Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi B.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz B.W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Prezydent W. (zwany dalej również: "organem egzekucyjnym") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec B. W. (zwanej dalej: "Skarżącą") dotyczące podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres 1 lutego 2016 r. do 31 grudnia 2017 r.

W toku tego postępowania, w dniu 6 sierpnia 2018 r. doręczono bankowi zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 14 sierpnia 2018 r.

Za pomocą poczty elektronicznej pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r. Skarżąca złożyła szereg zarzutów co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które w zakresie pyt. 2-3 ("Dlaczego Wydział Budżetowy Urzędu [...] W. zleca windykację za okres 2016 - 2017, skoro ma w Urzędzie potwierdzenia, że wpłat, których brak jest rzekomo podstawą windykacji, zostały we właściwym okresie "uregulowane", "Dlaczego urzędnik w Wydziale Windykacji, któremu przedstawiam dowody wpłat ignoruje je") zostały uznane jako zarzuty wniesione w trakcie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. Skarżąca uzupełniła brak podpisu pod zarzutami.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty zobowiązanej w zakresie wykonania obowiązku za niezasadne.

Pismem z dnia 18 września 2018 r. Skarżąca zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (zwane dalej również: "organem odwoławczym") z prośbą o rozpatrzenie jej odwołania od niektórych decyzji dotyczących nieruchomości, których jest właścicielem podnosząc w uzasadnieniu pisma zastrzeżenia wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. organ egzekucyjny wezwał Skarżącą do uzupełnienia odwołania o wskazanie decyzji, których ono dotyczy, doprecyzowanie zarzutów oraz określenie istoty i zakresu żądania. W odpowiedzi Skarżąca pismem z dnia 4 października 2018 r. sprecyzowała, że odwołanie dotyczy decyzji o egzekucji podatku od nieruchomości [...], która została wykonana 14 sierpnia 2018 r. Skarżąca wskazała, że oczekuje cofnięcia tej decyzji

i naprawienia szkód, jakie dla niej spowodowała. W konsekwencji pismo zobowiązanej organ egzekucyjny potraktował jako zażalenie na wydane postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne (w części) oraz zażalenie na postanowienie o uznaniu zarzutów zobowiązanej za niezasadne i przekazał sprawę organowi odwoławczemu.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] września 2018 r. oddalającego skargę zobowiązanej na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. w związku ze skierowanym zawiadomieniem z dnia 6 sierpnia 2018 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314; dalej: "u.p.e.a."), zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., służy zaskarżaniu czynności na o charakterze wykonawczym.

Organ odwoławczy podkreślił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych.

Organ odwoławczy zaznaczył również, że zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Art. 80 § 3 u.p.e.a. wskazuje, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Odnosząc się zaś do niedoręczenia zobowiązanej upomnienia nr UP/1268/2018 z dnia 31 stycznia 2018 r. organ odwoławczy wskazał, że zostało ono doręczone pod adresem [...], W. D. K. pracownikowi G. i ta sama osoba (tylko z dopiskiem C. + sp. z o.o. sp.k.) pod tym samym adresem pokwitowała odbiór w dniu 14 sierpnia 2018 r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, w którego konsekwencji została wniesiona skarga.

Odnosząc się do skargi, organ odwoławczy wskazał, że nie mogą być w niej skutecznie podnoszone zarzuty, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia, w tym przypadku zarzutów. Zarzuty zostały wniesione przez zobowiązaną z powołaniem m.in. na wykonanie obowiązków (zapłatę podatku) przed wszczęciem egzekucji i odniesienie do ww. okoliczności nastąpi w odrębnym postanowieniu.

Pismem z dnia 1 lipca 2020 r. B. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 maja 2019 r.

W uzasadnieniu wskazała, że decyzję organów podatkowych dot. nieruchomości [...], której jest właścicielem, były niesłuszne i niezgodne z zasadami współżycia społecznego.

Skarżąca podkreślił, że 18 stycznia 2016 r. nabyła, aktem notarialnym, nieruchomość przy ul. [...]. Akt notarialny został przesłany do Urzędu przez notariusza 25 stycznia 2016 r. Kancelaria Urzędu [...] W. potwierdziła odbiór 27 stycznia 2016 r. Podpisała również umowę najmu nieruchomości z dotychczasowymi właścicielami. Zobowiązali się oni do płacenia świadczeń związanych z wykorzystywaniem nieruchomości i tak się też stało. Wśród tych zobowiązań był podatek od nieruchomości. Najemcy wywiązali się z tego zobowiązania. Cały podatek za lata 2016 i 2017 został przez nich zapłacony.

Skarżąca wskazała również, że podczas pobytu w urzędzie 8 sierpnia zwróciła uwagę, że podatek jest źle obliczony. Jest zawyżony, nie po raz pierwszy. Skarżąca złożyła stosowne pismo 29 sierpnia 2018 r. otrzymała trzy pisma korygujące wymiar podatku w latach 2016, 2017, 2018.

Skarżąca zaznaczyła, że 8 sierpnia 2018 r., całkowicie przypadkowo, usiłując pobrać pieniądze z bankomatu dowiedziała się, że ma zablokowane konta. W celu wyjaśnienia sprawy Skarżąca udała się do Urzędu [...] W. gdzie wraz z obecnym najemcą usiłowała wyjaśnić sprawę. Skarżąca podkreśliła, że pracownik urzędu wyjaśnił, że wpłaty są, podatek jest opłacony, ale powinna je dokonać ona, a nie najemca, z którym ma umowę. Przedstawione jej również upomnienie, jakie do niej wysłano, a które wg Skarżącej do niej nie dotarto. Pod pokwitowaniem odbioru listu poleconego jest nazwisko, którego nie znała. Wyjaśniono również Skarżącej, że posiada zaległość podatkową w kwocie 7408,60 zł. W celu wstrzymania egzekucji, następnego dnia były właściciel dokonał wpłaty w kasie Urzędu D.: 7408,60 zł w jej imieniu oraz 6675,00 zł- w swoim (za lata 2012 – 2015).

Skarżąca wskazała również, że ówczesny najemca w rozmowie z urzędnikiem przedstawił dokumenty wpłaty i poprosił o wstrzymanie egzekucji.

W dniu 14 sierpnia 2019 r. ściągnięto z rachunku bankowego Skarżącej kwotę 23 495,46 zł.

Skarżąca wskazała również, że w dniu 14 sierpnia otrzymała z Urzędu Miasta, Biura Podatków i Egzekucji list polecony informujący, że wszczęto przeciwko niej postępowanie egzekucyjne (data wysłania 9 sierpnia 2019 r.).

Skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy w pismach z dnia 6 czerwca

2019 r. wskazał, że skarga co do trybu poinformowania jej o egzekucji oraz wszczęcia egzekucji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie zgodziła się z tym stanowiskiem i zaznaczyła, że nie jest prawdą, że była prawidłowo informowana o zaległościach. Pod żadnym z dowodów dostarczenia listu poleconego nie ma jej podpisu. Są tam podpisy pracowników Biura T.

Skarżąca zaznaczyła również, że nie rozumiem jak to jest możliwe, że Urząd przez dwa lata przyjmował nienależne mu opłaty za podatek od nieruchomości i nie poinformował płatnika, że są to wpłaty niezasadne. Podkreśliła również, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do faktu, że podatek był błędnie naliczony i od tego zawyżonego podatku naliczane są odsetki i inne koszty oraz, że nikt z zainteresowanych, do których kierowała skargi, nie odniósł się do faktu, że dwa organy tego samego Urzędu W. (Biuro Podatków i Egzekucji W. oraz Urząd [...] W.) nie potrafiły przekazać decyzji o wstrzymaniu egzekucji przez 5 dni.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).

Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sądowej kontroli legalności aktu poddane zostało postanowienie SKO w W. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia 11.09.2018r. oddalające skargę zobowiązanej na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku i wkładu oszczędnościowego w P. S.A.

Istota sporu między stronami sprowadza się kwestii czy organ egzekucyjny dokonał prawidłowego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącej w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 18.05.2018r. i z 06.08.2018r. Przedmiotowe zajęcie zostało zrealizowane w dniu 14 sierpnia 2018r. w łącznej kwocie 23.462,46 zł.

Zdaniem SKO w W. przedmiotowy środek egzekucyjny z dnia 6 sierpnia 2018r. został dokonany zgodnie z art. 80 u.p.e.a., tj. z rachunku bankowego Skarżącej z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami. Jednocześnie z przesłaniem tegoż zawiadomienia, poinformowano zobowiązaną o zajęciu wierzytelności, doręczając jej odpis tytułu wykonawczego, przy czym – stosownie do treści art. 86b u.p.e.a. - zawiadomienie do banku o zajęcie wierzytelności przesłano przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego.

Taki tryb kwestionuje Skarżąca podnosząc w szczególności, że pomimo iż w dniu 10 sierpnia 2018r. dokonano w Urzędzie [...] W. wpłaty "istniejących zaległości – moja 7.408 zł oraz L. K. – 6.675 zł" przez "byłego właściciela, K. w kasie Urzędu D." oraz uzyskaniu w związku z tym zapewnienia od pracownika Urzędu o "wycofaniu egzekucji", to w dniu 14 sierpnia 2018r. "egzekucja została wykonana".

W ocenie Sądu, przy tak zakreślonych granicach skargi, zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie podlegają uchyleniu, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze, a to z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie stwierdzić należy, że – co do zasady – rację ma SKO w W., że istota skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego koncentruje się wyłącznie na kwestii prawidłowości postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności.

Zarówno w judykaturze, jak i piśmiennictwie podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego.

Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty.

Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego.

Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089).

W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54).

Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13).

Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek.

Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego.

Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w ww. wyroku z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13).

Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, nie sposób jednak przejść do porządku dziennego nad tak doniosłym zdarzeniem prawnym, że w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1722/19 ze skargi Skarżącej w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, Sąd uznał racje Skarżącej i uchylił postanowienia obu Organów dopatrując się naruszenia przepisu art. naruszenia art. 33 § 1 ust. 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a., w tym m. innymi naruszenia art. 33 § 1 ust. 1 pkt 7 u.p.e.a., w zw. z art. 15 § 1 poprzez brak uprzedniego doręczenia Skarżącej upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku podatkowego z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Powyższe, w ocenie Sądu, determinuje obowiązek weryfikacji dokonanej egzekucji z rachunku bankowego na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. w kontekście zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., gdyż w przeciwnym wypadku doszłoby do nieakceptowalnej z punktu widzenia powyższych zasad sytuacji, że jeżeli "czynności natury wykonawczej" są zgodne z obowiązującymi przepisami (w rozstrzyganej sprawie – egzekucja z rachunku bankowego) to wykonanie takiej egzekucji zawsze odpowiada prawu.

Tymczasem uprawnienie organu administracji do wykonania określonego obowiązku musi wynikać z wyraźnego przepisu prawa, w którym obowiązek ten stał się wymagalny. Przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego.

Skoro zaś w realiach sprawy dokonano zajęcia rachunku bankowego z naruszeniem przepisów w zakresie braku uprzedniego doręczenia Skarżącej upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku podatkowego z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, to tym samym, w ocenie Sądu, dokonana czynność zajęcia rachunku bankowego została wydana z naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., na które to koszty złożyła się kwota 100 złotych uiszczona tytułem wpisu od skargi.