Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 stycznia 2002 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA - Leszek Włoskiewicz

Sędziowie NSA - Maria Wiśniewska ( spr.)

- Cezary Pryca

Protokolant-Edyta Pawlak

po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2002 r.

sprawy ze skargi i

na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

z dnia Nr

w przedmiocie opłaty adiacenckiej

oddala skargę

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania

od decyzji Zarządu Miasta z dnia

r. ustalającej właścicielom działki nr ew. , położonej w przy ul. opłatę adiacencką w kwocie 1486 zł z tytułu wybudowania

wodociągu, decyzją nr z dnia r. utrzymało w mocy

zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji przytoczyło następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją nr z dnia r. Zarząd Miasta

ustalił właścicielom działki nr ew. położonej w

przy ul. opłatę adiacencką w kwocie 1486 zł z tytułu

wybudowania wodociągu w ulicy ; W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że

sieć wodociągowa w ul. została przekazana do użytku w dniu 1 lipca 1997

r. Budowa sieci wodociągowej została sfinansowana ze środków Gminy. W związku z tym, zgodnie z uchwałą Rady Miasta nr z dnia 21

maja 1998 r. w sprawie ustalenia stawek procentowych opłat adiacenckich z tytułu wybudowania urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, naliczono opłatę w wysokości 13% od wzrostu wartości nieruchomości.

Od powyższej decyzji odwołali się , podnosząc, że

nabyli przedmiotową nieruchomość w październiku 1998 r., a zatem decyzja o

naliczeniu opłaty, dotyczącą 1997 r., powinna być skierowana do poprzedniego właściciela

Rozpatrując sprawę należało zważyć, że opłata adiacencką, o której mowa w rozdziale 7 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz.741 ze zm.), zgodnie z definicją zawartą w art.4 pkt 11 tej ustawy, jest formą przymusowego udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, w tym urządzeń i przewodów wodociągowych, odpowiednio do wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem tych urządzeń. Zobowiązanymi do wnoszenia opłat adiacenckich są właściciele nieruchomości, jeśli mogą z wybudowanych urządzeń skorzystać. Warunkiem dopuszczalności ustalenia opłat adiacenckich jest wzrost wartości nieruchomości pozostający w związku przyczynowym z wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej. Wysokość opłaty adiacenckiej ustala się biorąc za podstawę różnicę pomiędzy wartością nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastrukturalnych, a wartością nieruchomości po ich wybudowaniu, określoną przez rzeczoznawcę majątkowego. Stosownie do art.145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ustalenie opłaty adiacenckiej następuje w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez zarząd gminy. Oddanie do użytku urządzenia infrastruktury technicznej wybudowanego z udziałem środków Skarbu Państwa lub gminy stanowi wprawdzie konieczną przesłankę do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 145 ust. 1 powołanej ustawy, nie oznacza to jednak, że obowiązek wniesienia opłaty adiacenckiej powstaje z chwilą oddania do użytku urządzenia infrastruktury technicznej. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej, jak każda decyzja konstytutywna, uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania. Podmiotem zobowiązanym do wniesienia opłaty adiacenckiej jest zatem osoba (fizyczna lub prawna) będąca właścicielem nieruchomości w dacie wydania decyzji ustalającej opłatę.

Przepis art. 148 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa datę powstania obowiązku wniesienia opłaty adiacenckiej. Obowiązek ten powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna. Skoro zatem, jak wynika to z akt sprawy, w dacie wydania decyzji z dnia

r. byli właścicielami działki nr ew. , ujawnionymi

w księdze wieczystej KW nr prowadzonej dla tej nieruchomości, to prawidłowo uznani oni zostali za osoby zobowiązane do wniesienia opłaty adiacenckiej. Natomiast okoliczność, że w okresie między oddaniem wodociągu do użytku, a wydaniem decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej nastąpił obrót nieruchomością, nie ma znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o jej zmianę, zarzucili w skardze, że decyzja obciążająca ich opłatą adiacenką została wydana z naruszeniem prawa. Opłata adiacencka została ustalona w oparciu o uchwałę Rady Miasta z dnia 21 maja 1998 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz.741 ze zm.), które weszły w życie już po oddaniu do użytku w dniu 1 lipca 1997 r. sieci wodociągowej. Nadto adresatem tej decyzji powinien być poprzedni właściciel nieruchomości od którego w październiku 1998 r.

nabyli przedmiotową nieruchomość.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w w odpowiedzi na skargę

wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W odniesieniu do decyzji administracyjnych właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego została ustawowo określona jako ich kontrola pod względem zgodności z prawem (art. 1 i 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Oznacza to, że Sąd nie może uwzględnić skargi, jeżeli nie stwierdzi naruszenia prawa - tak materialnego, jak i proceduralnego - przez organy orzekające w danej sprawie. Nie jest też w ogóle uprawniony do orzekania o zmianie decyzji, tak jak tego domagają się w skardze skarżący.

Opłata adiacencka jest formą przymusowego udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej zwiększających jednocześnie wartość nieruchomości. Zobowiązani do wnoszenia opłat adiacenckich są właściciele nieruchomości oraz użytkownicy wieczyści (art. 144 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). Opłaty adiacenckie, wbrew zarzutom skarżących, nie są nową formą uczestnictwa właścicieli gruntów w kosztach budowy urządzeń komunalnych. Obowiązek ich ponoszenia przewidziany był również w ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz.U. 1991 r, Nr 30, poz. 127 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 1998 r., tj. jest z chwilą wejścia w życie ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami moc prawną utraciły przepisy ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (art.241 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ). W przepisie art. 242 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomości wyrażono natomiast zasadę bezpośredniego działania przepisów nowej ustawy. Wobec takiego stanu prawnego organy ustalając opłatę adiacencką prawidłowo zastosowały przepisy nowej ustawy o gospodarce nieruchomościami, chociaż sieć wodociągową oddano do użytku w dniu 1 lipca 1997 r., czyli przed datą wejścia w życie tej ustawy.

Przyjąć trzeba również, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył też reguły przewidzianej w art. 145 § 2 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którą tylko w terminie do trzech lat od dnia stworzenia określonych ustawowo warunków można ustalić opłatę adiacencką.

Co się natomiast tyczy adresata, do jakiego powinna zostać skierowana zaskarżona decyzja, to należy tu uwzględnić, że art. 144 ust. 1 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ustalając krąg podmiotów uczestniczących w kosztach budowy infrastruktury technicznej, wskazuje na osoby, którym przysługuje prawo własności nieruchomości. Ponieważ opłatę adiacencką ustala się w drodze decyzji (art. 145 ust.1 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami), to data jej wydania decyduje kto jest stroną postępowania. Ma być nią aktualny właściciel nieruchomości. Bezspornym zaś pozostawało, że zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji, to skarżący byli właścicielami przedmiotowej działki.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji.