Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. B., Z. B. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy -skargę oddala-

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] umorzył postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego własną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o warunkach zabudowy z wniosku I. P., M. M., J. M., P. K., K. K., J. P., A. P., I. W., jednocześnie odmówił M. B., Z. D., A. P., A. K., Z. B. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją własną z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne p.n.: "rozbudowa części frontowej budynku" zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń handlowych i handlowo-usługowych na pomieszczenia biurowo-handlowo-usługowe i administracyjne, hotelowe i gastronomiczne, a także piwnic na parking oraz budowa parkingu dla samochodów osobowych i parkingu podziemnego na działkach nr 602/1, 602/4, 602/2 obr [...] przy ul. P. w R., na wniosek K. F., M. C. i P. K. W podstawie prawnej organ powołał art. 105 § 1 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że K. F., M. C. oraz P. K., zwani dalej inwestorami, w dniu 22 marca 2006 r. złożyli do Prezydenta Miasta wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "rozbudowa części frontowej budynku, zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń handlowych i handlowo-usługowych na pomieszczenia biurowo-handlowo-usługowe i administracyjne, hotelowe i gastronomiczne, a także piwnic na parking oraz budowa parkingu dla samochodów osobowych na działce nr 602/1, 602/4, 602/2 obr. [...] w R., przy ulicy P. [...]". Kolejnym wnioskiem z dnia 19 maja 2006 r. inwestorzy rozszerzyli pierwotny wniosek o warunki zabudowy i wnieśli o rozbudowę, zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń handlowych, handlowo-usługowych i biurowych na pomieszczenia biurowo-handlowo-usługowe, administracyjne, hotelowe i gastronomiczne, a także piwnic na parking w budynku przy ul. P. [...] w R. na działkach nr 602/1, 602/2, 602/4 obr. [...] oraz budowę parkingu podziemnego wraz z wjazdami i zjazdami z drogi publicznej na działkach nr 566/10, 566/9, 603/2, 602/1, 602/2, 602/4 obr. [...]. Pismem z dnia 23 maja 2006 r. inwestorzy wycofali swój wniosek z dnia 19 maja 2006 r. Kolejnym pismem z dnia 1 czerwca 2006 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta o poszerzenie wniosku źródłowego z dnia 22 marca 2006 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy o budowę parkingu podziemnego na działkach nr 602/1, 602/4 i 602/2.

Pismem z dnia 1 czerwca 2006 r. organ zawiadomił strony o wyżej opisanych pismach inwestorów z dnia 19 maja 2006 r., 23 maja 2006 r. i 1 czerwca 2006 r., które doprowadziły do zmiany zakresu wniosku pierwotnego o ustalenie warunków zabudowy. W odpowiedzi [...] Gospodarka Komunalna Sp. z o.o. Oddział [...] wniosła sprzeciw wobec zamiaru inwestycji wskazując, że mieszkańcy budynku przy ul. A. [...] pozbawieni zostaną części gospodarczej, a nadto zostanie zlikwidowana osłona śmietnikowa oraz uniemożliwiony zostanie dojazd pod klatki budynku. Sprzeciw wniósł także Z. D. wskazując, że na działce nr 599/4 posiada garaż, i dlatego korzysta z przejazdu przez działki nr 602/1 i 602/2, w związku z tym wniósł o wydanie warunków zabudowy mając na uwadze możliwość korzystania z garaży. Sprzeciw wniósł również M. B. informując organ, że również korzysta z dojazdu do swojego garażu przez teren działek objętych wnioskiem o warunki zabudowy.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "rozbudowa części frontowej budynku", zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń handlowych i handlowo-usługowych na pomieszczenia biurowo-handlowo-usługowe i administracyjne, hotelowe i gastronomiczne, a także piwnic na parking oraz budowa parkingu dla samochodów osobowych i parkingu podziemnego, na działkach nr 602/1, 602/4, 602/2 obr. [...] przy ul. P. w R., w granicach określonych na załączniku graficznym do tej decyzji dla K. F., M. C. i P. K. Jako podstawę decyzji organ wskazał art. 104 k.p.a. oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. z 2003 r. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., określanej dalej w skrócie jako Upizp). Decyzja ta stała się ostateczną, albowiem nie wniesiono od niej odwołania w ustawowym terminie.

W uzasadnieniu Prezydent odnosząc się do zastrzeżeń stron postępowania, powołując się na art. 63 ust. 2 Upizp wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Natomiast wszelkie kwestie z tym związane takie jak dojazd do garaży czy klatki schodowej, pozbawienie dostępu do części gospodarczej budynków sąsiednich mogą być rozważane dopiero wtedy, gdy inwestor wystąpi z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania lub zgłosi zamiar dokonania zmiany sposobu użytkowania. Wówczas organ będzie mógł dokonać oceny materiału dowodowego i w razie zaistnienia takiej potrzeby wezwać inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego zgodnie z wymaganiami obowiązującego prawa. W końcowej części uzasadnienia organ podał, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy niedopuszczalne jest domniemanie, że niespełnione są warunki techniczne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690, określanego dalej jako "rozporządzenie"), gdyż nie zostały jeszcze zaproponowane rozwiązania projektowe, które podlegałyby takiej ocenie.

M. B. wnioskiem z dnia 8 listopada 2007 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie jako SKO) o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2006 r. Wskazał na rażące łamanie przepisów o warunkach zabudowy. Zarzucił także naruszenie § 12 pkt 1 rozporządzenia poprzez budowanie w granicy sąsiednich działek. Dodatkowo zwrócił uwagę na § 12 pkt 6 rozporządzenia odnośnie budynku znajdującego się całkowicie poniżej poziomu terenu. W szczególności podniósł, że roboty budowlane doprowadziły do wybudowania parkingu nadziemnego, a nie planowanego podziemnego. Zwrócił uwagę, że inwestorzy najpierw wykonali część robót pod przyszły wieżowiec, a dopiero potem wystąpili o warunki zabudowy. W jego ocenie już wcześniej inwestorzy zamierzali "nadbudować istniejący biurowiec i postawić drugi, wprowadzając projekt zamienny z rażącym naruszeniem prawa i odstępstwem od poprzedniego projektu".

Kolegium postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] uznało się za niewłaściwe do rozpoznania wniosku o wznowienie i przekazało sprawę do rozpoznania Prezydentowi Miasta.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego własną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne przy ul. P. w R. SKO po rozpoznaniu odwołania M. B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] uchyliło wyżej opisaną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2008 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. B. o wznowienie postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] ponownie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. ustalającą warunki zabudowy. Następnie SKO raz jeszcze rozpoznając odwołanie w tej sprawie decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] kolejny raz odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego swoją decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta została następnie uchylona przez SKO decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w wyniku rozpoznania kolejnego odwołania, a sprawę przekazano po raz kolejny organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną kolejnych decyzji kasacyjnych były wadliwości procesowe, jakich miał się dopuścić organ I instancji.

Prezydent Miasta na nowo rozpatrując sprawę w zakresie wznowienia ustalił krąg wnoszących podanie o wznowienie jako: M. B. wraz ze współwłaścicielami budynku przy ul. Ś. [...], A. K. wraz ze współwłaścicielami i Z. D. jako właściciel działki sąsiadującej z budową. Organ wezwał I. W, J. P., A. P., P. K., K. K., M. M., J. M., I. P., Z. D., A. P., A. K. i Z. B. o podpisanie wniosku z dnia 8 listopada 2007 r. i sprecyzowania czy wniosek ten dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. jak zostało to opisane na wstępie umorzył postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego własną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. z wniosku I. P., M. M., J. M., P. K., K. K., J. P., A. P. i I. W. Wskazał w uzasadnieniu decyzji, że postępowanie w sprawie z wniosku w/w osób o wznowienie postępowania jest bezprzedmiotowe, gdyż nie odpowiedziały one na wezwanie organu w zakresie podpisania wniosku o wznowienie. Prezydent jednocześnie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego własną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. M. B., Z. D., A. P., A. K., Z. B. Uzasadniając tę cześć decyzji organ wskazał, że wniosek z dnia 18 listopada 2007 r. o wznowienie postępowania podpisał Z. D. w dniu 8 maja 2009 r. osobiście w siedzibie organu. Odpowiadając na zadane pytania wniósł o wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., potwierdzając, że jego wniosek dotyczy postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Organ wskazał, że nie podał on jednak daty, w której się dowiedział o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Natomiast złożony przez Z. D. wniosek o wznowienie organ zakwalifikował jako wniosek złożony z przekroczeniem terminu. Organ wyjaśnił również, że A. K., A. P. i Z. B. nie podpisali wniosku o wznowienie postępowania z dnia 8 listopada 2007 r., lecz w odpowiedzi na wezwanie Prezydenta potwierdzili żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. W ocenie organu nie wskazali oni ani jednej przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie. Wskazano dalej, że wprawdzie Z. B. podał 19 czerwca 2006 r. jako datę, w której się dowiedział o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, lecz w tym czasie nie było jeszcze wydanej źródłowej decyzji, gdyż została ona wydana w dniu [...] czerwca 2006 r. Mimo, że uczestniczył on na prawach strony w postępowaniu w tej sprawie, to nie skorzystał z odwołania. W konkluzji organ I instancji wskazał, że po ponownej analizie wniosku M. B., oraz wniosków Z. D., A. K., A. P. i Z. B. wynika, że w tej sprawie brak jest przesłanek do wznowienia postępowania, gdyż wskazane przyczyny wznowienia nie mieszczą się w kategorii przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a., a dodatkowo nie zachowany został termin do złożenia podania o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 145 a § 2 k.p.a.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. B., Z. B., M. M. i J. M. Podali, że we wszystkich swoich pismach przedstawiają temat warunków zabudowy, zatwierdzenia projektu i zezwolenia na budowę w zależności od kompetencji urzędów. Wskazali, że powstał obiekt niezgodny z prawem budowlanym, tj. parking podziemny przy ul. P. [...] w R. Zarzucili organowi, że zatwierdzenie projektu z równoczesnym pozwoleniem na budowę narusza § 12 rozporządzenia, gdyż powstał obiekt, który jest niezgodny z prawem, a co za tym idzie pozwolenie na budowę jest wadliwe. Odwołujący wskazali również, że Prezydent Miasta błędnie łączy dwie sprawy tj. decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2007 r. ze sprawą wznowienia postępowania odnośnie warunków zabudowy, zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę.

SKO decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w pkt I uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2009 r. w części dotyczącej umorzenia postępowania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. tego organu o warunkach zabudowy na inwestycję przy A. w R. dla Firmy "P." sp. z o.o., w pkt II w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium oceniając część decyzji organu I instancji w zakresie umorzenia postępowania określiło ją jako nieprawidłową. Wskazało, że nie doszło do wszczęcia postępowania z wniosku I. P., M. M., J. M., P. K., K. K., J. P., A. P., I. W., w związku z tym nie można było umorzyć tego postępowania w stosunku do tych osób, a należało pozostawić podanie bez rozpoznania. Odnosząc się do drugiej części decyzji organu I instancji w zakresie odmowy wznowienia postępowania Kolegium uznało za zasadne zastosowanie art. 149 § 3 k.p.a. Podobnie jak organ I instancji organ odwoławczy podał, że żaden z wnioskodawców nie wskazał na jakąkolwiek podstawę wznowienia. Kolegium powołało się następnie na treść art. 145 § 1 k.p.a. Odpowiadając na stawiane w odwołaniu zarzuty dotyczące nie zajęcia się sprawą w sposób kompleksowy tj. odnośnie kwestii dotyczących pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego wyjaśniło, że przedmiotem tej sprawy jest tylko i wyłącznie kwestia wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. ustalającą warunki zabudowy. Podało następnie, że jako organ odwoławczy nie jest właściwe do rozpatrzenia spraw związanych z pozwoleniem na budowę i zatwierdzeniem projektu budowlanego. W sprawach pozwolenia na budowę organem wyższego stopnia jest Wojewoda, dlatego Kolegium wskazało, że nie może wypowiadać się na temat kwestii związanych z prawem budowlanym.

M. B., Z. B. i Z. D. wnieśli skargę na decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie nie precyzując kierunku jej weryfikacji. Zaznaczyli, że głównym powodem złożenia skargi jest fakt, że w R. przy ul. P. [...] powstał obiekt parkingu podziemnego, który nie odpowiada przepisom prawa. Wyrazili swoje niezadowolenie odnośnie stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Zarzucili organom przedłużanie postępowania i brak chęci załatwienia sprawy. Opisali zaistniały stan faktyczny. Zasygnalizowali, że kluczowym elementem tej sprawy jest parking podziemny wskazując, że realizowana budowa nie jest parkingiem podziemnym tylko obiektem nadziemnym. Według skarżących inwestor wprowadził zmiany istotne przez zmianę konstrukcji fundamentu, a wprowadzając takie zmiany winien wystąpić o nowe warunki zabudowy. Skarżący w szczególności zarzucili: naruszenie art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., określanej dalej jako Upb) wskazując, że projekt budowlany winien spełniać założenia określone w warunkach zabudowy, nie zastosowanie przez organ art. 35 pkt 3 Upb, w wyniku zmian istotnych przy konstrukcji budowli parkingu pominięto art. 36 a pkt 1 Upb, naruszenie art. 51 pkt 3 Upb, naruszenia § 12 pkt 6 rozporządzenia, wskazujący, że część podziemna budynku muszą się znajdować całkowicie poniżej poziomu terenu, jawne zlekceważenie art. 5 Upb, poprzez nieposzanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, niedopełnienie obowiązku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego obowiązku wynikającego z art. 81 pkt 1 c i d Upb, pominięcie art. 84 a pkt 1 Upb, "szczególną niechęć do interpretacji" dokonanej przez Kolegium i Urząd Miasta odnośnie art. 145 § 1 k.p.a., naruszenie art. 9 k.p.a., nieprzestrzeganie art. 36a pkt 1 Upb przy kontynuowaniu prac przy zmianach decyzji organu I instancji. W końcowej części skarżący powołali szereg wniosków dotyczących błędnego stanowiska Prezydenta Miasta w zakresie zatwierdzenia projektu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Skarżący przed rozprawą dołączyli do akt sprawy operat geodezyjny wywodząc, że w świetle tego dokumentu wynikać ma nieprawidłowość w zrealizowaniu obiektu garażu podziemnego. Z operatu wynika, że teren pod parkingiem został podniesiony w granicach 0.38m – 0.68m w zależności od badanego miejsca. W trakcie rozprawy skarżący Z. B. oświadczył, że nie kwestionowałby samej inwestycji, gdyby zrealizowano ją zgodnie ze źródłową decyzją o warunkach zabudowy,. Tymczasem w trakcie prac budowlanych inwestorzy zmienili zakres robót, podwyższając teren i realizując parking nadziemny, a nie podziemny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu poddana jest decyzja SKO, która zreformowała częściowo decyzję Prezydenta Miasta odmawiającego wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z [...] czerwca 2006 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej m.in. budowę parkingu podziemnego, rozbudowę części frontowej budynku przy ul. P. [...] w R. oraz zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń w tym budynku. Wznowienie postępowania jest instytucją, dzięki której możliwe jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu skontrolowania, czy nie wystąpiła w sprawie chociażby jedna z wad taksatywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jest to konsekwencją trwałości decyzji ostatecznej, skoro uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z kolei art. 145a § 1 kodeksu stanowi, iż "Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja". Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyn ujętych w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145a § 1 możliwe jest wyłącznie na żądanie strony.

Postępowanie o wznowienie jest dwufazowe, w pierwszej fazie właściwy organ wydaje postanowienie o wznowieniu, względnie w drodze decyzji odmawia wznowienia na zasadzie art. 149 § 3 k.p.a. W literaturze poświęconej problematyce decyzji o odmowie wznowienia postępowania wskazuje się, że dopuszczalność wznowienia postępowania uzależniona jest od spełnienia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych (por. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, "Samorząd Terytorialny", Nr 7-8/2006, s. 117). Niewątpliwe do tych ostatnich przesłanek należy powołanie się przez stronę na przynajmniej jedną z ustawowych przesłanek wznowienia oraz wniesienia podania o wznowienie w terminie. W myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Niesporne jest, że podanie z 8 listopada 2007 r. opatrzone podpisem Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy nie zawiera wskazania żadnej z przesłanek wznowienia ujętych w dyspozycji art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. W podaniu tym wnoszący zarzuca naruszenie w trakcie robót budowlanych przez inwestorów przepisów Upb, a także przepisów rozporządzenia. Organ I instancji wzywał M. B. pismem z 16 maja 2008 r. (k. 27 akt administracyjnych I instancji) do sprecyzowania podstawy wznowienia oraz podania terminu, w jakim wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Żądaniu organu nie czyni zadość odpowiedź M. B. zawarta w jego piśmie z 30 maja 2008 r. (k. 28 akt administracyjnych I instancji). Na skutek zaleceń zawartych w decyzji SKO z [...] marca 2009 r. [...] (k. 34 akt administracyjnych I instancji) wezwanie o podpisanie źródłowego podania o wznowienie postępowania oraz sprecyzowanie go co do przesłanki wznowienia oraz zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie, organ I instancji skierował do pozostałych stron, które zostały uwidocznione na źródłowym podaniu, jako domagające się wznowienia postępowania. W udzielonych odpowiedziach w ocenie Sądu brak jest wskazania przesłanki wznowienia postępowania jak i wykazania, że zachowany został termin z art. 148 § 1 k.p.a. do wniesienia podania o wznowienie. W odpowiedziach tych strony wywodzą o wadliwości projektu budowlanego, wielokrotne informowanie Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego o nieprawidłowościach związanych z realizacją parkingu w sposób pozbawiający właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji dostępu do garaży na działkach sąsiadujących. Skoro zatem strony postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy nie wskazały żadnej z przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2006 r., ani nie wskazały na zachowanie terminu, w jakim strona może skutecznie domagać się wznowienia postępowania, to zdaniem Sądu nie narusza prawa zaskarżona decyzja SKO w zakresie, w jakim utrzymała w obrocie decyzję organu I instancji odmawiającą wznowienia postępowania. Brak wskazania ustawowej przesłanki wznowienia albo zachowania terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a. na złożenie przez stronę podania o wznowienie, daje podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia, na zasadzie art. 149 § 3 k.p.a. (por. podobne stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, Lex nr 484887).

Argumentacja skarżących, którzy naprowadzają, iż inwestorzy wybudowali parking nadziemny, a nie podziemny, a także mieli w trakcie wykonywania robót budowlanych podnieść poziom terenu, nie koresponduje z podstawami wznowienia postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy. Samo wykonywanie robót budowlanych nie jest możliwe wyłącznie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, roboty takie można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Innymi słowy, zarzuty dotyczące nieprawidłowego wykonywania obiektu budowlanego, nie stanowią same w sobie przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy. Zatwierdzenie projektu budowlanego uprawnia inwestora do realizacji tylko takiego obiektu budowlanego, którego projekt został zatwierdzony. Odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego może być przedmiotem uwagi organów nadzoru budowlanego. O ile zatem skarżący wywodzą, że inwestorzy doprowadzili do realizacji innego obiektu budowlanego, niż został przewidziany w pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie budowlanym, to mogą zwrócić się w tej sprawie do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego właściwego dla Miasta [...].

Z tych przyczyn skargę jako nieuzasadnioną oddalono na podstawie art. 151 Ppsa.