Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: Ksawery Sobczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 marca 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Chocianów z dnia 10 października 2022 r. nr WOK.1431.79.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Chocianów na rzecz skarżącego P. P. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

P. P. (dalej: wnioskodawca, autor wniosku, strona, skarżący) wystąpił do Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w C. (dalej: Dyrektor) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. skanu protokołu

z przeprowadzonej w Szkole kontroli Państwowej Inspekcji Pracy.

Dyrektor udostępnił wnioskodawcy ww. dokument.

Autor wniosku dostrzegł, że przesłany mu dokument nie zawiera załączników, które stanowią jego integralną część. Zażądał przesłania brakujących załączników.

W odpowiedzi Dyrektor poinformował, że załączniki zawierają dane wrażliwe

i w związku z tym nie zostaną udostępnione.

Wnioskodawca wezwał do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem lub wydania decyzji odmownej.

Wydając decyzję Dyrektor odmówił udostępnienia informacji publicznej

w zakresie załączonych do protokołu kontroli tabel imiennych z wynagrodzeniem pracowników placówki i innych dokumentów stanowiących załączniki do protokołu. Zważył, że stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu na zasadach określonych w przepisach prawa. Uznał, że w sprawie prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób wymienionych w załącznikach (także z uwagi na nadużywanie prawa do informacji publicznej do celów prywatnych i zawodowych). Wskazał, że ograniczenia nie obejmują informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem funkcji. Wywiódł, że spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są stanowiska, które mają charakter usługowy i techniczny (pozbawione charakteru władczego). Przyjął, że takie funkcje sprawują nauczyciele

i pracownicy szkoły, a ujawnienie żądanych w sprawie dokumentów może naruszać ich dobra osobiste. Na poparcie swojego stanowiska powołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) i Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK).

Od decyzji Dyrektora strona złożyła odwołanie.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym, Burmistrz Miasta i Gminy Chocianów (dalej: Burmistrz, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał decyzję Dyrektora w mocy. Podkreślił, iż sporna pozostaje ocena, czy w sprawie zaistniały podstawy do ograniczenia prawa do udostępnienia informacji publicznej zgodnie

z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym

o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zaakcentował, że spór wymaga przesądzenia, czy nauczyciele są osobami pełniącymi funkcję publiczną.

W ocenie Burmistrza, informacja o wysokości zarobków oznaczonej z imienia

i nazwiska osoby fizycznej zalicza się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku

z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE L. 119 1. - dalej: RODO). Zdaniem Burmistrza, dane te dotyczą statusu materialnego osoby fizycznej, zatem odnoszą się do jej prywatności, która korzysta z szerokiej ochrony przed udostępnieniem jej podmiotom trzecim.

Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie sposób przyjąć, iż nauczyciel jest funkcjonariuszem publicznym, co do którego wyłączona jest ochrona prywatności. Powołał się na wyrok TK z 20 marca 2006 r. (K 17/05) i na jego podstawie stwierdził, że nauczyciele i pracownicy administracyjni szkoły nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Końcowo wskazał, że wobec sprzeciwu osób fizycznych w zakresie zgody na dobrowolne udostępnienie danych, konieczne było wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W skardze na decyzję Burmistrza skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. - dalej: K.p.a.)

w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, poprzez ich niezastosowanie, polegające na pominięciu przez organ odwoławczy większości postawionych przez niego w odwołaniu zarzutów;

2) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującej swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie lub drukiem,

w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, przez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie wnioskowanej informacji, skutkujące ograniczeniem prawa do informacji,

a tym samym uniemożliwienie prowadzenia debaty o stanie oświaty w gminie;

3) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności

w zakresie, w jakim z Konwencji wynika, że każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, przez zaniechanie udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze ograniczenie prawa do informacji, skutkujące ograniczeniem prawa do informacji i debaty publicznej o stanie oświaty w gminie;

4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim stanowi on o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, przez brak jego zastosowania polegający na błędnym przyjęciu, że osoby, których informacja dotyczy, nie sprawują funkcji publicznych.

Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu zaprezentował swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

W sprawie należało rozstrzygnąć, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w postaci załączonych do protokołu kontroli tabel imiennych z wynagrodzeniem nauczycieli oraz pozostałych załączników do protokołu. Poza sporem pozostaje natomiast, że adresat wniosku jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Istota sporu sprowadza się do tego, czy istniały podstawy do ograniczenia prawa do udostępnienia wnioskowanej informacji z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia

i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie skarżącego, brak było podstaw do takiego ograniczenia, gdyż nauczyciele są osobami pełniącymi funkcje publiczne

w rozumieniu powyższego przepisu. Z kolei organ odwoławczy stoi na stanowisku, że nauczyciele nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, wobec czego - z uwagi na konieczność ochrony ich prywatności - należało odmówić udostępnienia żądanej informacji.

W kwestii charakteru wynagrodzeń nauczycieli (jako informacji publicznej) oraz statusu nauczycieli (jako osób pełniących funkcje publiczne) wypowiedział się już tut. Sąd w wyroku z 8 lipca 2022 r. (IV SAB/Wr 1002/21; dostępny - podobnie jak wszystkie powołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych - w CBOSA). Sąd

w składzie orzekającym w tej sprawie podziela w całej rozciągłości stanowisko wyrażone w ww. wyroku i przyjmuje je za własne. Tezy i twierdzenia zawarte

w uzasadnieniu wskazanego wyroku, jako szczególnie trafne i wyczerpujące, Sąd wielokrotnie przywoła niżej jako swoje.

Dla rozstrzygnięcia sprawy kluczowe jest wyjaśnienie, czy żądana informacja mieści się w zakresie informacji publicznej oraz czy organ zobowiązany był do jej udostępnienia.

Przede wszystkim należy wskazać, że pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Wskazaną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje

o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna", co jest wywodzone nie tylko z treści powołanych przepisów, ale - przede wszystkim - z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

W pojęciu tym będą się zatem mieściły wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak i informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się tym samym każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, jak

i wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne

w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Nie ulega zatem wątpliwości, że informacje odnoszące się do wynagrodzenia nauczycieli stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynagrodzenie stanowi bowiem przejaw gospodarowania środkami publicznymi,

a więc informację o majątku publicznym, o której mowa w powołanym przepisie. Informacja o przysługiwaniu tak wydatkowanych środków publicznych stanowi tylko inny aspekt tego samego zjawiska ekonomicznego, a zatem nie można odmiennie traktować obu stron tej samej czynności finansowej: wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie i przysługiwania wynagrodzenia osobie je pobierającej (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14).

Oceny tej nie zmienia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ograniczający dostęp do informacji publicznej ze względu na wskazane w nim ograniczenia.

W kontekście treści ww. przepisu rozważenia wymaga, czy nauczyciele są osobami pełniącymi funkcję publiczną. Problem ten był już przedmiotem rozważań

w orzecznictwie sądów administracyjnych. W szczególności wskazać trzeba na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Gorzowie z 19 grudnia 2019 r. (II SAB/Go 193/19), którego tezy mają istotne odniesienie na grunt rozpoznawanej sprawy. Nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" podkreślając, że katalog z art. 115 § 13 Kodeksu karnego (dalej: K.k.) ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się ponadto, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych

i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (por.

I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński w: M. Bidziński, M. Chmaj,

P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). Co więcej, nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (por. E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17). Odnosi się to w orzecznictwie NSA np. do kontrahentów zawierających umowy z podmiotami publicznymi (por. wyrok NSA z 12 lutego

2015 r., I OSK 759/14), czy osób ubiegających się o miejsce w służbie publicznej (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13), pozostają one bowiem

w związku materialnym, a nie formalnym, z władzą publiczną.

Odwołać się również należy do wyroku NSA z 15 czerwca 2016 r. (I OSK 3217/14), w którym wskazano, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i § 19 K.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców ustawy (u.d.i.p.) i najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną, wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Zatem orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z 27 marca 2018 r., I OSK 1526/16)).

W związku z powyższym, w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że takim zadaniem o znaczeniu publicznym jest realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia. Z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP wynika bowiem, że władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia, a zgodnie

z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 1082 ze. zm. - dalej: Prawo oświatowe) system oświaty zapewnia realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju. Wykonywanie tychże zadań publicznych odbywa się przede wszystkim poprzez pracę nauczycieli, którzy korzystają - na mocy art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2021 r., poz. 1762 ze zm.), podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych - z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w K.k. Stąd sądy administracyjnie konsekwentnie wskazują, że nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przy czym odnoszą to do nauczycieli wszystkich szczebli nauczania niezależnie od tego, że tylko niektórzy z nich są zobowiązani do składania oświadczeń majątkowych (por.: wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11;

z 9 kwietnia 2015 r., I OSK 1108/14; z 12 października 2017 r., I OSK 537/17; wyroki WSA: w Krakowie z 16 lutego 2016 r., II SA/Kr 1573/15; w Gliwicach z 7 czerwca 2016 r., IV SAB/Gl 62/16; we Wrocławiu z 4 maja 2017 r., IV SA/Wr 20/17).

W ocenie Sądu, za przyjęciem, że nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przemawia także to, że zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa oświatowego,

w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki.

W myśl natomiast art. 69 ust. 3 Prawa oświatowego, w skład rady pedagogicznej wchodzą: dyrektor szkoły lub placówki i wszyscy nauczyciele zatrudnieni w szkole lub placówce oraz pracownicy innych zakładów pracy pełniący funkcję instruktorów praktycznej nauki zawodu lub prowadzący pracę wychowawczą z młodocianymi pracownikami w placówkach zbiorowego zakwaterowania, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza stanowi podstawowe zajęcie.

Stosownie zaś do art. 70 ust. 1 Prawa oświatowego, do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy: 1) zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; 2) podejmowanie uchwał

w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów; 3) podejmowanie uchwał

w sprawie eksperymentów pedagogicznych w szkole lub placówce, po zaopiniowaniu ich projektów przez radę szkoły lub placówki oraz radę rodziców; 4) ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki; 5) podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów; 6) ustalanie sposobu wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, w tym sprawowanego nad szkołą lub placówką przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w celu doskonalenia pracy szkoły lub placówki.

Ponadto, zgodnie z art. 70 ust. 2 Prawa oświatowego, rada pedagogiczna opiniuje w szczególności: 1) organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; 2) projekt planu finansowego szkoły lub placówki; 3) wnioski dyrektora o przyznanie nauczycielom odznaczeń, nagród

i innych wyróżnień; 4) propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.

Wobec powyższych kompetencji rady pedagogicznej, której nauczyciel jest

z mocy prawa członkiem, mimo że nie wydaje on żadnych decyzji, nauczyciel niewątpliwie w sposób istotny oddziałuje na sferę spraw publicznych w systemie oświaty. Nie wykonuje on tym samym jedynie czynności usługowych, które nie mają bezpośredniego związku z merytorycznymi kompetencjami szkoły, a służą jedynie realizacji tych kompetencji. Pozwala to uznać nauczyciela za osobę wykonującą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W związku z tym konieczne jest rozważenie, czy informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, że dotyka także prywatności osoby, ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Z pewnością takiego związku nie ma w odniesieniu do niektórych składników wynagrodzenia, wynikających ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r.,

I OSK 695/14). Taki związek zachodzi natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego osoby pełniącej funkcję publiczną, czy dodatku motywacyjnego oraz

w odniesieniu do sposobu ustalenia tego wynagrodzenia. Wynagrodzenie to jest przecież rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych. Wykonywanie obowiązków służbowych stanowi zaś pełnienie funkcji publicznej (por. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., I OSK 2561/13). Bez znaczenia przy tym pozostaje, że udostępnienie takiej informacji będzie umożliwiało identyfikację tożsamości nauczycieli, gdyż prywatność tych osób, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie stanowi przesłanki pozwalającej na odmowę udostępnienia informacji publicznej.

Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek wartość związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne, to jednak osoby wykonujące funkcje publiczne, z momentem ich podjęcia, muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferę ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. wyrok TK z 20 marca 2006 r., K 17/05).

Podsumowując, nie ulega wątpliwości, że żądane przez skarżącego dokumenty - w zakresie, w jakim odnoszą się do nauczycieli - stanowią informację publiczną, dotyczą osób pełniących funkcje publiczne i mają związek

z wykonywanymi przez te osoby zadaniami i sprawowaną funkcją, wobec czego dostęp do nich nie może zostać ograniczony w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. Tym samym, podlegają one udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie zaakcentowania wymaga, że o ile do osób pełniących funkcje publiczne niewątpliwie zalicza się nauczycieli, o tyle osobami takimi nie są osoby pełniące w szkole funkcje usługowe takie jak np. sekretarka, kucharka, czy kierownik administracyjny szkoły. Ww. osoby nie wypełniają bowiem zadań publicznych.

W przypadku tych osób - w razie zaistnienia takiej potrzeby - dostęp do informacji publicznej może zatem zostać ograniczony z uwagi na ochronę ich prywatności na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 5 lutego 2014 r.,

II SA/Gd 786/13; w Krakowie z 16 lutego 2016 r., II SA/Kr 1573/15).

Odnośnie pozostałych zarzutów skargi Sąd dostrzega, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, jednak naruszenie to

- mając na względzie niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy i błędne przyjęcie przez organ, że nauczyciele nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne -

nie miało wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wobec stwierdzenia, że żądane dokumenty stanowią informację publiczną

i dotyczą osób pełniących funkcje publiczne, brak było zatem podstaw do odmowy udostępnienia informacji publicznej w powyższym zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji obowiązany będzie uwzględnić stanowisko Sądu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.). O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 tej ustawy.