Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 30 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 69/23 w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 15 listopada 2022 r. znak WOB.7721.325.2021.NOGI w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 23 marca 2023 r., II SA/Kr 69/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę Z.S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (MWINB) z 15 listopada 2022 r. znak WOB.7721.325.2021.NOGI, w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, zawiadomieniem z 29 kwietnia 2019 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) poinformował Z.S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wybudowania budynku jednorodzinnego ([...]) zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 18 sierpnia 1997 r., znak: PKŚ.7351.AM.18/9r.

2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 69/23 kolejno wskazano, że 16 kwietnia 2019 r. upoważnieni pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w m. [...]. Ustalono, iż na zlokalizowany jest tam obiekt 3-kondygnacyjny o konstrukcji murowanej, posadowiony na fundamencie żelbetonowym, dachu dwuspadowym pokrytym blachą, wyposażony w instalację wodociągową. W dniu kontroli nie były prowadzone żadne roboty budowlane, a budowa została zakończona. Obiekt realizowany był na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 18 sierpnia 1997 r. Po porównaniu przedłożonego projektu ze stanem faktycznym ustalono, że budynek został zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od warunków ustalonego projektu: zmianie uległa wysokość budynku (budynek wyższy niż wynikająca z pozwolenia), ponadto zamknięto przestrzeń pod schodami wejściowymi (co spowodowało zwiększenie powierzchni zabudowy). Podczas kontroli Z.S. poinformowała, że obiekt jest użytkowany czasowo. Budynek nie został oddany do użytkowania, również nie ma kontaktu z kierownikiem budowy, który nadzorował budowę. Budowa została zakończona około 20 lat wcześniej. Do protokołu dołączono szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną.

2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że PINB pozyskał w Starostwie Powiatowym w [...] uwierzytelnioną kopię mapy ewidencyjnej oraz archiwalnej mapy zasadniczej dla działki nr [...] położonej w obrębie [...], gm. [...] oraz uwierzytelnione kopie dokumentacji związanej z udzieleniem pozwolenia na budowę oraz projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Organ powiatowy kolejno poinformował strony postępowania o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczony terminie przed wydaniem decyzji.

2.4. Sąd pierwszej instancji kolejno ustalił, że decyzją z 7 czerwca 2019 r., nr 239/2019 znak: OAE-530-53/19, PINB nakazał inwestorowi obiektu – Z.S. – przedstawienie, w terminie 12 miesięcy licząc od dnia uostatecznienia się w/w decyzji, projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 18 sierpnia 1997 r.

2.5. Dalej w wyroku II SA/Kr 69/23 przywołano, że decyzją z 31 maja 2021 r., nr 370/2021, PINB – wobec braku wywiązania się z nałożonego na inwestora obowiązku – nakazał Z.S. wykonać rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Od ww. decyzji odwołanie wniosła Z.S.. W toku postępowania odwoławczego MWINB zwrócił się do organu I instancji o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność dokonanych odstępstw od projektu budowlanego. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 28 października 2022 r. stwierdzono rozebranie ściany pod schodami w elewacji północnej, a tym samym likwidację powstałego w ten sposób pomieszczenia. Ponadto obsypano budynek gruntem na wysokość 1,40 m oprócz drzwi wejściowych do pierwszej kondygnacji. Rozebrano schody zewnętrzne w elewacji zachodniej (wg oświadczenia inwestora, gdyż w tym miejscu jest nadsypany grunt) i zamiast ich wykonano trzy stopnie z gazonów przedłużając schody zewnętrzne w elewacji północnej. Dodatkowo rozebrano obiekt o konstrukcji blaszanej przylegający bezpośrednio do przedmiotowego budynku w elewacji północnej. Skarpa wokół budynku została umocniona gazonami i luźno ułożonymi kamieniami.

2.6. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji zweryfikował krąg stron postępowania. Ustalił stan prawny oraz uwzględnił przepisy intertemporalne wynikające z ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. 2020 poz. 471). Opisaną na wstępie decyzją MWINB – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm., K.p.a.) w zw. z art. 51 ust. 5 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm., uPb) – utrzymał w mocy decyzję nakazową organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, że zobowiązanie nałożone na inwestora ostateczną decyzją nr 239/2019 z 7 czerwca 2019 r., znak: OAE-530-53/19, wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, było efektem uprzedniego stwierdzenia, że w trakcie robót budowlanych doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz warunków określonych w pozwoleniu na budowę poprzez zabudowanie przestrzeni pod schodami wejściowymi, co spowodowało powstanie dodatkowego pomieszczenia - zmianę wysokości budynku z projektowanej 10,30 m na 11,74 m z uwagi na zmianę rzędnej posadowienia budynku. Mając na uwadze nieprawidłowości przy realizacji przedmiotowego obiektu organ I instancji wdrożył tryb likwidacji skutków tych uchybień, określany jako postępowanie naprawcze, którego przebieg uregulowany jest w art. 50-51 uPb. W realiach niniejszej sprawy zastosowanie przewidzianej przez przepisy prawa procedury legalizacyjnej w odniesieniu do istotnych odstępstw od warunków określonych w pozwoleniu na budowę spornej inwestycji wymagało nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, o którym mowa wprost w art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb. Powyższy obowiązek, jak wskazano powyżej, wynikał z decyzji PINB z 7 czerwca 2019 r., która wobec nie wniesienia odwołania, stała się decyzją ostateczną.

2.7. W wyroku przywołano dalszą argumentację organu wojewódzkiego, który wywodził, że nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego stanowiło wypełnienie pierwszego etapu postępowania naprawczego, którego skuteczna realizacja przez wykonania tego obowiązku miała umożliwić organowi wdrożenie kolejnego etapu procedury naprawczej, na podstawie art. 51 ust. 4 uPb. W niniejszej sprawie obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie został jednak spełniony do dnia wydania decyzji organu II instancji, pomimo tego, że decyzją PINB z 7 czerwca 2019 r., nakazano inwestorowi wykonać ww. obowiązek w terminie 12 miesięcy. Bezskuteczny upływ tego terminu obligował do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego, skoro – jak wskazuje się w orzecznictwie – decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 5 uPb ma charakter związany. Odnosząc się natomiast do treści odwołania, organ II instancji wskazał, że roboty wykonane przez inwestora polegające na rozebraniu ściany pod schodami w elewacji północnej, obsypaniu budynku ziemią na wysokość 1,40 m oprócz drzwi wejściowych do pierwszej kondygnacji, rozebraniu schodów zewnętrznych w elewacji zachodniej, rozebraniu obiektu o konstrukcji blaszanej przylegający bezpośrednio do przedmiotowego budynku w elewacji północnej, nie skutkują doprowadzeniem przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z zatwierdzonym pierwotnie projektem budowlanym.

3.1. Na powyższą decyzję skargę złożyła Z.S. zarzucając:

1) naruszenie art. 51 ust. 5 uPb poprzez nakazanie skarżącej, aby wykonała rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...];

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy skarżąca doprowadziła budynek do stanu zgodnego z prawem i odstępstwa od projektu budowlanego miały charakter nieistotny;

3) naruszenie art. 36a ust. 1 uPb poprzez przyjęcie, że dokonane przez skarżącą zmiany od pierwotnego projektu budowlanego miały charakter istotny;

4) art. 7 i 77 K.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę oddalił.

4.2. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji, mając na względzie charakter odstępstwa (odstępstwo w zakresie wysokości budynku), stwierdził że nie było możliwe nakazanie rozbiórki jedynie części budynku bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Skarżąca miała - w ocenie tegoż sądu - wystarczająco dużo czasu, aby przedłożyć projekt zamienny (w zakresie dokonanych zmian), który umożliwiłby zalegalizowanie wykonanych robót w zakresie poczynionych odstępstw. Strona brała czynny udział w postępowaniu, była obecna podczas wizji w terenie, jak również przed wydaniem decyzji organu I instancji zapoznała się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości i na podstawie art. 176 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023, poz. 259; Ppsa) w związku z art. 185 § 1 tej ustawy zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 146 § 1 w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa w wyniku nie wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w dokumentach, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, że nakazanie skarżącej wykonanie rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce [...] w miejscowości [...] gm. [...] jest zasadne,

b) art. 147 § 1 Ppsa poprzez błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że decyzja MWINB utrzymująca w mocy decyzję PINB jest prawidłowa;

2) na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to:

a) art. 51 ust. 5 uPb poprzez "podtrzymanie decyzji organu" w sprawie nakazania skarżącej, aby wykonała rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...],

b) art. 36a ust. 1 uPb poprzez "podtrzymanie decyzji organu" w sprawie i przyjęcie, że dokonane przez skarżącą zmiany do pierwotnego projektu budowlanego miały charakter istotny.

5.2. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie, w przypadku zaś uwzględnienia jedynie zarzutu z pkt 1, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, w każdym przypadku zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Strona skarżąca kasacyjnie oświadcza ponadto, że w oparciu o treść art. 176 § 2 Ppsa, zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

5.3. Wnosząca skargę kasacyjną w jej uzasadnieniu ponownie podnosi, że doprowadziła przedmiotowy budynek do stanu pierwotnego poprzez obsypanie budynku ziemią, co miało spowodować, że wysokość budynku stała się zgodna z projektem. Skarżąca dokonała również rozbiórki ściany pod schodami. Rozebrana ścianka pod schodami w żaden sposób nie zwiększała powierzchni budynku. Strona zwróciła uwagę, że ponowna kontrola po wniesieniu odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę wykazała, że inwestor doprowadził obiekt do stanu zgodnego z przepisami, projektem budowlanym i pozwoleniem budowlanym. Żądanie od skarżącej projektu zamiennego, a wobec jego niedostarczenia wydanie nakazu rozbiórki jest nieuzasadnione, albowiem dokonane zmiany mające charakter odstępstw od pierwotnego projektu budowlanego miały charakter nieistotny, ponadto skarżąca wykonała obowiązki polegające na przywróceniu obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną, zawiera uzasadnienie zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).

6.3. Przypomnieć wypadnie, że Sąd Naczelny związany jest zarzutami kasacyjnymi, z urzędu zaś nie dostrzeżono przesłanek nieważności postępowania.

6.4. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 146 § 1 Ppsa, albowiem przepisu tego sąd pierwszej instancji nie mógł stosować. W dacie orzekania przez sąd pierwszej instancji cyt. przepis stanowił: "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio". Całkowicie niezasadny jest także sformułowany przez fachowego pełnomocnika skarżącej kasacyjnie zarzut naruszenia zarzut naruszenia art. 147 § 1 Ppsa, który stanowi, że: "Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności". Oba przywołane w skardze kasacyjnej przepisy nie miały zastosowania w sprawie, skoro przedmiotem skargi była decyzja administracyjna, zatem akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa.

6.5. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, z którego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.

Zaskarżony wyrok został zaopatrzony w uzasadnienie, które zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 Ppsa elementy, z jego treści wystarczająco jednoznacznie wynika, z jakich przyczyn sąd a quo uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa, nie wskazano na czym miałoby polegać naruszenie przepisu art. 141 § 4 Ppsa. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z motywami zaskarżonego wyroku, jeszcze nie dowodzi naruszenia cyt. przepisu odnoszącego się do wymogów formalnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego.

6.6. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 36a ust. 1 uPb. Niesporne jest, że inwestor zrealizował budynek mieszkalny niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę. kwestia ta była już rozpatrywana przez organ nadzoru budowlanego – PINB – w decyzji z 7 czerwca 2019 r. nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, nie była kwestionowana odwołaniem. W przedmiotowej sprawie istotne odstępstwo polegało na wybudowaniu budynku wyższego, niż w ujęto to w projekcie, sąd w zaskarżonym wyroku porównując wysokość zrealizowanego budynku z wysokością projektowaną trafnie doszedł do wniosku, że różnica tych wysokości przekracza dopuszczalny prawem margines tolerancji (art. 36a ust. 5 pkt 2) lit. b uPb).

6.7. Zarzuty naruszenia przepisów art. 133 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa oraz art. 51 ust. 5 uPb, podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku.

Nie jest trafne zarzucanie sądowi pierwszej instancji braku uwzględnienia całości materiału dowodowego, a to ustaleń odnoszących się do robót budowlanych wykonanych przez skarżącą, polegających m. in. na obsypaniu budynku ziemią oraz rozebraniem ścian pod schodami w elewacji północnej, jak również rozebraniu schodów zewnętrznych w elewacji zachodniej. Przeczy temu lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdzie przywołano w części faktograficznej ustalenia organów w tym zakresie (s. 3 uzasadnienia wyroku), sąd a quo odniósł się także do tej kwestii w motywach swego rozstrzygnięcia (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie sposób także podzielić wywodu skargi kasacyjnej odnośnie stwierdzenia, że wykonane samorzutnie prace budowlane miały doprowadzić budynek do stanu zgodnego z przepisami, skoro zachowano poziom drzwi wejściowych na pierwszej kondygnacji budynku.

Co się tyczy uchybienia art. 51 ust. 5 uPb, w skardze kasacyjnej nie wskazano z jaką formą naruszenia prawa materialnego – błędną wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem – strona wiąże zarzut naruszenia cyt. przepisu. Niesporne jest, że skarżąca – mając świadomość skutków swego zaniechania, polegającego na braku przedłożenia organowi nadzoru budowlanego projektu budowlanego zamiennego, skoro nie kwestionowała decyzji organu powiatowego nakazującej jego przedłożenia – projektu budowlanego zamiennego nie przedłożyła w wyznaczonym terminie. W skardze kasacyjnej zaś inwestor nadal kwestionuje ten obowiązek, ale to kwestionowanie słusznie sąd pierwszej instancji uznaje za spóźnione i nieskuteczne. Skoro nałożonego obowiązku inwestor nie wykonał w terminie, mając niespornie świadomość daleko idących konsekwencji swego zaniechania (vide: zawiadomienie PINB z 9 września 2020 r.) – w postaci nakazu rozbiórki obiektu – zarzut naruszenia art. 51 ust. 5 uPb, nie jest trafny.

6.8. Powoływanie się na wiek skarżącej kasacyjnie, jej stan zdrowia czy posiadane środki finansowe, nie miało znaczenia przy ocenie skuteczności podnoszonych podstaw kasacyjnych.

7. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.