/16). W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zostało dostatecznie uzasadnione w zakresie istotnym dla stwierdzenia niezdolności skarżącego do służby. Organ wyjaśnił w nim w sposób dostateczny powody dokonanego rozpoznania oraz określenia kategorii zdolności skarżącego do służby.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że wydając zaskarżone orzeczenie Centralna Komisja Lekarska dopuściła się naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony. Centralna Komisja Lekarska wzięła pod uwagę cały materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, w tym dokumentację medyczną zgromadzoną na etapie postępowania.

Jak już wyżej wskazano, przepis art. 33 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich wymienia dowody stanowiące podstawę orzekania komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza. Należą do nich w szczególności wyniki badań lekarskich, wyniki zleconych badań dodatkowych specjalistycznych i psychologicznych oraz inne dokumenty medyczne istotne dla dokonania oceny stanu zdrowia orzekanego. Na podstawie tych dowodów komisje lekarskie obu instancji wydają orzeczenia, kierując się wiedzą medyczną. Nie jest więc uzasadniony zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia stanu zdrowia skarżącego. To właśnie komisje lekarskie, w skład której wchodzą lekarze posiadający specjalizację, w szczególności w zakresie: chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii (art. 20 ustawy o komisjach lekarskich), dysponują specjalną wiedzą medyczną uprawniającą do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej m. in. funkcjonariuszy do służb mundurowych, co wprost wynika z art. 1 ust. 1 ustawy.

Na koniec Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 46 ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpoznaje odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania, albo w terminie 60 dni od daty jego otrzymania, w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lekarskich lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań. Z akt sprawy wynika, że odwołanie skarżącego z 12 października 2020 r. wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu II instancji w dniu 16 października 2020 r., a zaskarżone orzeczenie zostało wydane w dniu [...] grudnia 2020 r. Ta okoliczność nie ma jednak znaczenia dla wyniku postępowania zainicjowanego skargą P. I. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w przedmiocie stwierdzenia niezdolności skarżącego do służby w Straży Granicznej. Zarzut opieszałości organu w rozpoznaniu sprawy może być bowiem badany wyłącznie w postępowaniu ze skargi na bezczynność (przewlekłość) postępowania organu.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie narusza prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.