Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Lenart sędzia WSA Monika Sawa asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 lipca 2023 r. nr KOA/3671/Sr/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 31 maja 2023 r. nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium" lub "organ") decyzją z 4 lipca 2023 r. nr KOA/3671/Sr/23, po rozpatrzeniu odwołania M. W. (dalej jako "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Serock (dalej jako "Burmistrz") z 31 maja 2023 r. nr 4212.278.2023 odmawiającą skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca w dniu 13 marca 2023 r. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – W. P. Do wniosku załączyła Orzeczenie Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 29 listopada 2011 r. stwierdzające, że matka skarżącej jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, jak też dokument potwierdzający wyrejestrowanie skarżącej z osób ubezpieczonych od 8 marca 2023 r. w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w dniu 7 marca 2023 r.

Burmistrz decyzją z 17 marca 2023 r. nr 4212.183.2023 odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390), powoływanej dalej jako "u.ś.r."

Kolegium decyzją z 21 kwietnia 2023 r. nr KOA/2304/Sr/23, na skutek odwołania skarżącej, uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę Burmistrzowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, że z uwagi na zapadły wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, obecnie przy dokonywaniu oceny spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pominąć należy kryterium momentu powstania niepełnosprawności, o którym mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Burmistrz powinien więc zbadać, czy w sprawie spełnione zostały pozostałe przesłanki z art. 17 u.ś.r. Przede wszystkim konieczne jest wyjaśnienie, czy niepodejmowanie przez skarżącą zatrudnienia lub rezygnacja z niego ma bezpośredni związek z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Burmistrz decyzją z 31 maja 2023 r. ponownie odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i wskazał, że w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w dniu 30 maja 2023 r. przeprowadził wywiad środowiskowy, z którego bezspornie wynika, że W. P. ze względu na stan zdrowia wymaga stałej i całodobowej opieki. Osoba sprawująca opiekę, tj. skarżąca, z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia matki musiała zrezygnować z zatrudnienia. W ocenie Burmistrza, powyższe ustalenia nie zmieniają jednak faktu, że aby przyznać przedmiotowe świadczenie należy spełnić łącznie wszystkie przesłanki z art. 17 u.ś.r. Tymczasem w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r., a mianowicie niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po ukończeniu wieku, o którym mowa w ww. przepisie.

Kolegium decyzją z 4 lipca 2023 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję z 31 maja 2023 r. wskazując, że jest ona prawidłowa jednak z innych względów niż w niej wskazane. W obecnej sytuacji prawnej nie jest bowiem dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. W tej sytuacji zasadne jest zbadanie aktywności i możliwości zawodowych osoby sprawującej opiekę, czy istotnie rezygnacja z zatrudnienia (jej niepodejmowanie) wiązała się z koniecznością sprawowania opieki. W tym aspekcie konieczne jest przeanalizowanie dotychczasowego przebiegu zatrudnienia, związków czasowych między zatrudnieniem (rezygnacją z niego) a okolicznościami, które spowodowały konieczność sprawowania opieki oraz możliwości podjęcia zatrudnienia. Z ustaleń Burmistrza wynika, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką, wobec której wydane zostało w dniu 29 listopada 2011 r. orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o stopniu niepełnosprawności. Pomimo znacznego stopnia niepełnosprawności matka skarżącej nie wymagała całodobowej opieki. Dopiero po przebytym w 2019 r. udarze jej stan zdrowia radykalnie pogorszył się i musiała przeprowadzić się do córki. Jednakże skarżąca, jak wynika z jej oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej w dniu 30 maja 2023 r., zrezygnowała z zatrudnienia dopiero w marcu 2023 r. A zatem, pogorszenie stanu zdrowia jej matki w 2019 r. nie stanowiło przeszkody, by kontynuować zatrudnienie. W tym stanie rzeczy nie można uznać, aby wystąpił związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaną opieką. Tymczasem art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i zobowiązanie organów do wydania decyzji przyznającej jej świadczenie pielęgnacyjne, jak też zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie art. 17 u.ś.r. oraz błędne ustalenie stanu faktycznego i tym samym naruszenie art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a." Wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej matki na okoliczność pogorszenia jej stanu zdrowia w lipcu 2023 r. W uzasadnieniu skargi wskazała, że matka trafiła do niej w 2019 r. w listopadzie, tuż po tym jak przeszła udar. Nie mogła zostać sama u siebie ze względu na poudarowy zanik pamięci. Wówczas ruchowo była jeszcze sprawna, co pozwoliło skarżącej pracować. Leki przyjmowała 2 razy dziennie - rano i wieczorem – więc skarżąca podawała je przed pracą i po pracy. Posiłki również przygotowywała skarżąca – śniadania już przygotowane, matka brała sama, a obiady i kolacje podawała jej skarżąca po pracy. Sytuacja zmieniła się w marcu 2023 r., do tego momentu skarżąca nie prosiła o pomoc. Wtedy to brak pamięci pogłębiał się z dnia na dzień, bywały dni, że matka jej nie poznawała, a i sprawność ruchowa mocno się ograniczyła. Skarżąca wykonuje sama przy matce higienę i całą toaletę. Matka jest osobą otyłą i ma dwie ortezy, w obu kolanach. Wtedy to skarżąca musiała już zrezygnować z pracy, by całkowicie zająć się matką. Trwało to do 4 lipca 2023 r. W tym dniu matka ciężko zachorowała i trafiła nieprzytomna do szpitala w Nowym Dworze Mazowieckim. Lekarze stwierdzili, że to niewydolność krążeniowo oddechowa, zaś stan określili na bardzo ciężki. Matka przez 2 tygodnie była zaintubowana pod respiratorem i wprowadzona w śpiączkę farmakologiczną. Po 2 tygodniach, ze względu na stan zdrowia lekarze musieli wykonać u niej zabieg tracheostomii. W wyniku leczenia matka wraca do zdrowia i odłączono ją od respiratora, oddycha sama z pomocą tlenu. Niedługo będzie wypisana ze szpitala i jeszcze bardziej będzie potrzebować pomocy skarżącej. Jest bowiem osobą leżącą i wymaga 24-godzinnej, stałej opieki. Wymaga również specjalnego sprzętu medycznego takiego jak łóżko, materac przeciwodleżynowy, stolik do karmienia, wózek inwalidzki a na dzień dzisiejszy także koncentrator tlenu, co ułatwiłoby jej codzienne funkcjonowanie. Skarżąca dodała, że również w czasie, gdy matka jest w szpitalu, opieka skarżącej nad nią nie ustała. Prócz bowiem pracy lekarzy i pielęgniarek, skarżąca też się nią zajmuje. Jest u niej codziennie, robi jej toaletę, gimnastykę w miarę możliwości, a także karmi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżąca przy piśmie z 19 września 2023 r., na wezwanie Sądu z 5 września 2023 r., nadesłała dokumentacje medyczną matki, o dopuszczenie dowodu z której wnosiła w skardze.

Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. Sąd dopuścił dowód z ww. dokumentacji medycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Artykuł 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

W rozpoznawanej sprawie Burmistrz odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia twierdząc, że choć skarżąca spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r., to jednak nie została spełniona przesłanka z ust. 1b tego artykułu.

Z kolei Kolegium wyraziło odmienny pogląd zarówno odnośnie do przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. uznając, że w sprawie brak jest związku przyczynowego między sprawowaną opieką nad matką a rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia, jak i odnośnie do przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r., która w jego ocenie, nie znajdowała w sprawie zastosowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r., wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W kwestii skutków cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego istnieje ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych, które w odniesieniu do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych wnoszących o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dostrzegają jego wpływ na obecną sytuację tych podmiotów i wyrażają stanowisko o konieczności uchylenia decyzji (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2019 r. sygn. I OSK 8/19, z 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 923/16, czy z 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1578/16; https://cbois.nsa.gov.pl). Sąd podziela stanowisko dotyczące możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego bez względu na czas powstania niepełnosprawności osoby niepełnosprawnej, uznając za błędny pogląd organu pierwszej instancji w tym zakresie.

Kwestią sporną pozostaje natomiast istnienie w sprawie związku przyczynowego między rezygnacją z pracy przez skarżącą a koniecznością sprawowania opieki nad matką. W ocenie bowiem Kolegium, skoro matka skarżącej legitymuje się od 29 listopada 2011 r. orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o stopniu niepełnosprawności, zaś w 2019 r. po przebytym udarze jej stan zdrowia się na tyle pogorszył, że skarżąca się nią zaopiekowała, przy czym jednocześnie dalej pracowała, to nie sposób doszukać się obecnie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją skarżącej z zatrudnienia w marcu 2023 r. a koniecznością sprawowania tej opieki.

W ocenie Sądu, przywołane wyżej okoliczności, same w sobie nie przesądzają o braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy a koniecznością opieki nad bliską osobą niepełnosprawną, bez ich szczegółowego rozważenia na tle indywidualnej sprawy, w tym przede wszystkim przez pryzmat tego, jakiej opieki i w jakim rozmiarze potrzebuje dana osoba niepełnosprawna.

O istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki przesądza bowiem to, jaki jest rzeczywisty zakres tej opieki i jednocześnie jakie są potrzeby danej osoby niepełnosprawnej, wynikające z posiadanych przez nią konkretnych schorzeń. W przedmiotowej sprawie Kolegium w żaden sposób nie wyjaśniło, z czego wywodzi, że również obecnie czynności opiekuńcze podejmowane przez skarżącą pozwalały jej na kontynuację zatrudnienia lub też jego podjęcie. Całkowicie pominęło przy tym zarówno treść orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika że matka skarżącej jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, jak i przeprowadzony w dniu 30 maja 2023 r. wywiad środowiskowy, w którym wskazano, że stan zdrowia matki skarżącej jest zły i wymaga ona całodobowej opieki córki. W toku wywiadu potwierdzono, że matka skarżącej, mimo uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności w 2011 r. początkowo nie wymagała całodobowej opieki. Sytuacja zmieniła się w 2019 r., kiedy to nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia matki skarżącej po przebytym udarze. Matka zamieszkała wtedy z córką, która zapewniała jej niezbędne czynności opiekuńcze. Opiekę tę była jednak wtedy w stanie godzić z pracą. Jak bowiem wyjaśniła w skardze, wówczas matka była jeszcze ruchowo była sprawna, co pozwoliło skarżącej pracować. Leki przyjmowała 2 razy dziennie - rano i wieczorem – więc skarżąca podawała je przed pracą i po pracy. Posiłki również przygotowywała skarżąca – śniadania już przygotowane, matka brała sama, a obiady i kolacje podawała jej skarżąca po pracy. Sytuacja radykalnie zmieniła się dopiero w marcu 2023 r., kiedy to nastąpiło drastyczne pogorszenie stanu zdrowia matki - brak pamięci pogłębiał się, bywały dni, że matka jej nie poznawała, a i sprawność ruchowa mocno się ograniczyła. Skarżąca wykonuje obecnie sama przy matce higienę i całą toaletę. Matka jest osobą otyłą i ma dwie ortezy, w obu kolanach. Wtedy to właśnie skarżąca musiała już zrezygnować z pracy, by całkowicie zająć się matką, co też uczyniła w dniu 7 marca 2023 r. Co więcej, z nadesłanej w dniu 20 września 2023 r. do Sądu Karty informacyjnej z przyjęcia matki w trybie nagłym do szpitala w dniu 4 lipca 2023 r. wynika, że chora była nieprzytomna, stwierdzono u niej ostrą niewydolność nerek, niewydolność serca, ostrą niewydolność oddechową i nadciśnienie, jak też patologiczną otyłość. Przy wypisie ze szpitala w dniu 4 sierpnia 2023 r. zaznaczono m.in., że pacjentka wymaga stałej opieki innych osób, musi korzystać z koncentratora tlenu. W konsekwencji matka skarżącej nadal będzie potrzebowała jej pomocy, prawdopodobnie w jeszcze większym zakresie.

Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzeczniczą, którą Sąd aprobuje, istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana, zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 535/19, LEX nr 2698568). Podkreślić zatem należy, że ustawową przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji faktycznej takiej, jak w niniejszej sprawie, wynikającą z art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą w taki sposób, że opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji podopiecznego, co wynika z faktu, że podopieczny nie jest w stanie normalnie bez opiekuna funkcjonować. Podzielić należy zatem stanowisko, że osoba sprawująca opiekę nad osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności nie musi wykonywać czynności opiekuńczych przez 24 godziny na dobę. Ważne bowiem jest, by opiekun pozostawał w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania opieki, wykazuje gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy, przy czym chodzi tu o opiekę stałą lub długoterminową. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować.

Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając realia niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że Kolegium niewłaściwie przyjęło, że w sprawie tej brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z pracy a koniecznością sprawowania opieki nad matką, jedynie z tej przyczyny, że od 2019 r. do marca 2023 r. opiekę tę była ona w stanie pogodzić ze świadczeniem pracy.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca niewątpliwie sprawuje stałą i bezpośrednią opiekę nad matką (por. wywiad środowiskowy z 30 maja 2023 r.), która jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (por. orzeczenie Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 29 listopada 2011 r.) i z tego powodu w dniu 7 marca 2023 r. zrezygnowała z zatrudnienia (por. załączony do wniosku dokument potwierdzający wyrejestrowanie skarżącej z osób ubezpieczonych od 8 marca 2023 r. w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w dniu 7 marca 2023 r.). Skarżąca w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniła również, że choć od 2019 r. opiekuje się chorą matką, to jednak do marca 2023 r., kiedy to nastąpiło drastyczne pogorszenie stanu zdrowia matki, była w stanie pogodzić tę opiekę z pracą. Ta sytuacja jednak uległa zmianie, stąd w marcu 2023 r. zrezygnowała z pracy.

W ocenie Sądu, zarówno zakres czynności wykonywanych przez skarżącą (wskazywanych w toku postępowania administracyjnego, jak też w skardze, a obecnie również wynikających z konieczności używania koncentratora tlenu i schorzeń matki) nie pozostawia żadnych wątpliwości, że skarżąca sprawuje stałą opiekę nad niepełnosprawną matką. Jak wynika ponadto z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, jak też oświadczeń skarżącej w skardze, stan zdrowia matki nie rokuje poprawy, wręcz pogarsza się, co z pewnością skutkować będzie konicznością świadczenia opieki w coraz szerszym zakresie. Z kolei Kolegium nie przedstawiło żadnych dowodów, które by przeczyły powyższemu. Tymczasem skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia właśnie z uwagi na sprawowaną opiekę nad matką. Trudno wobec takiego stanu zdrowia matki oczekiwać od skarżącej, że pozostawi ją i ponownie podejmie zatrudnienie.

Reasumując, stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji pomimo właściwych ustaleń oraz ocen odnośnie do zakresu opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką, przedstawił w uzasadnieniu swojej decyzji błędną interpretację art. 17 ust. 1b u.ś.r. Z kolei Kolegium nie dokonało właściwej oceny materiału dowodowego, naruszając tym samym podstawowe zasady postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.). To z kolei doprowadziło organ do błędnego wniosku, że skarżąca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., co świadczy o niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu prawa materialnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę przyjętą przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku oceną prawną oraz wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyzna skarżącej wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne. Z akt wynika bowiem, że matka skarżącej jest całkowicie zależna od otoczenia, zaś sprawowana przez skarżącą opieka nie pozwala jej na podjęcie zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, czy dorywczo.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), orzekł jak w sentencji.