Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Spółka A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm., dalej: "u.g.n."), po rozpatrzeniu odwołania "H. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka" spółka komandytowa z siedzibą w K. (dalej: "Spółka", "skarżąca"), uchyliło decyzję Burmistrza Karlina (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z dnia 11 września 2025 r., nr GG.3134.2.2025.MP ustalającą Spółce opłatę adiacencką i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz akt administracyjnych decyzją z dnia 17 lipca 2025 r., nr GG.3134.2.2025.MP Burmistrz ustalił Spółce opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...] m. K. o pow. 1,3034 ha, obejmującej działki: nr [...] o pow. 0, 8050 ha i nr [...] o pow. 0,4984 ha, wydzielone wskutek podziału geodezyjnego działki nr [...] o pow. 3,3034 ha, zatwierdzonego decyzją Burmistrza z dnia 22 marca 2023 r., nr GG.6831.1.2023.MP.

Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki – radcy prawnemu w dniu 22 lipca 2025 r. pocztową przesyłką rejestrowaną.

Następnie Burmistrz w dniu 11 września 2025 r. wydał decyzję o takim samym nr GG.3134.2.2025.MP, którą ustalił Spółce opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...] m. K. o pow. 1,3034 ha, obejmującej działki: nr [...] o pow. 0, 8050 ha i nr [...] o pow. 0,4984 ha, wydzielone wskutek podziału geodezyjnego działki nr [...] o pow. 3,3034 ha, zatwierdzonego decyzją Burmistrza z dnia 22 marca 2023 r., nr [...]

Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, który wydał decyzję z dnia 11 września 2025 r., uznając, że decyzja z dnia 17 lipca 2025 r. nie weszła do obrotu prawnego, bowiem nie została skutecznie doręczona, tj. została wysłana pocztą tradycyjną (listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru), zamiast na adres do doręczeń elektronicznych.

Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1045 ze zm., dalej: "u.d.e."), podmiot publiczny doręcza korespondencję wymagającą uzyskania potwierdzenia jej nadania lub odbioru z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych. W przypadku gdy adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych, doręczenie korespondencji następuje na adres do doręczeń elektronicznych, z którego podmiot niepubliczny nadał korespondencję. W myśl art. 5 ust. 1 i 2 u.d.e. podmiot publiczny doręcza korespondencję wymagającą uzyskania potwierdzenia jej nadania lub odbioru z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej w przypadku: braku możliwości doręczenia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych zgodnie z art. 4 u.d.e. albo gdy posiada on wiedzę, że osoba fizyczna posiadająca adres do doręczeń elektronicznych została pozbawiona wolności. Wyłączenia stosowania przepisów o adresie do doręczeń elektronicznych oraz o wykorzystaniu publicznej usługi hybrydowej wskazano w art. 6 u.d.e. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.e., wpis adresu do doręczeń elektronicznych do bazy adresów elektronicznych jest równoznaczny z żądaniem doręczania korespondencji przez podmioty publiczne na ten adres. Natomiast zgodnie z art. 147 ust. 5 u.d.e. do dnia 31 grudnia 2025 r. przepisów art. 4 i art. 5 u.d.e. nie stosuje się w przypadku, gdy korespondencja nie może być doręczona na adres do doręczeń elektronicznych albo z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej ze względu na przesłanki organizacyjne. Istnienie przesłanek organizacyjnych ocenia nadawca. Kolegium zwróciło uwagę, że ustawa o doręczeniach elektronicznych nie ustanawia katalogu przesłanek organizacyjnych, o których mowa w art. 147 ust. 5 u.d.e., pozostawiając tę kwestię do samodzielnej oceny nadawcy korespondencji. Ustawa nie wskazuje także w jakiej formie tego rodzaju ocena powinna nastąpić. Katalog sytuacji, których wystąpienie może uniemożliwić korzystanie z e-Doręczeń jest zatem szeroki i otwarty. Kolegium podkreśliło, że istnienie "przesłanek organizacyjnych" ocenia nadawca. Zatem, to organ decyduje o tym czy skorzysta z e-Doręczeń, nawet gdy odbiorca ma stosowny adres. Tym samym, nawet jeżeli pełnomocnik Spółki ma ADE decyzja nie musi być dostarczona za pomocą usługi e-Doręczeń. Wobec tego Kolegium uznało, że w okresie przejściowym pomiędzy 1 stycznia 2025 r. a 31 grudnia 2025 r. doręczenie decyzji w formie papierowej dla jednego z pełnomocników Spółki na adres siedziby kancelarii było dopuszczalne i skuteczne w świetle prawa.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że decyzja z dnia 11 września 2025 r. ponownie rozstrzyga sprawę załatwioną przez organ I instancji wcześniej decyzją ostateczną z dnia 17 lipca 2025 r., a to oznacza, iż kolejne postępowanie w tej samej sprawie należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć je na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Kolegium nie miało przy tym wątpliwości, iż decyzja z dnia 11 września 2025 r. rozstrzyga tożsamą sprawę administracyjną co ostateczna decyzja z dnia 17 lipca 2025 r. (pod względem podmiotowym, przedmiotowym, faktycznym i prawnym) tj. ustala opłatę adiacencką wobec Spółki w związku z podziałem działki nr [...], obręb [...] m. K. na działki o nr [...] i [...].

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że odnoszenie się do merytorycznych zarzutów odwołania Spółki, jest bezcelowe bo i tak nie ma to wpływu na wynik sprawy, wniosek co do umorzenia postępowania zasługiwał na uwzględnienie, lecz nie z przyczyn wyartykułowanych w odwołaniu, a z uwagi na stan res iudicata.

Skargę na decyzję Kolegium złożyła Spółka, wskazując, że ma interes prawny w jej zaskarżeniu, ponieważ rozstrzygnięcie to - opierając się na błędnej ocenie skuteczności doręczenia decyzji Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r. pozbawia ją instancyjnej kontroli merytorycznej zarzutów odwołania, a nadto przesądza o zastosowaniu konstrukcji "sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną" w oparciu o ustalenia dokonane dowolnie i bez oparcia w materiale dowodowym. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolne i niepoparte materiałem dowodowym przyjęcie, że przy doręczeniu decyzji Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r. wystąpiły "przesłanki organizacyjne" uzasadniające odejście od doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, mimo że:

- organ I instancji sam prezentował w sprawie stanowisko o nieskuteczności doręczenia tej decyzji,

- z akt sprawy wynika korzystanie przez strony/organ z e-Doręczeń w dalszym toku postępowania,

- Kolegium nie wskazało żadnych konkretnych, ustalonych w sprawie faktów składających się na "przesłanki organizacyjne";

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający na kontrolę instancyjną i sądową, w szczególności przez:

- brak wskazania, jakie fakty uznano za udowodnione w zakresie "przesłanek organizacyjnych",

- brak wskazania dowodów, na których oparto ustalenie o istnieniu tych przesłanek,

- niewyjaśnienie podstawy prawnej, w jaki sposób (i w jakim zakresie) art. 147 ust. 5 u.d.e. oraz regulacje k.p.a. miałyby legalizować doręczenie decyzji w formie tradycyjnej w realiach niniejszej sprawy;

3. art. 147 ust. 5 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 7 u.d.e. oraz art. 39 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w okresie przejściowym (do 31 grudnia 2025 r.) organ mógł dowolnie zrezygnować z doręczenia na ADE mimo braku wykazania, iż korespondencja "nie może być doręczona" na ADE lub z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej z powodu przesłanek organizacyjnych, co doprowadziło Kolegium do błędnego wniosku o skuteczności doręczenia decyzji z dnia 17 lipca 2025 r. i jej walorze "decyzji ostatecznej";

4. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, w której przesłanka bezprzedmiotowości została wywiedziona z błędnego założenia o istnieniu w obrocie prawnym i ostateczności decyzji z dnia 17 lipca 2025 r., a w konsekwencji przez odstąpienie od merytorycznej kontroli zarzutów odwołania i przyjęcie, że odniesienie się do nich jest "bezcelowe";

5. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i nieadekwatny do standardu równego traktowania stron, gdy Kolegium - bez oparcia w materiale sprawy - arbitralnie "naprawiło" brak ustaleń organu I instancji co do przesłanek organizacyjnych oraz przesądziło o skuteczności doręczenia, mimo że spór o skuteczność doręczenia stanowił element kluczowy dla przyjętej konstrukcji res iudicata.

Skarżąca podniosła, że decyzja Kolegium ma charakter pozornie "korzystny" tylko w warstwie sentencji (uchylenie decyzji Burmistrza z dnia 11 września 2025 r. i umorzenie postępowania pierwszej instancji). W rzeczywistości decydująca dla jej treści podstawa rozstrzygnięcia opiera się na tezie, że w sprawie funkcjonuje wcześniejsza decyzja Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r., skutecznie doręczona i ostateczna, a więc wywołująca stan rzeczy osądzonej w administracji. To właśnie ta teza (a nie ocena merytoryczna zarzutów odwołania) przesądziła o wyniku postępowania odwoławczego i o odmowie kontroli merytorycznej, a zatem ingeruje w prawa i obowiązki skarżącej oraz w standard ochrony procesowej. Zdaniem skarżącej w tym kontekście kluczowe jest, że art. 147 ust. 5 u.d.e. nie ustanawia generalnej "dowolności" organu w wyborze kanału doręczeń, lecz wprowadza ograniczone czasowo wyłączenie stosowania art. 4 i 5 u.d.e. jedynie w sytuacji, gdy korespondencja nie może być doręczona na ADE albo z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej ze względu na przesłanki organizacyjne (oceniane przez nadawcę). Jednocześnie ustawodawca wprost przesądza, że wpis adresu do doręczeń elektronicznych do bazy adresów elektronicznych jest równoznaczny z żądaniem doręczania korespondencji przez podmioty publiczne na ten adres. Norma ta wzmacnia standard oczekiwania strony/pełnomocnika co do kanału doręczeń i wymaga, aby ewentualne odstępstwo (zwłaszcza oparte o przesłanki organizacyjne) było konkretne, weryfikowalne i wynikało z materiału sprawy. Tymczasem Kolegium, zamiast przeprowadzić weryfikację, czy w realiach sprawy istniała przeszkoda (organizacyjna/techniczna) uniemożliwiająca doręczenie na ADE lub hybrydą, przyjęło te przesłanki w sposób czysto deklaratoryjny, odwołując się do ogólnej tezy o "otwartym katalogu" przesłanek i pozostawieniu oceny nadawcy. Nie wskazano jednak, aby nadawca (Burmistrz) taką ocenę w ogóle w sprawie przeprowadził ani jakie okoliczności faktyczne miały o tym świadczyć. Wadliwość ta ma charakter kwalifikowany, ponieważ ustalenie skuteczności doręczenia decyzji z dnia 17 lipca 2025 r. było przesłanką logicznie wcześniejszą dla zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (sprawa już poprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną) oraz - w dalszym kroku - dla zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (uchylenie decyzji i umorzenie postępowania). W tej sytuacji zarzut dotyczący dowolności ustaleń i niepełnego uzasadnienia jest zarzutem stricte procesowym, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, tj. doprowadził do rozstrzygnięcia opartego na założeniu, którego nie zweryfikowano zgodnie ze standardem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a następnie uzasadniono w sposób niespełniający wymogów art. 107 § 3 k.p.a. (brak faktów uznanych za udowodnione w zakresie przesłanek organizacyjnych, brak dowodów, brak analizy przeciwstawnego stanowiska organu I instancji o nieskuteczności doręczenia). Dodatkowo, w ocenie skarżącej, sposób rozumowania Kolegium rodzi wewnętrzną niespójność funkcjonalną - Kolegium umarza postępowanie pierwszej instancji "w całości", jednocześnie opierając rozstrzygnięcie na założeniu o utrzymaniu w obrocie i ostateczności decyzji z dnia 17 lipca 2025 r. ustanawiającej obowiązek finansowy. W realiach sprawy (i celu postępowania odwoławczego) takie uzasadnienie nie tylko pozbawia strony merytorycznego rozpoznania zarzutów, ale także wytwarza stan niepewności co do tego, które rozstrzygnięcie (i na jakiej podstawie) kształtuje obowiązek skarżącej. Właśnie dlatego naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. ma w tym wypadku charakter realny, a nie wyłącznie formalny. Z tych względów, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę ustalenia skuteczności doręczenia (a więc i "ostateczności" wcześniejszej decyzji). Uchybienia te doprowadziły do wadliwego zastosowania instytucji bezprzedmiotowości i w konsekwencji do nierozpoznania zarzutów odwołania, mimo że w świetle przepisów o uzasadnieniu decyzji wydanej na skutek odwołania organ nie może odstąpić od rzetelnego uzasadnienia.

W skardze skarżąca przedstawiła również zarzuty w odniesieniu do decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taki wniosek złożył organ odwoławczy, zaś skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Spór w sprawie dotyczy kwestii skuteczności doręczenia wydanej w sprawie decyzji Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r. Kolegium przyjęło, że decyzja Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r. została skutecznie doręczona Spółce i w związku z tym ponowne rozstrzygnięcie sprawy decyzją Burmistrza z dnia 11 września 2025 r. obarczone jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., decyzję tą należy uchylić, zaś postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzyć. Natomiast skarżąca stoi na stanowisku, że - tak jak to uznał organ I instancji - decyzja z dnia 17 lipca 2025 r. nie została skutecznie doręczona, bowiem nie została doręczona na adres do doręczeń elektronicznych, a w konsekwencji nie weszła do obrotu prawnego, co z kolei oznacza, że Kolegium powinno było merytorycznie rozpoznać odwołanie Spółki od decyzji Burmistrza z dnia 11 września 2025 r. i decyzję tą uchylić i umorzyć postępowanie w sprawie z uwagi na brak przesłanek materialnoprawnych do ustalenia opłaty adiacenckiej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia jest w istocie uzasadnienie decyzji Kolegium, co jest dopuszczalne i mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi bowiem całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element - część decyzji, mogą także oznaczać wadliwość całej decyzji, w zależności od okoliczności danej sprawy. Możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji administracyjnej dotyczy wszystkich jej elementów, w tym również uzasadnienia, jako jej integralnej części (por. wyroki NSA: z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt II OSK 268/24, z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 223/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 2027/22).

Zasadą wynikającą z art. 109 § 1 i art. 110 § 1 k.p.a. jest że decyzję doręcza się stronom na piśmie, zaś organ administracji publicznej, który ją wydał, jest nią związany od chwili jej doręczenia.

W dniu 5 października 2021 r., na mocy art. 61 u.d.e., weszła w życie nowelizacja k.p.a. obejmująca m.in. dostosowanie procedury doręczeń elektronicznych w k.p.a. do ram prawnych wyznaczonych u.d.e. W wyniku tej nowelizacji art. 39 k.p.a. otrzymał nowe brzmienie i obowiązuje w tym nowym brzmieniu albo - na podstawie i w zakresie przepisu przejściowego art. 158 u.d.e. - stosuje się go w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 39 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Stosownie zaś do art. 39 § 2 k.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Wreszcie, w myśl art. 39 § 3 k.p.a., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Wykładni powyższych przepisów o doręczeniach należy dokonywać w powiązaniu z pozostałymi regulacjami k.p.a., w tym dotyczącymi sposobu prowadzenia i załatwiania spraw. Zgodnie z nową regulacją art. 14 § 1a k.p.a., także wprowadzoną przez ww. art. 61 u.d.e., sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Przepis art. 14 § 1a k.p.a. pozostawia uznaniu organu, czy daną czynność urzędową postępowania utrwalić na piśmie: w postaci papierowej czy w postaci elektronicznej. Oznacza to między innymi to, że gdy przepisy szczególne zastrzegają dla czynności formę pisemną, to organ może ją utrwalić na papierze lub elektronicznie, chyba że przepisy szczególne nakazują utrwalenie czynności tylko w jednej z tych dwóch postaci pisma (papierowej lub elektronicznej). Organ ma swobodę wyboru jednej z wyżej wskazanych form załatwienia sprawy administracyjnej, chyba że przepisy szczególne tę swobodę ograniczają (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, komentarz do art. 14, poz. 4, LEX/el. 2026). Użyty w przepisie art. 14 § 1a k.p.a. spójnik "lub" oznacza alternatywę łączną, więc ww. formy mogą wystąpić zarówno oddzielnie jak i łącznie. Na tej podstawie organy orzekające w sprawie mogły wybrać formę sporządzenia decyzji administracyjnej w postaci papierowej.

Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy decyzja Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r. została sporządzona w formie papierowej i opatrzona podpisem odręcznym. Taki wybór formy sporządzenia decyzji determinuje sposób jej doręczenia. Z przytoczonego powyżej przepisu art. 39 § 3 k.p.a. wynika zaś, że w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma przesyłką rejestrowaną albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Doręczenie na adres do doręczeń elektronicznych nie jest możliwe np. wtedy, gdy pismo zostało utrwalone na papierze (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, komentarz do art. 39, poz. 10, LEX/el. 2026). Wybierając formę papierową organ I instancji nie mógł doręczyć wydanego rozstrzygnięcia na adres elektroniczny. Za pomocą środków komunikacji elektronicznej można bowiem doręczyć tylko dokument utrwalony w formie elektronicznej (podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 799/23).

Reasumując, na podstawie art. 14 § 1a k.p.a. Burmistrz mógł wybrać formę sporządzenia decyzji z dnia 17 lipca 2025 r. w postaci papierowej, a do doręczenia decyzji wydanej w takiej formie zastosowanie ma art. 39 § 3 k.p.a., a nie art. 39 § 1 czy § 2 pkt 1 k.p.a. Tym samym zarzuty skargi dotyczące błędnego przyjęcia przez Kolegium, że organ I instancji mógł dowolnie zrezygnować z doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych jak i braku wykazania, że doręczenie nie może nastąpić na adres do doręczeń elektronicznych lub z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej z powodu przesłanek organizacyjnych należało uznać za niezasadne.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że Spółka (działająca przez zawodowego pełnomocnika) do czasu doręczenia jej decyzji Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r. korespondencję w sprawie prowadziła w formie papierowej, wskazując tradycyjny adres do doręczeń (ul. [...], [...]). Korespondencję za pośrednictwem e-Doręczeń Spółka rozpoczęła pismem z dnia 14 sierpnia 2025 r. (tj. już po doręczeniu jej decyzji Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r.), przy czym odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia 11 września 2025 r. również złożyła w formie papierowej, wskazując wskazany powyżej tradycyjny adres do doręczeń.

W świetle powyższego w ocenie Sądu prawidłowo Kolegium przyjęło, że decyzję Burmistrza z dnia 11 wrześnie 2025 r. ponownie rozstrzygającą sprawę zakończoną decyzją Burmistrza z dnia 17 lipca 2025 r. należało uchylić oraz umorzyć postępowanie pierwszej instancji, zaś odnoszenie się do merytorycznych zarzutów Spółki było bezcelowe. Wbrew stanowisku skarżącej sformułowanie osnowy decyzji Kolegium "uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości" - wobec przewidzianej w k.p.a. możliwości uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w całości albo w części - nie jest niejasne czy też niespójne z tokiem rozumowania Kolegium. "Umorzenie postępowania w całości" oznacza umorzenie całego postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z dnia 11 września 2025 r.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.