Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: referent Izabela Kremza, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 17 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 listopad 2024 r. nr 0201-IOD1.4102.41.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, DIAS, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania A. W. (dalej jako: Strona, Skarżąca, Podatnik) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy (NUS, organ I instancji) z dnia 31 lipca 2024 r. nr 0220-SPV-2.4102.255.2021 w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r.

Z akt sprawy wynika, że Strona w 2018 r. prowadziła indywidualną działalność gospodarczą E. oraz była wspólnikiem M. Sp. z o.o. Spółki Komandytowej z/s w K. (udział 95%).

NUS przeprowadził postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych według stawki 19% za 2018 r. w związku z wykonywaną przez Podatnika działalnością gospodarczą.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził nieprawidłowości dotyczące indywidualnej działalności gospodarczej w zakresie przychodów, które, zdaniem NUS, zostały zawyżone o kwotę 1.731,95 zł, w związku z nieprawidłowym zapisem w informacji o wysokości dochodu (straty) PIT B za 2018 r. przychodu w wysokości 20.575.998,16 zł, podczas gdy z zapisów na kontach księgowych w 2018 r. wysokość przychodu wyniosła 20.574.266,21 zł.

W zakresie kosztów uzyskania przychodów, zawyżonych w łącznej wysokości o 125.359,53 zł, organ I instancji stwierdził nieprawidłowości polegające na zaewidencjonowaniu w kosztach wydatków o charakterze osobistym i niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w łącznej kwocie 46.091,85 zł, przedawnionych należności uznanych jako nieściągalne w łącznej kwocie 63.660,64 zł, diet i ryczałtów w zawyżonej wysokości naliczonych z tytułu wyjazdów służbowych pracowników biurowych w łącznej kwocie 15.607,04 zł.

Ponadto w toku postępowania organ także stwierdził nieprawidłowości dotyczące Spółki M. Sp. z o.o. Komandytowa w zakresie przychodów z udziałów Pani A. W. w Spółce polegających na wykazaniu w informacji o wysokości dochodu (straty) PIT B za 2018 r. przychodów w wysokości 620.373,25 zł, podczas gdy z dokumentów zweryfikowanych w toku postępowania wysokość przychodu wyniosła 6.201.254,84 zł.

W zakresie kosztów uzyskania przychodów z udziałów Pani A. W. w Spółce organ I instancji stwierdził nieprawidłowości polegające na wykazaniu w informacji o wysokości dochodu (straty) PIT B za 2018 r. kosztów w wysokości 565.523,69 zł, podczas gdy z dokumentów zweryfikowanych w toku postępowania wysokość kosztów wyniosła 5.580.881,60 zł.

Po stwierdzeniu powyższego, NUS decyzją z 31 lipca 2024 r. określił Podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rr. z tytułu prowadzonej działalności, opodatkowanej wg stawki 19% w kwocie 541.112,00 zł.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym DIAS decyzją z 28 listopada 2024 r. utrzymał w mocy decyzję NUS określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. z tytułu prowadzonej działalności, opodatkowanej wg stawki 19% w kwocie 541.112,00 zł, podzielając stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji.

Od powyższej decyzji Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając jej naruszenie nw. przepisów:

1. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej O.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, gdyż zastosowany powinien być przepis art. 233 § 1 pkt 2a lub b;

2. art. 2a O.p. poprzez niezastosowanie tego przepisu i niedające się usunąć wątpliwości co do stanu prawnego i faktycznego nie rozstrzygnięto na korzyść podatnika;

3. art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego oraz poprzez podejmowanie działań w trakcie prowadzonego postępowania, które byty zbędne a nie przeprowadzenie dowodów, które byty niezbędne; -

4. art. 125 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 139 § 1 O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów i prowadzenie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego od 16 listopada 2020 r. do dnia wydania decyzji 31 lipca 2024 r.

5. art. 123, art, 180 § 1, art. 187 § 1, 2 i 3 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, niezapewnienie stronie czynnego udziału w trakcie prowadzonego postępowania, niezebraniu w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego, który potwierdzałby racje tego organu i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, które potwierdziłoby racje i wyjaśnienia Strony. Nieprzedstawienie Stronie postępowania żadnego postanowienia o przeprowadzeniu

dowodu w prowadzonym postępowaniu, jak również nie przedstawienie stronie faktów, które były znane organowi z urzędu, uchybienie zasadzie równej mocy środków dowodowych przejawiające się wprowadzaniem ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu i nie wskazanie dowodu, dlaczego nie daje się wiary wyjaśnieniom Skarżącego, zeznaniom i dlaczego wątpliwości nie rozstrzyga się na korzyść Strony, określa się wysokość przychodu bez ustalenia kosztów;

6. art. 181 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie przeprowadził stosownych czynności dowodowych w trakcie prowadzonego postępowania dotyczących dokumentów na podstawie których Strona udokumentowała poniesione wydatki;

7. art. 191 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego określenia podstawy opodatkowania i nie wskazania w oparciu, o jakie dowody przedstawione przez organ okoliczności zostały jego zdaniem wszechstronnie udowodnione i dlaczego nie uznano wyjaśnień i dokumentów przedstawionych przez stronę;

8. art. 188, art. 192 O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów i uznanie, że okoliczność wykazaną przez organ można uznać za udowodnioną;

9. art. 193 § 1-6 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie gdyż organ zgodnie z w/w przepisem nie miał podstaw prawnych do uznania ksiąg za nierzetelne i ustalenie innej podstawy opodatkowania niż ta, która wynika z ksiąg.

10. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz, że w żaden sposób nie uzasadnia w jaki sposób zdaniem organu podatkowego Strona Skarżąca niewłaściwie zastosowała wskazane przepisy prawa, a organ podatkowy miał podstawę do wydania decyzji w oparciu o przepisy:

- art. 3 pkt. 3, pkt 4, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 23 § 1 pkt 2, § 2 pkt 2, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 54 § 1 pkt 7, art. 63 § 1, art. 193 § 1 - § 6, art. 207 O.p.,

- art. 9 ust. 1, ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 17, pkt 20, pkt 21, art. 24 ust. 1, art. 27b ust. 1 lit. a, ust. 2, art. 30c ust. 1 pkt. 1, ust. 2, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., dalej u.p.d.o.f.),

- § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. z 2021 r. poz. 703 ze zm.),

- art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 8, art. 13, art. 20 ust. li 2, art. 22 ust. 1 i 2, art. 24, ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2018 r. poz. 395 ze zm.)

11. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i pozbawienie Strony zaliczenia do kosztów wydatków poniesionych na zakup wskazanych towarów i usług, które następnie zostały sprzedane i uzyskany został przychód.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony podkreśla, że z uwagi na złożoność i niejasność systemu podatkowego, wszelkie wątpliwości powstające przy weryfikacji podstawy opodatkowania powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika. Wskazał, że postępowanie organów powinno budzić zaufanie i opierać się na pełnym wyjaśnieniu przesłanek decyzyjnych. Strona Skarżąca wskazała na złożoność oraz niejasność systemu podatkowego, stwierdziła, że przepisy są w różny sposób interpretowane i tak konstruowane, że podatnik nie jest w stanie i nie może we właściwy sposób określić wysokości podatku. Strona podkreśliła, że jeżeli wyspecjalizowane organy podatkowe wyposażone w niewspółmierne od podatnika kompetencje, potrzebują kilkanaście miesięcy by sprawdzić prawidłowość określonej przez Podatnika podstawy opodatkowania i należnego podatku, to wszelkie wątpliwości i niejasności w tym zakresie powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika.

W skardze wskazano, że organ podatkowy nieprawidłowo zastosował przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., pozbawiając Stronę możliwości zaliczenia do kosztów wydatków faktycznie poniesionych, które jej zdaniem, pozostawały w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które zostało zarówno faktycznie dokonane jak też realnie odzwierciedlone w dokumentach.

W uzasadnieniu skargi zaskarżono zakwestionowane przez organ koszty uzyskania przychodu ) dotyczące:

- wydatków o charakterze osobistym i niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w łącznej kwocie 46.091,85 zł, w tym o:

- 37.478,10 zł z tytułu ujęcia w kosztach podatkowych kosztu wyjazdu do Gruzji w terminie od 29 kwietnia do 3 maja 2018 r. osób innych niż pracownicy firmy Podatniczki,

- 5.531,40 zł (4.963,40 zł + 568,00 zł) z tytułu ujęcia w księgach rachunkowych faktur nr [...] i nr [...] wystawionych przez Hotel [...] ul. [...] [...] K.(1) NIP [...] dotyczących pobytu w hotelu w terminie 23-25.11.2018 r.,

- 3.082,35 zł z tytułu ujęcia w kosztach podatkowych faktury nr [...] z 26.08.2018 r. wystawionej przez H. Sp. z o.o., ul. [...], [...] W., NIP [...] dotyczącej pobytu w hotelu w dniach 23- 26.08.2018 r.,

- przedawnionych należności uznanych jako nieściągalne w łącznej kwocie 63.660,64 zł;

- diet i ryczałtów w zawyżonej wysokości naliczonych z tytułu wyjazdów służbowych pracowników biurowych w łącznej kwocie 15.607,04 zł, w tym o:

- 5.682,75 zł z tytułu podróży służbowych Pani W. G. za okres 20-30.04.2018 r.

- 7.310,75 zł z tytułu podróży służbowych Pani D. F. za okres 01-15.05.2018 r.

- 2.613,54 zł z tytułu podróży służbowych Pani A. W.] za okres 01-03.04, 07- 17.04, 23-30.04.2018 r.

Ponadto, zdaniem Skarżącej, w toku postępowania naruszono jej prawo do jawności postępowania, aktywnego uczestnictwa w postępowaniu oraz czynnego udziału do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Mając na uwadze przedstawioną argumentację wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji oraz zasadzenie kosztów postepowania.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze, DIAS podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 9 lutego 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej – "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W ocenie Sądu, w skarżonym rozstrzygnięciu prawidłowo wskazano, że koszty związane z wyjazdem do Gruzji pracowników firmy Podatniczki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wyjazd ten niewątpliwe, jak uznał DIAS, mógł służyć budowaniu pozytywnych relacji między pracownikami a pracodawcą poprzez wspólne zwiedzanie, uczestnictwo w grach i zabawach, a także wspólny odpoczynek pracowników

Zdaniem Sądu, kwestionując koszt uczestnictwa pięciu osób towarzyszących i nienależących do zespołu pracowników firmy Skarżącej, w tym A. S.-przedstawiciela organizatora wycieczki, prawidłowo uznał DIAS, po przeanalizowaniu wyjaśnień Strony i dokumentów przedłożonych przez firmę P. Sp. z o.o., że ich wyjazd rekreacyjny nie miał związku przyczynowo skutkowego z przychodami osiąganymi przez firmę.

Również w zakresie ujęcia w księgach rachunkowych faktur nr [...] i nr [...] wystawionych przez Hotel [...] na kwotę 5.531,40 zł dotyczących pobytu w hotelu w terminie 23-25 listopada 2018 r. nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że w powyższym terminie miało miejsce spotkanie z zagranicznym kontrahentem. Zgromadzone w sprawie dokumenty bezspornie potwierdziły, że był to pobyt o charakterze rodzinnym. Zatem za bezpodstawne należy uznać twierdzenie Podatnika o służbowym charakterze wskazanego pobytu w K.(1).

W odniesieniu natomiast, do faktury ujętej w kosztach podatkowych nr [...] z 26.08.2018 r. na kwotę 3.082,35 zł wystawionej przez H. Sp. z o.o., zasadnie oceniły organy, że pozyskane w toku postępowania dowody wykluczyły wyjaśnienia Strony skarżącej o służbowym charakterze wyjazdu do W. W toku postępowania zweryfikowano, że przedmiotowa faktura dotyczyła usługi hotelowej, parkingu oraz usługi gastronomicznej. Słusznie uznał DIAS, że usługa hotelowa dotyczyła dwóch osób i miała charakter rekreacyjny, obejmowała korzystanie z zabiegów w hotelowym SPA, usługi gastronomicznej w postaci zakupu alkoholu oraz menu degustacyjnego dla dwóch osób (strony akt sprawy 47-56 i 88-91). Zatem, w świetle powyższych ustaleń wyjaśnienia o służbowym wyjeździe do W. nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Zasadna jest również, dokonana przez organy analiza i ocena zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu za 2018 r. przedawnionych należności uznanych jako nieściągalne w łącznej kwocie 63.660,64 zł, ujęto bowiem w kosztach uzyskania przychodów wartości niezapłaconych przedawnionych należności kontrahentów za lata .2013-2014. W związku z tym, że termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata, należności te uległy przedawnieniu odpowiednio: za 2013 rok - w 2016 roku, za 2014 rok—w 2017 roku. Natomiast, wobec braku przedstawienia dokumentów oraz dowodów potwierdzających nieściągalność wierzytelności, w tym potwierdzających, że przedawnione należności z lat 2013-2014, zostały aneksowane a termin ich płatności wydłużony- zasadnie uznano, że wierzytelności z lat 2013-2014 jako przedawnione, których zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W ocenie Sądu, prawidłowo zakwestionowano rozliczenia diet wskazanych w zaskarżonej decyzji. Dokonano tego bowiem, biorąc pod uwagę uczestnictwo w tym samym czasie Pani A. W. i Pani W. G. w wyjeździe do Gruzji oraz zeznania Pani D. F. o pobycie w szpitalu. Wskazano, że zakwestionowano kwotę 5.682,75 zł z tytułu podróży służbowych Pani W. G. Na podstawie arkusza "Diety biuro" zweryfikowano, że Pani W. G. pobierała diety z tyt. podróży służbowej w okresie od 20-30 kwietnia 2018 r., tj. w okresie wyjazdu do Gruzji, w którym brała udział. Figurowała bowiem na liście osób zgłoszonych do ubezpieczenia w wyjeździe do Gruzji w terminie 30 kwietnia 2018 – 3 maja 2018. Sama też, przesłuchana zeznała, że uczestniczyła w wyjeździe do Gruzji. W przypadku D. F. zakwestionowano kwotę 7.310,75 zł z tytułu podróży służbowych za okres 01-15 maja 2018 r. Ustalono bowiem, że od 26 kwietnia 2018 roku przebywała w szpitalu. Na podstawie zeznań, zweryfikowano, że nie uczestniczyła w wyjeździe do Gruzji ponieważ tuż przed nim przebywała w szpitalu. Zatem skoro ze względu na okoliczność pobytu w szpitalu nie uczestniczyła w wyjeździe do Gruzji, to uznano, że nie mogła również odbywać podróży służbowej od 1 maja 2018 roku.Poprawnie zweryfikowano, że diety A. W. były także błędnie rozliczone, bowiem uwzględniono je za okres m.in. 23-30 kwietnia 2018 r, gdy tymczasem uczestniczyła w wyciecze do Gruzji, rozpoczynającej się 29 kwietnia 2018 r. Zatem nie przysługiwało jej prawo do zaliczenia do kosztów wypłaconych diet i ryczałtu za okres od 29-30 kwietnia 2018 r. Łączna kwota należnej diety i ryczałtu A. W. za miesiąc kwiecień 2018 roku wyniosła 4.894,55 zł (2.861,24 ) +2.033,31), natomiast w okazanych dokumentach wykazano łączne wydatki z tytułu rozliczenia podróży służbowej w wysokości 7.508,09 zł, w tym diety-4.342,79 zł i ryczałt-3.165,30 zł. Prawidłowo zatem w toku postępowania zakwestionowano kwotę 2613,54 zł tyt. podróży służbowych Skarżącej. Z powyższego jasno wynika, że rozliczenie wyjazdów służbowych do Niemiec we wskazanym zakresie było nierzetelne. DIAS, słusznie podkreślił, że nie można dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym uznać za koszt tych wypłaconych diet za rozliczone podróże, w których powrót wskazany datą i godziną w przedziale 18-21 miał miejsce w terminie, w którym już trwała wycieczka do Gruzji.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, co następuje: stosownie do art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Tak ukształtowana zasada prawdy obiektywnej, uważana jest za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą bowiem ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada uregulowana w art. 122 O.p., została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody oceniania nie zostały przekroczone jej granice w kierunku dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody łącznie – w ich wzajemnym powiązaniu.

Zgodnie natomiast z art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie sprostał wymogom wynikającym z ww. zasad. Dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił stan faktyczny, wywodząc z niego trafne wnioski, a swoje oceny i ustalenia w sposób szczegółowy i usystematyzowany przedstawił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Sposób rozumowania Organu II instancji jest logiczny, a jego wywód jasny przez co nie sposób dopatrzyć się w nim jakichkolwiek, choćby najmniejszych sprzeczności. Decyzja spełnia też wszystkie wymogi, określone w art. 210 § 4 O.p. W sposobie prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa, zebrano w jego toku dowody konieczne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo te dowody oceniono i właściwie na tej podstawie ustalono stan faktyczny sprawy. Brak jest podstaw prawnych, aby w postanowieniach dowodowych organy podatkowe wskazywały w jakim celu przeprowadzają dowody i na jaką okoliczność.

W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił poczynione przez siebie ustalenia - odnosząc się przy tym do zarzutów podnoszonych przez stronę na poszczególnych etapach postępowania w sposób wystarczający - oraz dokonał ich subsumpcji pod normy prawa materialnego, w zakresie stosowania przepisów dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za wskazany okres rozliczeniowy.

Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów, nie okazał się trafny. Strona w istocie, poza zajęciem przeciwnego stanowiska co do dokonanej przez organy obu instancji oceny swojej sytuacji prawnej, nie przedstawiła żadnych przekonywających argumentów ani dowodów, które w jakiejkolwiek mierze mogłyby wzruszyć rzeczową argumentację i logiczne wnioskowanie zawarte w zaskarżonej decyzji, a poparte w zakresie ustaleń faktycznych odwołaniem się do konkretnych, prawidłowo ocenionych dowodów. W ocenie Sądu, Strona miała zapewniony pełny czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Wskazać należy, że nie stanowi o naruszeniu ww. zasady wyłącznie to, że organ dokona oceny materiału dowodowego w sposób odmienny od ocen, które z tych samych dowodów wywodzi strona postępowania, jeżeli wszelkie opisane wyżej reguły zostaną przez organ dochowane.

W ocenie Sądu, organ w wyrokowanej sprawie sprostał ww. zasadom, a rezultat dokonanych przez siebie ustaleń i ocen prawidłowo przedstawił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Sądu uznaje, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada też wymogom z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Wyczerpująco informuje Stronę o motywach, którymi kierował się organ, załatwiając sprawę, odzwierciedla tok jego rozumowania, w szczególności zawiera ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Decyzja jest więc jasna i czytelna i w pełni poddawała się kontroli sądowej.

Podsumowując, Sąd nie stwierdził także, aby w toku postępowania organy podatkowe naruszyły powołane w skardze przepisy postępowania. W szczególności postępowanie prowadzone było w ocenie Sądu z dochowaniem stosownych zasad procesowych, organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy i go w całości rozpatrzył, a uzasadnienie skarżonej decyzji spełnia wymogi określone przepisami prawa. Wobec braku wątpliwości co do interpretacji zastosowanych przepisów, bezzasadny jest też zarzut naruszenia ar. 2a O.p. Brak wiedzy Strony o obowiązujących przepisach prawa nie jest przesłanka eskulpacyjną, mogącą powodować uniknięcie określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości.

W skardze na decyzje DIAS, Sąd nie bada przewlekłości postępowania, w tym zakresie przysługiwał Stronie odrębny środek zaskarżenia.

W związku z powyższym wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.

Ponadto Sąd wskazuje, że - zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie pozostałych ustaleń i ich skutków znajdujących odzwierciedlenie w skarżonej decyzji, a nieobjętych zarzutami skargi, naruszała ona prawo.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.