Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2022 r. sygn. akt I SPP/Wr 14/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2021 r. nr 0201-IEE1.711.15.2021.2.RO w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na czynność egzekucyjną postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

1. Postanowieniem z 7 listopada 2022 r., I SPP/Wr 14/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie M. S. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 maja 2022 r. w sprawie ze skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 11 lutego 2021 r. w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na czynność egzekucyjną. Jako podstawę orzeczenia wskazano art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

2. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że postanowieniem z 23 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Strona na postanowienie to wniosła zażalenie, które w ocenie sądu pierwszej instancji było niedopuszczalne.

3. Skarżący pismem z 1 grudnia 2022 r. wniósł zażalenie na wskazane wcześniej postanowienie sądu z 7 listopada 2022 r. W jego uzasadnieniu wskazał, że sąd niepotrzebnie, przedwcześnie rozpoznał zażalenie, gdy nie był rozpoznany wniosek strony o przyznanie prawa pomocy i sprzeciw z 24 października 2022 r. do postanowienia z 22 września 2022 r. I SPP/Wr 115/22, I SA/Wr 509/21.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).

Z powyższych regulacji wynika, że zarządzenie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od zarządzenia referendarza sądowego jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei, wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W związku z tym, zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony o przyznanie prawa pomocy będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.

Z uwagi na to, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał, iż zażalenie skarżącej w tej sprawie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a.

Należy wskazać, że działanie sądu, wbrew stanowisku strony, nie narusza przepisów prawa. Podnoszona natomiast przez skarżącego argumentacja dotycząca braku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy i sprzeciwu wniesionego do sprawy zarejestrowanej pod inną sygnaturą nie ma znaczenia dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest bowiem postanowienie o odrzuceniu zażalenia strony w sprawie I SPP/Wr 14/22, nie zaś kwestia zasadności rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy w sprawie I SPP/Wr 115/22.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji