Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie Ministra Klimatu z dnia ... maja 2020 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.

Przedmiotem skargi złożonej przez Miejski Zakład Oczyszczania w W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest rozstrzygnięcie Ministra Klimatu zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Strona złożyła do Instytucji Wdrażającej – Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej jako: "NFOŚiGW" lub "IW") wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "Budowa Regionalnego Centrum Recyklingu "Zielony W." z wyposażeniem i infrastrukturą towarzyszącą". Wniosek został złożony w konkursie nr [...] w ramach działania 2.2 Gospodarka odpadami komunalnymi Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. NFOŚiGW poinformowała Wnioskodawcę o pozytywnym wyniku oceny formalnej oraz merytorycznej I stopnia ww. projektu. W zakresie spełnienia kryteriów merytorycznych I stopnia projekt uzyskał 94 pkt., a tym samym osiągnął wymagany poziom 60% maksymalnej liczby punktów możliwych do otrzymania (tj. 73,8 pkt.), co stanowiło minimum niezbędne do uznania, że wniosek przeszedł pozytywnie tę część weryfikacji. Niemniej jednak z uwagi na fakt, iż wnioskowane dla inwestycji dofinansowanie w kwocie 41.652.379,32 zł przekraczało alokację naboru w części dotyczącej projektów obejmujących zakłady zagospodarowania odpadów - na co, zgodnie z ogłoszeniem o naborze, zaplanowano 8.000.000 zł - oraz w związku z brakiem jednoznacznej odpowiedzi ze strony Wnioskodawcy dotyczącej możliwości realizacji przedsięwzięcia przy obniżonym dofinansowaniu, wniosek został umieszczony na liście rankingowej na pozycji nr 1 pośród projektów rezerwowych. Wynik oceny w odniesieniu do każdego kryterium merytorycznego I stopnia został przedstawiony w tabeli stanowiącej załącznik do tego pisma.

Strona wniosła protest, w którym nie zgodziła się z rezultatem dokonanej oceny następujących kryteriów merytorycznych I stopnia:

- nr 13 "Dodatkowe funkcje spełniane przez PSZOK";

- nr 15 "Ponadregionalność projektu";

- nr 16 "Zgodność projektu ze Strategią Unii Europejskiej dla regionu Morza Bałtyckiego (SUE RMB)".

W ocenie Wnioskodawcy w ramach kryterium nr 13 wniosek powinien uzyskać dwa punkty (względnie kryterium to powinno zostać ocenione poprzez wskazanie "nie dotyczy"), a w ramach kryteriów nr 15 i nr 16 wniosek powinien uzyskać po jednym punkcie za każde z tych kryteriów, a nie zero punktów. Dodatkowo, w swym proteście Strona podniosła zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, wskazując na odmowę udzielenia dofinansowania wskutek niewystarczającej alokacji naboru, nie pozwalającej na wsparcie omawianej inwestycji w pełnej wnioskowanej kwocie.

Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Minister Klimatu jako Instytucja Pośrednicząca (dalej również jako: "IP") poinformował Stronę o nieuwzględnieniu protestu. Odnosząc się szczegółowo do podniesionych w tym proteście zarzutów Minister wskazał w pierwszej kolejności, że zgodnie z opisem kryterium merytorycznego I stopnia nr 13 ocenie podlegało czy w PSZOK (Punktach Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych) objętych projektem będą realizowane dodatkowe funkcje wynikające z założeń hierarchii sposobów postępowania z odpadami. W zasadach oceny kryterium podano natomiast informację, iż niniejsze "Kryterium nie dotyczy projektów innych niż obejmujących wyłącznie PSZOK". Minister zaznaczył przy tym, że zgodnie z pkt. 3 Regulaminu konkursu, niniejszy nabór przewidywał jednoczesną równoległą procedurę ubiegania się o wsparcie przez dwa odmienne rodzaje projektów, tj.:

- inwestycje dotyczące wyłącznie Punktów Selektywnego Zbierania odpadów Komunalnych (PSZOK);

- inwestycje dotyczące innych elementów niż wyłącznie PSZOK, czyli projekty obejmujące zakłady zagospodarowania odpadów (ZZO), tj. zawierające komponent w postaci instalacji przetwarzania odpadów.

Jednym z podstawowych założeń naboru było utworzenie dwóch osobnych list rankingowych oraz zaplanowanie dla każdego z dwóch wymienionych typów projektu oddzielnej alokacji. Narzędziem pozwalającym na realizację omawianego założenia były m.in. kryteria wyboru projektów w zakresie oceny merytorycznej I stopnia, z których część była uniwersalna (wspólna) dla obu rodzajów projektów, natomiast cześć kryteriów była dedykowana wyłącznie projektom zawierającym tylko PSZOK lub wyłącznie projektom zawierającym ZZO. Minister podkreślił jednak, że w tym drugim przypadku projekt mógł obejmować samą instalację zagospodarowania odpadów lub instalację oraz PSZOK, natomiast zgodnie z zasadami podanymi w opisie konkretnych kryteriów, w tym ostatnim przypadku projekt podlegał ocenie wg zasad właściwych dla ZZO. W przypadku, jeżeli dane kryterium nie miało charakteru uniwersalnego, informacja w przedmiotowym względzie każdorazowo była jasno zapisana w katalogu kryteriów wyboru wraz z informacją o wpływie takiego stanu rzeczy na przynależną punktację. Ponadto, w podsumowaniu katalogu kryteriów wyboru umieszczono następującą informację: "W zakresie przedsięwzięć obejmujących wyłącznie inwestycje w obszarze PSZOK projekty mogą uzyskać max. 76 pkt., dla pozostałych możliwe jest uzyskanie max. 123 pkt.". Decydujące o przyporządkowaniu do konkretnej grupy projektów było ujęcie we Wniosku instalacji zagospodarowania odpadów, jako komponentu kosztowniejszego i o większym znaczeniu merytorycznym z punktu celów działania 2.2.

W świetle powyższego, w ocenie Ministra, NFOŚiGW w sposób prawidłowy dokonał oceny ww. kryterium nr 13 nie przyznając za nie punktów. Minister wyjaśnił przy tym, że sformułowanie "0 pkt." zastosowane w uzasadnieniu oceny należy traktować jako kwestię techniczną przyjętej formy zapisu danych, nie zaś jako wyraz gradacji przyznanej punktacji. W tym ujęciu zapis zastosowany przez IW, choć potencjalnie mylący w sensie językowym, w sensie praktycznym dla wyniku oceny powinien być traktowany na równi ze sformułowaniem "nie dotyczy". Za poparciem przedmiotowego założenia świadczy również materiał dowodowy w postaci listy sprawdzającej wypełnianej przez zespół sprawdzający - która stanowi wewnętrzny materiał IOK, gdzie dla omawianego kryterium widnieje zapis "n/d".

W zakresie dotyczącym oceny kryterium nr 15 "Ponadregionalność projektu" IP przychyliła się do podejścia przedstawionego przez IW w toku oceny, iż wniosek nie zawiera informacji pozwalających na potwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne ze strategią ponadregionalną oraz jest to przedsięwzięcie o rzeczywistym potencjale ponadregionalnym. IP przyjęła, iż zaznaczenie w pkt. B.4.5 wniosku pola "Nie dotyczy" i brak dalszych informacji w przedmiotowym względzie jest wystarczającym uzasadnieniem dla przyjęcia, iż wynik oceny dokonanej przez IW jest poprawny, wobec braku wykazania niezbędnych informacji przez Wnioskodawcę, które pozwalałyby na dokonanie oceny pozytywnej dzięki uznaniu za spełniony chociażby jednego z czterech warunków wskazanych w zasadach oceny kryterium.

Odnosząc się natomiast do zarzutów Strony związanych ze zmianą prawa krajowego w obszarze gospodarki odpadami oraz powołania na zasady prawa konkurencji, gdzie nawet potencjalne działanie na rynku regionalnym może mieć wpływ na rynek europejski, jako próba wywiedzenia, iż projekt ma potencjalny charakter ponadregionalny, IP podkreśliła, iż na gruncie kryteriów wyboru projektów oraz ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm.) – dalej jako: "ustawa wdrożeniowa", takie założenie nie jest prawidłowe, ponieważ wykracza poza opis kryterium oraz zasady oceny kryterium ustalone przez Komitet Monitorujący POIiŚ 14-20. Zdaniem IP w ujęciu kryterium merytorycznego I stopnia nr 15 ponadregionalność jako weryfikowaną cechę projektu należy traktować w dokładnym rozumieniu podanym w opisie oraz zasadach oceny omawianego kryterium, jak również zgodnie z pytaniami zawartymi w powiązanej z kryterium listą sprawdzającą do oceny merytorycznej I stopnia.

W odniesieniu do oceny kryterium nr 16 "Zgodność projektu ze Strategią Unii Europejskiej dla regionu Morza Bałtyckiego (SUE RMB)" IP zgodziła się ze stanowiskiem IW, iż z informacji zawartych w dokumentacji związanej z oceną wniosku nie istnieje możliwość potwierdzenia zgodności projektu z SUE RMB. Minister podkreślił ponadto, że projekt nie realizuje bezpośrednio wskaźników obszarów priorytetowych, co było bezpośrednim powodem nieprzyznania punktów w ramach omawianego kryterium. Wprawdzie w pkt. B.3.1 i B.4.3 wniosku nawiązano do SUE RMB, jednakże dokonano tego w sposób na tyle ogólny, iż nie przedstawiono informacji wartościowych pod kątem oceny omawianego kryterium, wobec czego IW nie miała merytorycznych podstaw do przyznania punktów na rzecz wniosku.

Odnosząc się do zawartych w proteście zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny IP wskazała, że zarzuty podnoszone w tym względzie nie spełniają przesłanek określonych w pkt. 110 lit. e) Regulaminu konkursu, które co do zasady są tożsame z regulacjami zwartymi w art. 54 ust 2 pkt. 5) ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którymi protest - obok zastrzeżeń w zakresie sposobu oceny poszczególnych kryteriów wyboru, zawiera również: "wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem".

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka zarzuciła organowi:

a) naruszenie art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne ustalenie kryteriów wyboru, dowolność przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez Skarżącą oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadniania;

b) naruszenie art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez wybór projektów na podstawie interpretacji praktycznej kryteriów wyboru projektów, która nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach ustawy;

c) naruszenie art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny merytorycznej wniosku I stopnia z pominięciem zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności, co przejawiało się m. in. w braku wszechstronnego przeanalizowania i zbadania całości dokumentacji projektu objętej wnioskiem, braku wszechstronnego i wyczerpującego uzasadnienia przyczyn dokonania negatywnej oceny projektu oraz dokonaniem przez Instytucję negatywnej oceny projektu wbrew udzielonym wcześniej Skarżącej informacjom o prawidłowym i skutecznym skorygowaniu wniosku;

d) naruszenie art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, poprzez jego niezastosowanie a mianowicie brak uwzględnienia w toku oceny Projektu zniesienia regionalizacji gospodarki odpadami komunalnymi;

e) naruszenie art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez brak precyzyjnego ustalenia czy w sprawie doszło do faktycznego wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, w okolicznościach, w których następuje ono dopiero w chwili jej rzeczywistego wydatkowania - rozumianego jako zawarcie umów zobowiązujących do płatności kwot przeznaczonych na dofinansowanie projektów,

f) naruszenie art. 37 ust. 1 i 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez odmowę przyznania dofinansowania Skarżącej, wskutek tzw. niewystarczania środków na konkurs, pomimo że dofinansowanie Projektu jest możliwe, ponieważ nadal są dostępne środki w ramach alokacji na konkurs, działanie lub w ramach innych działań, podczas gdy przepisy wyraźnie dopuszczają taką możliwość, a brak skierowana tych środków do niniejszego naboru, ma charakter arbitralny i nie została w żaden racjonalny sposób uzasadniona,

g) naruszenie art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez bezzasadne uznanie, że Projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania najwyższej liczby punktów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności,

h) naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez Organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs, gdy kwota przeznaczona do dofinansowania mogła zostać przekazana do niniejszego konkursu, gdyby Instytucja Pośrednicząca nie ogłaszała kolejnych konkursów, wyczerpujących alokacje, mimo braku formalnego zakończenia niniejszego naboru.

Powołując się na tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz.2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wskazać też należy, że wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2020 r. zwrócił się do stron z pytaniem czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie wyżej opisanym . Strona skarżąca wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy w tym trybie.

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony może budzić wątpliwości kwestia dopuszczalnej sądowej oceny procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1295 ) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie.

Według art. 6 ust. 1 ustawy, system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji.

Uznać zatem należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego, i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego.

Wskazać należy ponadto, że przy dokonywaniu oceny działania organu dokonującego oceny projektu Sąd nie dokonuje ponownej oceny projektu, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi lecz uprawniony jest do kontroli dokonanej i sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny. Sąd jedynie kontroluje ocenę dokonywaną przez organ w kontekście przestrzegania reguł równości, przejrzystości, bezstronności czy rzetelności (wyrok WSA w Opolu z 8 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 54/2018). Zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadnienia (wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/ Łd 1072).

Z powyższych rozważań wynika wniosek, że poza zakresem kognicji sądów ustawodawca pozostawił także kwestię alokacji środków przypisanych do danego konkursu. Sąd nie ma możliwości kontrolowania ich wysokości, nie ma też możliwości kwestionowania sposobu rozdysponowania . Przypomnieć też należy, że zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w przypadku, gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie albo w ramach rundy konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, okoliczność ta nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu.

Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez Ministra Klimatu, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z [...] maja 2020 r., stwierdzić wypada, że odpowiadają one prawu.

Należy też wskazać, że projekt został oceniony pozytywnie tj. spełnił kryteria formalne oraz uzyskał 94 pkt wg kryteriów merytorycznych I stopnia. Uzyskana ilość punktów nie pozwoliła na umieszczenie projektu na liście projektów rekomendowanych do dofinansowania, projekt znalazł się na liście rezerwowej, co oznacza negatywną ocenę w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

Skarżąca zakwestionowała ocenę projektu w ramach trzech kryteriów : nr 13 Dodatkowe funkcje spełniane przez PSZOK, nr 15 – Ponadregionalność projektu oraz nr 16 – zgodność projektu ze Strategią Unii Europejskiej dla regionu Morza Bałtyckiego (SUE RMB).

Co do kryterium nr 13 z opisu kryteriów wyboru , będącego załącznikiem nr 2 do regulaminu konkursu, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kryterium to nie dotyczy projektów obejmujących wyłącznie inwestycje na obszarze PSZOK. Natomiast z opisu projektu w sposób nie budzący wątpliwości wynika , że dotyczy on budowy sortowni odpadów selektywnej zbiórki, rozbudowy kompostowni odpadów zielonych oraz węzła przetwarzania gruzu i instalacji do przetwarzania odpadów gabarytowych. Kryterium nr 13 nie odnosi się do projektu złożonego przez MPO w W., co szczegółowo wyjaśnia organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu i co w ocenie Sądu jest absolutnie spójne i logiczne. Konkurs był w istocie dwoma odrębnymi, z odrębnymi listami rankingowymi o odrębnym limitem środków. W ocenie Sądu rację ma Minister Klimatu wskazując, że w rzeczywistości "0" w tym kryterium oznacza w rzeczywistości "nie dotyczy". W ramach tej części konkursu, w której o dofinansowanie ubiegała się strona skarżąca , wszystkie podmioty ubiegające się o wsparcie otrzymać musiały także "0" punktów.

Przechodząc do omówienia zarzutów dot. oceny kryterium nr 15 należy wskazać, że zgodnie z opisem kryterium oceniane jest czy : zakres projektu jest zgodny z przyjętą przez Radę Ministrów strategią ponadregionalną oraz jest to przedsięwzięcie o rzeczywistym potencjale ponadregionalnym, tj. cechujące się wartością dodaną wynikającą z koncentracji na zadaniach wykraczających poza obszar województwa, istotnych dla rozwoju na szerszym obszarze.

Za spełnienie tego kryterium można było otrzymać 1 pkt. Wymagane było spełnienie co najmniej jednego z czterech warunków , przy czym bez względu na to czy projekt spełnia jeden czy więcej możliwy do uzyskania był tylko 1 pkt. Warunki te były następujące :

1. przedsięwzięcie wynika ze strategii ponadregionalnej (tj. strategii przyjętej przez Radę Ministrów: Strategia rozwoju społecznogospodarczego Polski Wschodniej do 2020, Strategia Rozwoju Polski Południowej do roku 2020 Strategia Polski Zachodniej 2020, Strategia Rozwoju Polski Centralnej do roku 2020 z perspektywą 2030) lub

2. projekt realizowany jest w partnerstwie z podmiotem z przynajmniej jednego innego województwa objętego strategią ponadregionalną. Partnerstwo rozumiane jest zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2014 poz. 1146); lub

3. Projekt realizowany jest na terenie więcej niż jednego województwa, przy czym co najmniej jedno z województw objęte jest strategią ponadregionalną oraz jest zgodny z celami strategii ponadregionalnej, lub

4. Projekt jest komplementarny z projektem wynikającym ze strategii ponadregionalnej.

Skarżąca nie twierdzi, że spełnia któryś z powyższych warunków, co więcej we wniosku zaznaczyła w punkcie B.4.5. Ponadregionalność projektu . Jeżeli zakres projektu jest zgodny z którąś z przyjętych przez Radę Ministrów strategią ponadregionalną należy wskazać z którą (zaznaczając właściwe pole poniżej) oraz krótko opisać zgodność projektu ze wskazaną strategią" pole "nie dotyczy".

Należy przypomnieć, że projekt jest oceniany na podstawie zapisów wniosku oraz w oparciu o kryteria wynikające z regulaminu. Zmiana prawa powszechnie obowiązującego , na co powołuje się Strona , nie ma w omawianej sytuacji wpływu na wynik oceny, skoro sama zaznaczyła we wniosku, że tego kryterium nie spełnia i, co także istotne , nie zawarła opisu spełniania tego kryterium. Taki obowiązek wynika bardzo wyraźnie z dokumentacji konkursowej, co wskazano wyżej.

Również zarzuty dot. oceny kryterium nr 16 nie są trafne. Zgodnie z opisem kryterium sprawdzane jest, w jakim stopniu projekt jest zgodny lub komplementarny z celami Strategii Unii Europejskiej dla regionu Morza Bałtyckiego. W ramach tego kryterium przewidziana była następująca punktacja :

2 pkt - projekty, które mają status flagowych projektów w ramach SUE BSR;

1 p. - projekty przyczyniają się do osiągnięcia wskaźników, o których mowa w Planie działania UE dotyczącym Strategii UE dla Regionu Morza Bałtyckiego dla jednego z obszarów priorytetowych: Transport, Energy, Bio, Agri, Hazards, Nutri, Ship, Safe, Secure, Culture, Tourism, Health.

Analizując treść wniosku o dofinansowanie nie może budzić wątpliwości, że wniosek nie zawiera szczegółowego odniesienia się do omawianego kryterium. Znajdujące się w pkt B.4.3. zapisy są na tyle ogólne, że nie pozwalają na weryfikację spełniania wyżej wskazanych warunków. Strona złożyła wyłącznie deklarację, że projekt wpisuje się w realizację Obszarów Tematycznych "Strategii UE dla Regionu Morza Bałtyckiego":

– Bogata i zdrowa przyroda – przedmiotem projektu jest wdrażanie efektywnego systemu gospodarowania odpadami ;

- Adaptacja do zmian klimatycznych , system zapobiegania i zarządzania ryzykiem- wdrażany w ramach systemu gosp.odp. spełnia wymogi "najlepszej dostępnej techniki"(BAT) zawartej w Dyrektywie 2008/1/we w sprawie zapobiegania i kontroli zanieczyszczeń (IPPC)’

Jak już kilkakrotnie Sąd podkreślał, ocena projektu odbywa się na podstawie zapisó wniosku. Zapisy te winny więc oddawać opis spełniania kryteriów w sposób niezwykle precyzyjny. W przypadku tego kryterium takiej dokładności i precyzji nie sposób się doszukać.

Na koniec Sąd chciałby przypomnieć, co wyraźnie zostało wyartykułowane w odpowiedzi na skargę, że Strona zgłosiła do konkursu , w którym alokacja dla tego rodzaju projektów wynosiła 2 mln zł , projekt o wartości ponad 61 mln kosztów kwalifikowalnych i nie wyraziła zgody na obniżenie dofinansowania.

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł jak w sentencji.