Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Stowarzyszenia A. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2180/13 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa Białowieża na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa Białowieża na rzecz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zasądza od Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa Białowieża na rzecz Stowarzyszenia A. z siedzibą w B. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa Białowieża (dalej jako "skarżący"), uchylił zaskarżoną decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2013 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania.

Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku umorzył postępowanie o wydanie zezwolenia na odstępstwa od zakazów obowiązujących na obszarze rezerwatów przyrody: "Lasy Naturalne Puszczy Białowieskiej", "Rezerwat Krajobrazowy im. Wł. Szafera", "Kozłowe Borki", "Podcerkwa" i "Podolany", celem umożliwienia dochodzenia i uśmiercania postrzałków zwierzyny grubej w ich granicach. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm., obecnie tekst jedn. z 2013 r. poz. 627 ze zm. – dalej jako "u.o.p.").

Organ I instancji stwierdził, że ze względu na cel działań związanych z dochodzeniem oraz dostrzeliwaniem postrzałków, a także fakt, że działania te przeprowadzane są zwykle przez bliżej nieokreślony krąg osób w nieokreślonym czasie i na nieokreślonym terenie, brak jest podstaw do zastosowania art. 15 ust. 4 oraz ust. 5 u.o.p. Zdaniem organu I instancji, brak indywidualnie oznaczonego podmiotu oraz charakteru zdarzenia jednorazowego wywołuje ten skutek, że sprawa nie może być załatwiona w formie decyzji administracyjnej.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z [...] lipca 2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z twierdzeniami skarżącego poszukiwanie postrzałka jest elementem polowania, a zgodnie ze sztuką łowiecką jest to dojście martwej lub rannej zwierzyny, która oddaliła się od miejsca strzału. Wykonujący polowanie w obwodach łowieckich, wewnątrz których znajdują się rezerwaty przyrody, nie jest w stanie z całkowitą pewnością przewidzieć, czy zwierzyna po strzale zostanie na miejscu, czy konieczne będą jej poszukiwania. Cel wydania zezwolenia na odstępstwo od zakazu polowania w rezerwatach przyrody ma charakter szczególny i dotyczy przypadków uzasadnionych względami humanitarnymi, etycznymi, sanitarnymi i gospodarczymi. Jak wskazywał skarżący w swoim wniosku, zgoda nie ma dotyczyć polowania na terenie rezerwatu przyrody, a jedynie wejścia na teren rezerwatu w konkretnym przypadku – w poszukiwaniu postrzałka.

W ocenie organu odwoławczego, art. 15 ust. 5 u.o.p. przewiduje możliwość wydania zezwolenia na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1, na obszarze rezerwatów przyrody, jedynie w przypadkach, jeżeli jest to uzasadnione wykonywaniem badań naukowych lub celami edukacyjnymi, kulturowymi, turystycznymi, rekreacyjnymi lub sportowymi lub celami kultu religijnego i nie spowoduje to negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody rezerwatu przyrody. W art. 15 ust. 5 nie są wymienione cele humanitarne, etyczne, sanitarne czy polowania, które są realizowane przez poszukiwanie postrzałka. Polowanie w granicach rezerwatów przyrody jest zabronione z mocy prawa, a katalog odstępstw od tego i innych zakazów jest zamknięty. Organ podkreślił, że w zezwoleniu nie sposób byłoby określić horyzontu czasowego planowanych czynności oraz osób, których zezwolenie to miałoby dotyczyć. W uzupełnieniu do wniosku skarżący wskazał pracownika Nadleśnictwa Białowieża, który bezpośrednio zajmowałby się dochodzeniem postrzałków, jednak, w ocenie organu odwoławczego, nawet wskazanie osoby nie wyczerpuje pełnego zakresu informacji niezbędnej do wydania decyzji w tym przedmiocie, na który składa się także konieczność określenia ram czasowych i przestrzennych działania, dla którego odstępstwo od zakazów obowiązujących w rezerwacie przyrody jest niezbędne. Organ odwoławczy zauważył także, że zezwolenie miałoby być wydane na maksymalny, dopuszczony ustawą okres pięciu lat, na cały obszar pięciu rezerwatów przyrody.

W ocenie organu odwoławczego, czynność poszukiwania i dostrzeliwania zwierzyny nie spełnia przesłanek zawartych w treści art. 15 ust. 5 u.o.p. Organ odwoławczy nie stwierdził też potrzeby porządkowania rezerwatu i usuwania padłych zwierząt, mówiąc że rezerwat przyrody jest obszarem szczególnym, w którym przebiegają naturalne procesy przyrodnicze. Ciała martwych zwierząt stanowią pokarm i siedlisko dla szeregu organizmów żywych.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że art. 15 ust. 5 u.o.p. pozwala na odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, jeżeli jest to uzasadnione m.in. celami kulturowymi i nie spowoduje negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody rezerwatu przyrody. W ocenie Sądu, łowiectwo prowadzone w ramach utworzonych zgodnie z obowiązującym prawem obwodów łowieckich, wpisane jest w polską kulturę narodową, służy kultywowaniu tradycji, krzewieniu etyki łowieckiej. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie przepisami ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2013 r. poz. 1226 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz.U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), polowanie powinno być przeprowadzane zgodnie z normami etycznymi, z których wynika m.in. konieczność jak najszybszego ulżenia cierpieniu postrzelonej zwierzyny łownej. Kultura łowiecka ma w Polsce wielowiekową tradycję i na przestrzeni wielu lat wytworzyła złożone, barwne obyczaje, towarzyszące prowadzonym polowaniom oraz normy etyczne przyjęte w świecie łowieckim. W ocenie Sądu I instancji oznacza to, że prowadzenie polowań mieści się w celach kulturowych, o których stanowi art. 15 ust. 5 u.o.p. Z tej przyczyny Sąd I instancji uznał stanowisko organów za nieuprawnione. Środowisko myśliwych w Polsce kultywuje wielowiekowe obyczaje i tradycje, przestrzegając zarazem określonych łowieckich norm etycznych, które nie pozwalają na pozostawienie rannego zwierzęcia w cierpieniu.

Sąd I instancji podkreślił, że skarżący prowadzi gospodarkę leśną, w tym łowiecką, w ramach której oprócz zadań zagospodarowania łowisk, dbania o bazę żerową zwierzyny łownej i żubrów prowadzone są także polowania, które mają na celu utrzymanie optymalnej ilości zwierzyny z punktu widzenia populacji i środowiska. W ocenie Sądu I instancji, wniosek skarżącego zasługiwał na merytoryczne rozpoznanie, z uwagi na potrzebę ulżenia cierpieniu postrzelonych podczas polowań zwierząt łownych, co wiąże się z celami kulturowymi, o których stanowi art. 15 ust. 5 u.o.p.

Sąd I instancji wskazał, że skarżący podał niezbędne informacje obejmując swym żądaniem okres do 31 marca 2014 r. (zwolnienie z zakazu nie musiało dotyczyć maksymalnego okresu 5-ciu lat).

W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji zobowiązany był do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i ustalenia, czy zwolnienie z zakazów (kilku lub wszystkich podanych we wniosku), nie spowoduje negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody wskazanych rezerwatów przyrody. Sąd I instancji podkreślił, że nie przesądza o wyniku ustaleń organu i treści rozstrzygnięcia.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz stowarzyszenie A. z siedzibą w B. (dalej jako "Stowarzyszenie").

W swojej skardze kasacyjnej organ w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie prawa materialnego.

Po pierwsze, przez błędną ocenę zastosowania art. 15 ust. 5 u.o.p., w oparciu o który możliwe było rozpatrzenie wniosku przez organy obu instancji. Zdaniem organu, Sąd I instancji błędnie przyjął, że dochodzenia postrzałków w rezerwatach przyrody, jak również ich uśmiercenie, spełnia przesłankę celu kulturowego.

Po drugie, przez błędną wykładnię art. 15 ust. 5 u.o.p., przez przyjęcie, że dojście postrzałka w rezerwacie przyrody, jako część polowania, spełnia przesłankę celu kulturowego, a więc, że organ I instancji mógł wszcząć postępowanie i rozpatrzeć wniosek skarżącego, a w przypadku braku negatywnego wpływu na przyrodę rezerwatu udzielić zezwolenia na odstępstwa od zakazów. W ocenie organu, dochodzenie postrzałka jako część polowania może co najwyżej stanowić realizację celu "kulturalnego", ale nie "kulturowego", a nie są to pojęcia tożsame ani w języku prawnym ani w języku potocznym.

Po trzecie, przez brak zastosowania jako wzorca kontroli art. 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji administracyjnej wymaga, żeby sprawa ta miała charakter indywidualny, a w przeciwnym razie organ nie ma podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 61a § 1 k.p.a.). Ponadto błędne wszczęcie postępowania powoduje konieczność umorzenia go na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem organu, sprawa nie ma charakteru sprawy indywidualnej, ponieważ nie dotyczyła faktycznej obecności postrzałka w rezerwacie przyrody, a jedynie abstrakcyjnej możliwości wystąpienia takiej sytuacji w przyszłości w bliżej nieokreślonych okolicznościach.

W ocenie organu, na skutek naruszenia powyższych przepisów doszło także do naruszenia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") przez jego niezastosowanie.

Organ zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 152 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi w oparciu o błędną ocenę prawną i przyjęcie, że w sprawie z wniosku skarżącego mogła zostać wydana decyzja administracyjna zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie organu, sprawa dotyczyła sytuacji abstrakcyjnej i niepewnej o charakterze generalnym. Dlatego też Sąd I instancji powinien był oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Po drugie, art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia, dlaczego nieprawidłowe było stanowisko organów administracji, w zakresie w jakim uznały, że przedmiot wniosku skarżącego nie stanowił sprawy administracyjnej (indywidualnej) w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie organu Sąd I instancji ograniczył się jedynie do lakonicznego wskazania, że wniosek zawierał informację, ile razy maksymalnie można wejść do rezerwatu oraz na jaki okres miało zostać udzielone zezwolenie.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o rozpoznanie skargi przez jej oddalenie. Alternatywnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Stowarzyszenie w pierwszej kolejności zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 15 ust. 5 u.o.p. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten może mieć zastosowanie do dochodzenia postrzałków na terenie rezerwatu.

Po drugie, art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) przez jego niezastosowanie i związanie oceną prawną organów administracji, w zakresie ustalenia, że dochodzenie postrzałków mieści się w celach kulturowych wymienionych w art. 15 ust. 5 u.o.p.

Stowarzyszenie zarzuciło ponadto naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. przez uznanie, że skarga była zasadna. W ocenie Stowarzyszenia, Sąd I instancji błędnie przyjął, że art. 105 § 1 k.p.a. nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie.

Po drugie, art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przekroczenie uprawnień i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy administracyjnej, pomimo że wojewódzkie sądy administracyjne są właściwe jedynie do dokonania kontroli zgodności z prawem wydanych decyzji administracyjnych, co w konsekwencji doprowadziło do wkroczenia przez Sąd I instancji w kompetencje organów administracji.

Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Obie skargi kasacyjne są zasadne.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, odnosząc się do skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska należy w pierwszej kolejności podnieść, że w tej sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi bowiem jednoznacznie, że jeżeli postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny po jego wszczęciu stało się bezprzedmiotowe to wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wynika to z tego, że zgodnie z dyspozycją art. 1 pkt 1 k.p.a. rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji administracyjnej wymaga, żeby sprawa miała charakter indywidualny, ponieważ w przeciwnym przypadku właściwy organ nie ma podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 61a § 1 k.p.a.). Ponadto błędne wszczęcie postępowania powoduje konieczność umorzenia tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Należy więc podzielić stanowisko, że przedmiotowa sprawa nie ma charakteru sprawy indywidualnej, ponieważ nie dotyczyła faktycznej obecności postrzałka w rezerwacie przyrody, lecz tylko abstrakcyjnej możliwości wystąpienia takiej sytuacji w przyszłości i to w nieokreślonych okolicznościach. Wynika to również z tego, że nawet strona skarżąca stwierdziła we wniosku, iż nie może przewidzieć ilości wejść na teren rezerwatów w celu poszukiwania postrzałków w planowanym terminie do 31 marca 2014 r. Ponadto brak jest ujęcia ewentualnych odstępstw od zakazów wymienionych w art. 15 ust. 5 u.o.p. w zadaniach ochronnych rezerwatów "Lasy Naturalne Puszczy Białowieskiej", "Rezerwat Krajobrazowy im. Wł. Szafera" oraz w planach ochrony rezerwatów –"Podolany", "Podcerkwa" "Kozłowe Borki". Z kolei Nadleśnictwo Białowieża wnioskuje o wydanie przedmiotowego zezwolenia T.W. – obecnie leśniczemu ds. łowieckich – w celu dochodzenia postrzałków zwierzyny grubej, który nie jest przecież stroną tego postępowania – w rozumieniu art. 28 k.p.a. – w przedmiocie wydania przedmiotowego zezwolenia.

Należy podkreślić, że poszukiwanie postrzałka jest częścią polowania, czyli zgodnie ze sztuką łowiecką oznacza dojście do martwej lub rannej zwierzyny, która oddaliła się od miejsca strzału. Z kolei myśliwy polujący w obwodach łowieckich, wewnątrz których znajdują się rezerwaty przyrody, nie może jednoznacznie przewidzieć, czy dana zwierzyna po strzale zostanie na miejscu, czy też będzie konieczne jej poszukiwanie. Ponadto, zawsze cel wydania zezwoleń na odstępstwo od zakazu polowania w rezerwatach przyrody ma charakter wyjątkowy. Oznacza to, że dotyczy tylko przypadków uzasadnionych przesłankami o charakterze humanitarnym, etycznym, sanitarnym, gospodarczym, czy kulturowym. Jednak, należy zaznaczyć, że chociaż skarżący we wniosku stwierdził, że zgoda nie ma w istocie dotyczyć polowania na terenie rezerwatu przyrody, lecz tylko wejścia na teren rezerwatu czyli w przypadkach poszukiwania postrzałka, to jednak nie może to służyć obejściu prawa w takich przypadkach.

Po drugie, należy podkreślić, że rezerwat przyrody jest to tego rodzaju obszar specjalny o charakterze ekologicznym w obrębie którego obowiązuje szczególnie ostry reżim prawny w postaci zakazów o których stanowi art. 15 ust. 1 u.o.p. Obejmuje on także na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 5 u.o.p. zakaz polowania, z wyjątkiem tylko obszarów ustalonych w planie ochrony lub zadaniach ochronnych ustanowionych dla rezerwatu przyrody. Z kolei przepis art. 15 ust. 5 u.o.p. stanowi jednoznacznie, że właściwy miejscowo "regionalny dyrektor ochrony środowiska może zezwolić na obszarze rezerwatu przyrody na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione wykonywaniem badań naukowych lub celami edukacyjnymi, kulturowymi, turystycznymi, rekreacyjnymi lub sportowymi lub celami kultu religijnego i nie spowoduje to negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody rezerwatu przyrody".

Ponadto powyższe odstępstwo nie może w żadnym przypadku negatywnie oddziaływać na cel priorytetowy jego utworzenia. Dlatego też należy podzielić zarzut kasacyjny dotyczący błędnego zastosowania w tej sprawie przepisu art. 15 ust. 5 u.o.p., ponieważ dochodzenie postrzałków w rezerwacie przyrody jak i ich uśmiercanie nie spełnia przesłanki celu kulturowego o którym stanowi powyższy przepis. Wynika to z tego, że dochodzenie postrzałka jako części polowania może stanowić realizację celu "kulturalnego", lecz nie "kulturowego", przy czym nie są to pojęcia tożsame w języku prawnym. Dlatego też przedmiotowe działanie dotyczące poszukiwania i dostrzeliwania zwierzyny nie jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania rezerwatu przyrody w przedmiocie porządkowania rezerwatu jak i usuwania tych padłych zwierząt. W rezerwacie przyrody będącym obszarem specjalnym o charakterze ekologicznym występują także naturalne procesy przyrodnicze, co oznacza, że ciała martwych zwierząt są pokarmem i siedliskiem dla wielu innych organizmów żywych występujących w rezerwacie przyrody. Dlatego też słusznie podniesiono w tej skardze kasacyjnej zarzut braku przesłanek do zastosowania w tej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z ar. 153 p.p.s.a., ponieważ wystąpiły przesłanki do zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.

W odniesieniu do skargi kasacyjnej Stowarzyszenia po pierwsze, zasadnie podniesiono zarzut niesłusznego zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. oraz braku zastosowania art. 151 p.p.s.a. w okolicznościach prawnych i faktycznych tej sprawy co podniesiono już wyżej, ponieważ wystąpiły przesłanki do zastosowania w tej sprawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto z tej przyczyny w świetle dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a., a nie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji zawiera nieprawidłowe wskazania co do dalszego postępowania przez właściwe organy w tej sprawie, biorąc pod uwagę także dyspozycję z przepisu art. 153 p.p.s.a.

Po drugie, zasadny jest również zarzut kasacyjny dotyczący błędnego zastosowania przez Sąd I instancji, w tym stanie prawnym i faktycznym, przepisu art. 15 ust. 5 u.o.p. Wynika to z tego, że powyższy przepis wbrew stanowisku Sądu I instancji nie może być zastosowany do dochodzenia postrzałków na terenie rezerwatu przyrody, biorąc pod uwagę podstawowy cel utworzenia tego rodzaju obszaru specjalnego o charakterze ekologicznym. Wynika to z tego, że ewentualne odstępstwa od zakazów ujętych w art. 15 ust. 1 u.o.p., w tym dotyczące łowiectwa nie mogą powodować żadnego negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody danego rezerwatu przyrody jak i nie jest to również cel kulturowy o którym stanowi przepis art. 15 ust. 5 u.o.p. Ponadto, prowadzenie polowań na terenie rezerwatu przyrody co należy jeszcze raz podkreślić nie mieści się w celach kulturowych rezerwatu przyrody z powodu których regionalny dyrektor ochrony środowiska może wydać zezwolenie na odstępstwa od zakazu polowania o którym stanowi art. 15 ust. 1 pkt 4 u.o.p. Należy przypomnieć, że w świetle art. 13 ust. 1 u.o.p. rezerwat przyrody obejmuje tylko obszary zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym, ekosystemy, ostoje i siedliska przyrodnicze, a także siedliska roślin, siedliska zwierząt i siedliska grzybów oraz twory i składniki przyrody nieożywionej, wyróżniające się co trzeba podkreślić szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, kulturowymi lub walorami krajobrazowymi.

Z tych względów oraz biorąc pod uwagę, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.