Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. Sp. k. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 450/22 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. Sp. k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 20 czerwca 2022 r. nr SKO.HA-50/3077/4/2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. Sp. z o.o. Sp. k. w K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 450/22 oddalił wniesioną przez "H." sp. z o.o. spółka komandytowa w K. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 20 czerwca 2022 r. (nr SKO.HA-50/3077/4/2022), którą ten organ utrzymał w mocy własną decyzję z 31 marca 2022 r. (nr SKO.HA-50/1008/1/2022) stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 27 października 2020 r. (nr PiKS-II.7340.1.148.2020) o udzieleniu skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – w lokalu znajdującym się w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił istotę nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej jako: "k.p.a."), wskazując, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy to naruszenie jest oczywiste, jednoznaczne i wywołujące skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w państwie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podzielił zapatrywanie organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce z 27 października 2020 r. o udzieleniu skarżącej Spółce zezwolenia na sprzedaż wymienionych w niej napojów alkoholowych, jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ wydana została z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2021 r., poz. 1119 ze zm.; zwanej dalej jako: "ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi"), który stanowi, że do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należy dołączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Sąd I instancji odwołując się do akt sprawy podał, że skarżąca Spółka, jako najemca lokalu w budynku, w którym prowadzi działalność gospodarczą (klub [...]), do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dołączyła wprawdzie zgodę z 1 września 2020 r. J. K. zarządy sądowego nieruchomości przy ul. [...] w [...]) na sprzedaż napojów alkoholowych w tym lokalu oraz postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach I Wydział Cywilny z 29 marca 2019 r. sygn. akt I Ns 813/19 zezwalające zarządcy sądowemu nieruchomości przy ul. [...] w [...] na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, polegającej na wyrażeniu zgody na sprzedaż wyrobów alkoholowych przeznaczonych do spożycia m. in. w prowadzonym przez Spółkę klubie [...], niemniej nie było ono prawomocne. Sąd Okręgowy w Kielcach postanowieniem z 23 listopada 2020 r. sygn. akt II Ca 982/20 uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach z 29 marca 2019 r. w części odnoszącej się do zezwolenia dla zarządcy nieruchomości na wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w tym lokalu (klubie) i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Według Sądu I instancji, w tych okolicznościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach prawidłowo stwierdziło, że skarżąca Spółka w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie dysponowała zgodą wszystkich współwłaścicieli lokalu, w którym zamierza sprzedawać napoje alkoholowe, tj. J. K., S.S. oraz R. K. (wnoszącego o stwierdzenie nieważności zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych) bądź postanowieniem sądu zastępującym zgodę tych osób. W konsekwencji decyzja Prezydenta Miasta Kielce z 27 października 2020 r. o udzieleniu skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydana została z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Sąd dodał, że wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku wielorodzinnym jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu (a w związku z tym potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli – art. 199 k.c.) i nie kwestionowała tego również skarżąca Spółka, skoro we wniosku o wydanie zezwolenia powołała się na zgodę dla zarządcy nieruchomości udzieloną przez sąd, która to zgoda ma ze swej istoty zastępować zgodę współwłaścicieli nieruchomości.

Z tego powodu za nieskuteczne należy uznać powoływanie się na brak sprzeciwu ze strony R. K. jako jednego ze współwłaścicieli (niezależnie od tego, że zgoda ta nie może być dorozumiana i wynikać z braku sprzeciwu).

W konkluzji WSA w Kielcach stwierdził, że wbrew zapatrywaniu skarżącej Spółki, nie można zasadnie zarzucić organowi rozpoznającemu sprawę w trybie nadzwyczajnym (o stwierdzenie nieważności decyzji), że nie ustalił i nie rozpatrzył wyczerpująco, rzetelnie i wszechstronnie okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, w tym nie przeprowadził dowodów z zeznań J. K. na okoliczność dysponowania zgodą na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu, udzieloną przez R. K. oraz z zeznań R. P. (osoby reprezentującej skarżącą Spółkę).

Z tych wszystkich względów Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 20 czerwca 2022 r. nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwana dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił skargę "HW" sp. z o.o. s.k. w Kielcach.

"H." sp. z o.o. spółka komandytowa w K. złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 452/22, zaskarżając wyrok w całości.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła temu wyrokowi:

1. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie:

a) art. 18 ust. 6 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez jego błędną wykładnię "albowiem wnioskodawca przedstawił w sposób prawidłowy zgodę właściciela na sprzedaż alkoholu poprzez zgodę wyrażoną przez zarządcę sądowego nieruchomości. Przepis w tym zakresie nie przedstawia wymagania co do formy wyrażenia zgody, zaś zarządca przedłożył taką zgodę w imieniu wszystkich pozostałych współwłaścicieli, którzy nie sprzeciwiali się temu, aby skarżąca (...) sprzedawała alkohol w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zgoda ta nie może zostać odwołana po zakończeniu postępowania tylko dlatego, że zaistniał konflikt pomiędzy współwłaścicielami budynku";

2. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie:

a) "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji, podczas gdy nie zaistniały przesłanki do wydania takiego orzeczenia;

b) "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że w dacie wydania decyzji wnioskodawca nie dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w Kielcach na sprzedaż napojów alkoholowych, podczas gdy: zarządca nieruchomości J. K. dysponował taką zgodą wszystkich pozostałych współwłaścicieli (m. in. wyrażoną przez R. K.) i wiedział on o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu przez skarżącą, a sprzeciw dotyczący sprzedaży alkoholu wyraził już po wydaniu zezwolenia na sprzedaż alkoholu z powodu konfliktu jaki ma miejsce pomiędzy nim a J. K., a także poprzez zupełne pominięcie, że w budynku mieszczą się również inne lokale prowadzące działalność rozrywkową i sprzedające alkohol, i w odniesieniu do których nie toczą się jakiekolwiek postępowania;

c) "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy poprzez pominięcie zgłoszonych dowodów z zeznań świadków: J. K. oraz R. P.,

d) "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." w zw. z art. 107 § 3 k. p. a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, polegające na nieprzedstawieniu powodów niedopuszczenia zgłoszonych przez skarżącą dowodów z zeznań świadków

e) "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, a nadto rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnosząca tę skargę przedstawiła argumentację na poparcie zasadności sformułowanych zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego albo procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny bierze jednak pod uwagę z urzędu przesłanki nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia (art. 186 p.p.s.a.) oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził też zaistnienia podstaw do zastosowania art. 186 i art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach, wyznaczonych zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej.

Przechodząc do oceny zarzutów należy na wstępie stwierdzić, że zarzuty przywołane w skardze kasacyjnej zasadniczo nie nadają się (nie mogły służyć) do skutecznego zakwestionowania zaskarżonego wyroku.

Kontrola sądowa w niniejszej sprawie dotyczy bowiem decyzji administracyjnej wydanej w trybie o stwierdzenie nieważności. W tym postępowaniu, z uwagi na jego specyfikę postępowania nadzwyczajnego, organ nadzorczy nie przeprowadzał ponownie, działając jako organ kolejnej instancji, postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia Spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jego rolą było natomiast ustalenie, czy w świetle materiału dowodowego zebranego w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, w sprawie zaistniała wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.

W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce z 27 października 2020 r. o udzieleniu skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest dotknięta wadą rażącego naruszenia art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i w związku z tym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało stwierdzić jej nieważność.

Zakwestionowanie powyższego stanowiska możliwe jest zatem przez wykazanie wadliwości oceny dokonanej w postępowaniu nieważnościowym, którą zaakceptował WSA w Kielcach w zaskarżonym wyroku, przez wskazanie, że ta decyzja – wbrew stanowisku Sądu I instancji (i organu nadzorczego) nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Analiza zarzutów skargi kasacyjnej świadczy, że jej autor dostrzega wadliwość zaskarżonego wyroku w zakresie stwierdzenia istnienia wady rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., niemniej na tę okoliczność zarzuca Sądowi I instancji naruszenie: 1) art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez jego błędną wykładnię, 2) "art. 145 § 1 lit c p.p.s.a." w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, 3) "art. 145 § 1 lit c p.p.s.a." w związku z przepisami k.p.a. dotyczącymi prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zgromadzonego materiału (art. 7, art. 8, art. 77 § 1), a także w związku z art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Jak już podniesiono na wstępie, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, a określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania jej granicami oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które wyznaczają zakres kontroli kasacyjnej. Ze względu na powyższe "ograniczenia" Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się, o jakie naruszenie prawa chodziło stronie, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować albo poprawiać występujących niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą środek odwoławczy, uniemożliwiając ocenę kwestionowanego orzeczenia (por. np. wyroki NSA: z 8 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 1005/12, z 2 września 2014 r., sygn. akt II OSK 435/13, z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14, z 19 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1367/13, z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13).

Poddając ocenie poszczególne zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że tylko jeden z nich wskazuje na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i został przywołany w związku z "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." oraz w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. , w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., choć jest zawarty w ustawie proceduralnej, jest normą prawnomaterialną i stanowi podstawę skargi kasacyjnej, określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z 14 lipca 2022 r., I OSK 474/22, z 15 maja 2013 r., I OSK 2160/11, H.Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis, 2010 r., s. 222). Błędne przypisanie zarzutu do niewłaściwej podstawy kasacyjnej, co do zasady nie dyskwalifikuje go, jeśli został sformułowany w sposób, który pozwala na jego merytoryczną ocenę w ramach właściwej podstawy kasacyjnej (zob. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 oraz np. wyroki NSA z: 2 września 2010 r., II FSK 636/09, z 13 marca 2008 r., II OSK 223/07, z 7 sierpnia 2025 r., II GSK 1433/22, z 28 października 2025 r., I OSK 2727/23).

Powyższa wadliwość klasyfikowania zarzutów kasacyjnych nie wyczerpuje jednak wszystkich wad zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie przywołał żadnego przepisu prawa materialnego, którego rażące naruszenie było podstawą wydania decyzji nadzorczej – zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W orzecznictwie NSA nie budzi wątpliwości stanowisko, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter blankietowy, a więc dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. konieczne jest wskazanie, jaki przepis prawa materialnego został naruszony w sposób rażący (zob. np. wyroki NSA z 21 lipca 2022 r. I OSK 1891/21, z 9 listopada 2023 r., I OSK 1694/22, z 13 marca 2024 r. I OSK 2579/20, z 26 marca 2026 r., I OSK 1269/22 i z 21 maja 2025 r., II OSK 1180/23). Powiązanie tego przepisu z art. z "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." (pomijając już, że w p.p.s.a. nie występuje jednostka redakcyjna oznaczona jako "art. 145 § 1 lit. c", a przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy odnosi się wyłącznie do kwestii procesowych – wyniku rozstrzygnięcia sprawy) oraz z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. (stanowiących o kwestiach proceduralnych dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji i formy rozstrzygnięcia organu nadzorczego), nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

Prowadzi to do wniosku, że tak sformułowany zarzut nie pozwala na dokonanie oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, aprobującego stanowisko Kolegium, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce o udzieleniu skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się natomiast do zarzutów procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej, dotyczących "braku rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy" (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.) należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie tylko nie powiązał wskazanych tam przepisów z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ale wbrew wymogowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wykazał, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niemniej jednak należy wyjaśnić, że w postępowaniu dowodowym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen na podstawie akt postępowania zwykłego. Nie przeprowadza nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie okoliczności faktycznych sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podnosił w swoim orzecznictwie, że postępowanie dowodowe prowadzone przez właściwy organ w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem ograniczonym, organ nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie, w jakim było prowadzone w postępowaniu zwyczajnym, a jego zadaniem jest ustalenie, czy przyjęty stan faktyczny, będący podstawą rozstrzygnięcia decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym znajduje potwierdzenie w istniejącym w sprawie materiale dowodowym (zob. np. wyroki NSA z: 11 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1339/21, 15 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2604/24, 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1673/23, 7 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 845/06; 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 94/21; 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1869/19; 19 października 2022 r., sygn. akt I OSK 2325/19, z 20 maja 2026 r., III OSK 2048/23, 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1869/19; 19 października 2022 r., sygn. akt I OSK 2325/19)

Z uwagi na tę specyfikę postępowania nadzwyczajnego, w niniejszej sprawie organ nadzorczy nie przeprowadzał ponownie, działając jako organ kolejnej instancji, postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia Spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jego rolą było natomiast ustalenie, czy w świetle materiału dowodowego zebranego w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, w sprawie zaistniała wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Nie można więc zasadnie zarzucić Sądowi I instancji, że oddalił skargę Spółki, mimo że organ nadzorczy nie poczynił w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem R.K. o stwierdzenie nieważności dostatecznych ustaleń (w tym nie przesłuchał świadków zawnioskowanych przez stronę) na okoliczność tego, czy Spółka w dniu wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dysponowała zgodą na sprzedaż napojów alkoholowych w prowadzonym przez nią klubie, udzieloną przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędniej wykładni art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi również nie jest uzasadniony. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie dokonywał wykładni tego przepisu, a jedynie dokonał oceny prawidłowości jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy objętej wnioskiem o stwierdzeniem nieważności, z punktu widzenia wystąpienia kwalifikowanej wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czego skarżąca skutecznie nie zakwestionowała w niniejszym środku odwoławczym.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 powołanej ustawy procesowej.