Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją z 18 kwietnia 2019 r. znak: IFXIV.7840.13.10a.2018, Wojewoda Śląski (dalej organ I instancji, Wojewoda) na podstawie art. 105 § 1 w zw. art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 poz.2096 ze zm., dalej "kpa") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej Prawo budowlane), umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek W. W.

w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr 408/2013 z dnia 15 maja 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi J. M. pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości W., ul. [...].

Z akt administracyjnych wynika, że podstawę wniosku W. W. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji stanowił art. 156 § 1 pkt 2 kpa,

w oparciu o który wnioskujący sformułował zarzut naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr 137/XIX/2004 Rady Gminy [...] z dnia 7 grudnia 2014 r. Zdaniem wnioskodawcy Starosta [...] decyzją Nr 424/08 z 29 maja 2008 r. oraz decyzją Nr 408/2013 z 15 maja 2013 r. udzielił pozwolenia na budowę hali usługowo-przemysłowej, gdy tymczasem, zgodnie z postanowieniami ww. planu, działka nr [...] przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy i zabudowy zagrodowej, a przeznaczeniem uzupełniającym są usługi nieuciążliwe.

Wojewoda zaznaczył, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] Nr 408/2013 z dnia 15 maja 2013 r. znak: A.6740.00383.2013.MJ, a swój interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji wywodzi z faktu uciążliwości prowadzonej działalności gospodarczej na przedmiotowej działce.

Dalej Wojewoda wywiódł, iż wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, przedmiotem kontrolowanej decyzji nie jest budowa hali usługowo-produkcyjnej, a - jak wynika

z projektu budowlanego - budowa budynku usługowo-biurowego.

Analizując i oceniając usytuowanie budynku objętego inwestycją, jak również zakres planowanych robót, Wojewoda stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie nie ogranicza nieruchomości wnioskodawcy w możliwości jej zagospodarowania. Takie ograniczenie nie wynika z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), regulującego kwestię odległości budynków od granicy działek. Nie wynika również z § 13 ww. rozporządzenia dotyczącego zapewnienia naturalnego oświetlenia, czy § 271 ww. rozporządzenia określającego kwestię usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe.

W konkluzji organ I instancji zaznaczył, że ewentualnych uciążliwości związanych z działalnością gospodarczą, np. w postaci zwiększonego hałasu, nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące. Każda inwestycja jak wywiódł organ powoduje uciążliwości

i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne

z przyznaniem tym osobom przymiotu strony. Interes faktyczny pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno

w świetle art. 28 kpa, jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Końcowo Wojewoda podkreślić, że źródłem interesu prawnego nie mogą być immisje pośrednie (takie jak hałas, drgania, nieprzyjemne zapachy). Fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji po przeprowadzeniu postępowania i dokonanej analizie uznał, że działka nr [...] (działka wnioskodawcy) nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, zatem nie posiada on przymiotu strony

w postępowaniu dotyczącym udzielania pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego na działce nr ew. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. W. (dalej skarżący), podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczące braku wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, jak również brak uwzględnienia interesu społecznego. W odwołaniu zawarto także zarzuty naruszenia prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że skarżący jako właściciel nieruchomości graniczącej bezpośrednio z działką inwestora nie posiada interesu prawnego w niniejszym postępowaniu.

Skarżący w odwołaniu i jego uzasadnieniu odnosił się do zezwolenia na budowę hali usługowo- produkcyjnej, wskazując uciążliwość inwestycji.

Rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z 26 lipca 2019 r. znak: DOA.7110.229.2019.AKW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 kpa, ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyjaśnił jak należy rozumieć "obszar oddziaływania obiektu", zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Podkreślił, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, natomiast samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak

i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] Nr 408/2013 z 15 maja 2013 r. i jednocześnie uznał, że wywodzi on swój interes prawny z prawa własności działki [...].

Dalej podał, że z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Nr rys. 1) wynika, iż działka nr ew. [...] oddzielona jest od działki inwestycyjnej nr ew. [...] działką drogową nr ew. [...]. Ponadto planowany budynek usługowo-biurowy

o wysokości w kalenicy 6,30 m (Projekt budowlany - Nr rys. 5) zaprojektowany na działce nr ew. [...] jest oddalony od granicy działki nr ew. [...] od ok. 6 m do ok. 9 m, zaś od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ew. [...], projektowany budynek usytuowany jest w odległości ok. 15 m. Ponadto granica działki nr ew. [...] znajduje się w odległości ok. 30 m od projektowanego miejsca na śmietnik i ok. 13 m od zgrupowania 4 miejsc parkingowych.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działki o nr ew. [...]. Położenie wskazanej działki względem spornego przedsięwzięcia wyklucza uznanie, że niesie ono ze sobą jakiekolwiek ograniczenia

w możliwości zagospodarowania i korzystania z nieruchomości należącej do skarżącego, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa.

W szczególności podkreślenia wymaga jak zaznaczył organ odwoławczy, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce nr ew. [...], ponadto wysokość projektowanego obiektu (tj. 6,30 m w kalenicy), oraz wskazana wyżej odległość dzieląca go od nieruchomości skarżącego (tj. ok. 6 m), sprawiają, że działka nr ew. [...], z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący może bez przeszkód wybudować na należącej do niego nieruchomości budynek z otworami okiennymi skierowanymi

w stronę działki nr ew. [...] w najmniejszej odległości dopuszczalnej przez przepisy prawa, tj. 4 m od granicy działki (§ 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.) oraz 6 m od krawędzi jezdni drogi gminnej nr ew. [...]. Również planowane przedsięwzięcie nie pozbawia nieruchomości skarżącego dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia działki o nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego źródłem interesu prawnego nie mogą być również immisje, podnoszone przez skarżącego we wniosku

o stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz odwołaniu. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi natomiast wyłącznie określone roszczenie

o charakterze cywilnoprawnym.

Końcowo organ odwoławczy podniósł, że skoro decyzja Starosty [...] z 15 maja 2013 r., nr 408/2013, znak: A.6740.00383.2013.MJ, nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku W. W., to stosownie do art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Za bezzasadne organ uznał zarzuty podniesione w odwołaniu odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania.

Skarżący złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2019 r., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Wojewody Śląskiego, nadto zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji:

I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie:

• art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa przez zaniechanie realizacji zasady kontroli

i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, jak również brak uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w toku postępowania administracyjnego poprzez brak dążenia organu do zapewnienia skarżącemu prawa do obrony wykonywania przez niego uprawnień płynących z prawa własności nieruchomości w postępowaniu administracyjnym, a także - w razie kategorycznego uznania, że skarżący nie jest stroną postępowania - nie wszczęcie postępowania z urzędu w oparciu o materiał dowodowy przedstawiony przez skarżącego;

• art. 80 kpa przez nie przeprowadzenie przez organ II instancji uzupełniającego

postępowania dowodowego lub zalecenie jego przeprowadzenia organowi I instancji

w sytuacji, gdy organy nie ustaliły wpływu inwestycji na możliwość wykonywania przez skarżących prawa własności w sposób swobodny i nieograniczony;

• art. 8 kpa poprzez niezrealizowanie obowiązku prowadzenia postępowania

w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa;

• art. 28 kpa poprzez nieprzyznanie skarżącemu przymiotu strony postępowania;

• art. 156 ust. 1 pkt 2 kpa poprzez nie stwierdzenie nieważności decyzji nr 424/08

oraz 408/2013 pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w miejscowości W., w sytuacji gdy decyzje udzielające zezwolenia na budowę zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

II. naruszenie prawa materialnego polegające na

• błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlanego

poprzez błędne przyjęcie, że skarżący jako właściciel nieruchomości graniczącej bezpośrednio z działką inwestora nie posiada interesu prawnego w niniejszym postępowaniu;

• błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie przez organ, że decyzje zezwalające na budowę hali usługowo-produkcyjnej zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sytuacji gdy decyzje te zostały wydane z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

• art. 81 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez brak nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

III. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

• nieprawidłowym przyjęciu, że nieruchomość skarżącego znajduje się poza strefą oddziaływania obiektu budowlanego, podczas gdy w sposób oczywisty można zauważyć, iż nieruchomość skarżącego zarówno sąsiaduje bezpośrednio

z przedmiotową inwestycją, jak również wykonywanie prawa własności przez skarżącego jest ograniczone z powodu uciążliwości inwestycji;

• nieprawidłowym przyjęciu, iż skarżącemu w niniejszym postępowaniu nie przysługuje przymiot strony postępowania;

• nieprawidłowym przyjęciu, że sporny budynek usługowo-produkcyjny został wybudowany i rozbudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sytuacji gdy faktycznie narusza on zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadniając skarżący podtrzymywał stanowisko iż wnioskowane decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, bowiem są one niezgodne

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 7 grudnia 2004 r., nr 137/XIX/2004. Szczegółowo odniósł się do działalności gospodarczej prowadzonej przez J. M., wskazując na uciążliwość pracy w zakładzie produkcyjnym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2019 r. znak: DOA.7110.229.2019.AKW, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z 18 kwietnia 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 15 maja 2013 r. nr 408/2013. Tą ostatnią organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi J. M. pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości S., ul. [...].

Postępowanie zakończone ww. decyzją GINB, zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego, zaś podstawą wydania tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarżący nie ma przymiotu strony. Stąd też, jak uznał GINB, prawidłowym było zastosowanie na etapie I instancji art. 105 § 1 kpa i umorzenie na jego podstawie postępowania nadzorczego jako wszczętego na wniosek nieuprawnionego do tego podmiotu.

Zdaniem Sądu, wskazana ocena w rozpoznawanym stanie faktycznym

i prawnym sprawy jest zasadna.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że za prawidłowe należy uznać działanie organów, które po wszczęciu postępowania z wniosku skarżącego, dokonały oceny jego interesu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

W sytuacji, gdy przymiot strony podmiotu wnioskującego o stwierdzenie nieważności decyzji budzi wątpliwości, czy też ustalenie tej kwestii wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, konieczne jest wszczęcie postępowania z wniosku tego podmiotu i dopiero w ramach tak uruchomionego postępowania, dokonanie analizy

w tym zakresie. Postępowanie to może jednak doprowadzić organ do konieczności zastosowania art. 105 § 1 kpa, przy czym zastosowanie tego przepisu należy uznać za prawidłowe również wówczas, gdy postępowanie zostało wszczęte na wniosek podmiotu nie będącego stroną, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Zaznaczyć należy, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją Starosty [...] (zatwierdzającej projekt budowlany). Wskazał jednak okoliczności mające przemawiać za istniejącym interesem prawnym

w kwestionowaniu ww. rozstrzygnięcia Starosty. Zatem organ obowiązany był przede wszystkim ustalić, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w sprawie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, ocena w ww. zakresie nie mogła mieć miejsca poza postępowaniem, albowiem nie była oczywista i czyniła koniecznym przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, uwzględniającego zatwierdzony projekt budowlany, obok art. 28 kpa przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a także przepisy odrębne. Bez wątpienia brak interesu prawnego osoby składającej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji powoduje niedopuszczalność rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym przedmiocie i uzasadnia po wszczęciu postępowania, zastosowanie art. 105 § 1 kpa.

Kwestię ustalenia stron postępowania w sprawach pozwolenia na budowę reguluje wskazany powyżej art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. W świetle tego przepisu, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji także

w sprawie stwierdzenia nieważności takiego pozwolenia są: oprócz inwestora, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 powołanej ustawy - pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony

w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na których to skoncentrowały się organy orzekające w niniejszej sprawie, ale też przepisy dotyczące ochrony środowiska, czy przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów prawa w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia.

Co istotne i wymaga zauważenia, że końcowy fragment cytowanego przepisu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia jego interpretacji. "Ustawodawca powołuje się bowiem nie tylko na przepisy odrębne jako źródło uprawnień właściciela działki sąsiedniej, ale wyraźnie wskazuje, że chodzi o takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. Przepisy, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego są to więc przepisy, które regulują relację projektowanego obiektu budowlanego względem otoczenia, ograniczając możliwość zagospodarowania tego otoczenia". Powyższe zostało podniesione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2016 r. o sygn. akt II OSK 2620/14, który to wskazał także na to, że "(...) ogólnie rozumiane "uciążliwości i ograniczenia" (...) nie stanowią podstawy do uznania, iż mamy do czynienia z wystąpieniem ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ten ostatni przepis nie upoważnia bowiem do posługiwania się kategoriami ogólnymi, ale wymaga wyraźnego sprecyzowania konkretnego przepisu prawa administracyjnego wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. (...) Dopóki, dopóty nie zostanie wykazane, że inwestycja ze względu na swe parametry wiąże się wystąpieniem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej, tak długo właściciel tej działki sąsiedniej nie nabędzie statusu strony postępowania".

Sąd w składzie orzekającym podziela powyżej przytoczoną interpretację art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Sąd stwierdza przy tym, że GINB orzekając w niniejszej sprawie nie tylko uwzględnił przywołane powyżej przepisy, ale też zastosował prawidłową ich wykładnię.

Zważyć należy, że przymiot strony skarżącej organy analizowały we wszczętym na wniosek skarżącego postępowaniu, a po drugie - w kontekście art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zasadnie przyjął, że właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z inwestycją, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać konkretny przepis prawa przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Słusznie GINB zaakcentował, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu nie jest wystarczające do uznania, iż jego nieruchomość usytuowana jest w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Także zasadnie dostrzeżono, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa.

W ocenie Sądu, GINB przeprowadził właściwą analizę oceny interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy po pierwsze uwzględnił w szczególności usytuowanie inwestycji (działki ew. nr [...]) względem działki skarżącego (nr ew. [...]) oraz charakter planowanej zabudowy, w tym – wysokość projektowanego obiektu (tj. 6.30m w kalenicy), odległość od nieruchomości skarżącego (ok. 6m), usytuowanie względem nieruchomości projektowanych miejsc postojowych dla samochodów od okien i pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, także odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe. Jak wynika z decyzji analizowano także § 60 ust. 1 – nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w godz. 7:00 – 17:00, w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Uwzględniono również, iż planowane przedsięwzięcie nie pozbawia nieruchomości skarżącego dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia działki nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej.

Oceniając dokonane ustalenia GINB, należy uznać, że organ ten prawidłowo przyjął, że sporne przedsięwzięcie nie ogranicza w zagospodarowaniu działki nr ew. [...] (działki skarżącego), a zatem nie można przyjąć, aby skarżącemu przysługiwał przymiot strony w sprawie. Oznacza to, że nie może on skutecznie żądać zbadania

w trybie nadzorczym kwestionowanego pozwolenia na budowę. Zatem zasadnym było zaakceptowanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu I instancji

o zastosowaniu art. 105 § 1 kpa i umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności spornego pozwolenia na budowę, wszczętego na wniosek skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one chybione.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w postępowaniu nieważnościowym skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony, bowiem nie wskazał on normy prawa materialnego uzasadniającej wykazaniem interesu prawnego. Zatem chybione są jego zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania. Dopiero po ustaleniu, że skarżącemu faktycznie przysługiwałby status strony, to taka sytuacja skutkowałaby, że organy podjęłyby analizę i ocenę decyzji nr 408/2013 pod kątem art. 156 § 1 kpa.

Po drugie jak wskazano powyżej skarżący nie został uznany za stronę

w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem jego działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania, natomiast Sąd nie ma możliwości spowodowania wszczęcia postępowania z urzędu. Nie doszło przy tym do naruszenia przepisów postępowania powołanych w skardze, bowiem zakres przedmiotowy administracyjnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter ograniczony, ponieważ nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, ale ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, których pozostawanie w tym obrocie byłoby sprzeczne z zasadą praworządności, która jest jedną z naczelnych zasad konstytucyjnych (art. 7 Konstytucji).

Zatem jak wskazano powyżej w kontekście zarzutów skargi, zaznaczyć należy, że przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest powtórne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją merytoryczną. W postępowaniu tym organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości zastosowania prawa. W niniejszej sprawie brak przymiotu strony spowodował umorzenie postępowania, a zatem organy nie odnosiły się merytorycznie do decyzji nr 408/2013 z 15 maja 2013 r.

Wobec zarzutów skargi i argumentów zawartych w odwołaniu, dodatkowego wyjaśnienia wymaga, że decyzja Wojewody Śląskiego z 18 kwietnia 2019 r. dotyczyła umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr 408/2013 z 15 maja 2013 r. Decyzja Starosty [...] dotyczyła zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego na działce nr [...].

Sąd dostrzegł, iż skarżący podnosił argumenty odnoszące się do wcześniejszej decyzji nr 424/08, nie mniej Sąd nie kontrolował w niniejszym postępowaniu tej decyzji.

Z całą mocą stwierdzić należy, że decyzja Starosty [...] Nr 408/2013 z 15 maja 2013 nie dotyczyła budynku usługowo-produkcyjnego, a dotyczyła zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego.

Zatem okoliczności powołane w skardze, dotyczące charakteru pracy

w zakładzie produkcyjnym, uciążliwości inwestycji (str. 10, 11 skargi) nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd nie prowadził bowiem kontroli decyzji pod kątem rozbudowy budynku usługowo-produkcyjnego.

Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Prawidłowa ocena, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji – wniosek skarżącego, nie pochodzi od podmiotu dysponującego przymiotem strony, uniemożliwiała poddanie decyzji objętej tym wnioskiem (Nr 408/2013 z 15 maja 2013) merytorycznej kontroli w postępowaniu nieważnościowym. Tym samym organ nie miał podstaw do dokonania rozważań na podstawie art. 156 § 1 kpa.

W tych warunkach, Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi. Z tych też względów, zaskarżoną decyzję Sąd uznał za zgodną z prawem i nie dopatrzył się ani naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego,

w tym art. 138 § 1 pkt 1 kpa

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie orzekł, jak w sentencji.