Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 17 luty 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2025 r., sygn. akt Vl SA/Wa 2596/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2025 r., nr EA-b-939/737/25 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 10 września 2025 r., odmówił J. S. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2025 r., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

we wniesionej na wskazane rozstrzygnięcie skardze strona, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż na skutek wykonania decyzji zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdził równie, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo powtórzenie przez stronę treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.

J. S., zażaleniem z zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2025 roku, znak: EA-b-939/737/25, utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 28 lutego 2025 roku numer B 1186/A/2025, znak: A.IIL21570.MTG.2024.EW.Dec, podczas gdy w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podnosząc ten zarzut strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2025 roku, znak: EA-b-939/737/25.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesiony w nim zarzuty wraz z jego uzasadnieniem nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.

Wskazania na wstępie wymaga, że przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie, przy znacząco dużym nakładzie sił i środków lub będzie niemożliwy (zob. np. postanowienia NSA: z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II FZ 695/17; LEX nr 2405804; z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, niepubl.; z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811).

Wnioskujący powinien wskazać na konkretne zdarzenia lub okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności nawet z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą te przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, za prawidłową uznać należy ocenę wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2025 r., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, jakiej dokonał Sąd I instancji. Jak bowiem słusznie stwierdził WSA w Warszawie rzeczony wniosek skarżącego pozbawiony był jakiejkolwiek argumentacji (uzasadnienie) wskazującej lub co najmniej mogącej wskazać na możliwość wystąpienia jednej bądź obu z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Brak było również jakichkolwiek dokumentów źródłowych dołączonych do wniosku, a mogących przemawiać za istnieniem podstaw do wstrzymania wykonania powołanego rozstrzygnięcia. Jak słusznie wskazał, Sąd I instancji, w swojej istocie żądnie zawarte w skardze strony ograniczało się do powtórzenia treści art. 61 § 3 p.p.s.a., co w świetle powołanych na wstępie wywodów, nie jest wystarczając do dokonania oceny zaskarżonej decyzji w aspekcie przesłanek pomieszczonych w przywołanym przepisie.

Również argumentacja zawarta w zażaleniu nie zmienia oceny wniosku albowiem jego uzasadnienie, tak jak i wniosek, pozbawione jest w swojej treści okoliczności mających tenże wniosek umotywować. Za przesłankę zasadności żądania zastosowania ochrony tymczasowej wobec skarżącego nie może być uznane jego subiektywne przeświadczenie o wadliwości wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Materia prawidłowości lub wadliwości decyzji będzie przedmiotem oceny sądu administracyjnego w postępowaniu zasadniczym (głównym), z tego też względu nie może być potraktowane jako wskazanie istnienia przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.