II SA/Sz 461/06 - Wyrok

Data orzeczenia	2006-11-23	
Data wpływu	2006-04-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Henryk Dolecki
Maria Mysiak /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	IIOSK 324/07	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016; ;  Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Maria Mysiak/spr./ Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tyt. wykonania budynku w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym o d d a l a skargę	
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. , Nr [...], ustalające B. Z. karę z tytułu wykonania budynku usługowego z funkcją mieszkalną (kat. [...]), położonego na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie [...] w [...] przy ul. [...], w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym – w kwocie [...] złotych.

Uzasadniając postanowienie organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli obiektu organ I instancji stwierdził odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Istnienie przedmiotowych niezgodności stwierdzono w sporządzonym w dniu [...] r. protokole z kontroli obowiązkowej zakończonej budowy obiektu budowlanego, do którego skarżąca nie złożyła uwag i zastrzeżeń, podpisując go i kwitując odbiór jednego egzemplarza.

B. Z. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie ponosząc, iż narusza ono przepisy art. 59a ust. 2 w zw. z art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 10 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także oparte zostało na błędnych ustaleniach faktycznych. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie nałożonej kary.

Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia uznał, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z prawem, a wysokość kary ustalona zgodnie z przepisami, wobec tego argumenty podniesione w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione. Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, organ zobowiązany jest przeprowadzić kontrolę, podczas której dokonuje się sprawdzenia jego zgodności

z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, przy czym przepis art. 59a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. - dalej jako ustawa) enumeratywnie wymienia, w jakim zakresie należy dokonać sprawdzenia zgodności budowy z projektem budowlanym. Przeprowadzona w dniu [...] r. obowiązkowa kontrola wykazała:

1) w zakresie zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki lub terenu - niezgodne z projektem wykonanie przyłącza [...]

2) w zakresie zgodności obiektu z projektem architektoniczno-budowlanym – niezgodnie z projektem wykonano instalację [...]

w technologii wymiany ciepła za pomocą [...] z zastosowaniem ogrzewania [...], zamiast ogrzewania [...] z zastosowaniem [...] pieców [...].

Sam fakt stwierdzenia – w trakcie obowiązkowej kontroli – nieprawidłowości

w powyższym zakresie, obliguje organ do wymierzenia kary, zgodnie z art. 59 f. Bez znaczenia, dla przedmiotowej decyzji pozostaje okoliczność czy stwierdzona niezgodność ma charakter istotnego odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ust. 5 ustawy.

We wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie skarżąca, działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie postanowienia wskazując, iż zostało ono wydane z naruszeniem art. 59a ust. 2 w zw. z art. 36a ust. 5 i 59f ust 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia

2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej. Argumentacja przywołania

w uzasadnieniu skargi opiera się na zarzucie niewłaściwej wykładni przepisu art. 59a ust. 2 ustawy dokonanej przez organy, która, zdaniem skarżącej, powinna być prowadzona z uwzględnieniem treści przepisu art. 36a ust. 5 ustawy – określającego katalog nieistotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Zdaniem skarżącej, która nie kwestionuje faktu, że wykonała budynek niezgodnie z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie instalacji [...] ogrzewania oraz projektem zagospodarowania terenu

w zakresie przyłącza kanalizacji [...] oraz [...], nieprawidłowości powyższe nie stanowią istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę, a tym samym nie wymagają uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i są dopuszczalne. Tym samym ich istnienie nie implikuje nałożenia na inwestora kary na postawie art. 59f ust. 5 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego przywołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższej regulacji Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia, nie badając przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego orzeczenia.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga B. Z. nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiadają prawu.

Stosownie do treści art. 59a ust. 1 ustawy właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie:

1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu;

2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym,

w zakresie:

a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,

b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego,

c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych),

d) wykonania urządzeń budowlanych,

e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem,

f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego;

3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego;

4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych – wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu;

5) uporządkowania terenu budowy.

Przedmiotowa regulacja wprowadza ogólną zasadę, iż przedmiotem kontroli jest sprawdzenie, czy budowa była prowadzona zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Natomiast fakt, że ustawodawca wskazał enumeratywne wyliczenie spraw podlegających sprawdzeniu, wiąże organ nadzoru budowlanego przeprowadzający kontrolę oraz oznacza, że tylko w tym zakresie,

w razie stwierdzenia nieprawidłowości, mogą być nakładane ewentualne kary,

a w konsekwencji wydana odmowa pozwolenia na użytkowanie (vide art. 59f ust. 6 ustawy).

W myśl przepisu art. 59f ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Zatem kara powinna być wymierzana w przypadku stwierdzenia podczas obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, przy tym karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość i podlega on zsumowaniu. Nałożona na skarżącą kara wyliczona została zgodnie ze wskazanym przepisem.

Należy zaznaczyć, że poprzednie, przed nowelizacją z dnia 16 kwietnia 2004r., brzmienie tego przepisu przewidywało wymierzenie kary w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu lub innego rażącego naruszenia warunków pozwolenia na budowę. Nie korespondowało to z ustawowo określonym zakresem kontroli oraz stwarzało szerokie pole uznania administracyjnego zwłaszcza, że ustawa Prawo budowlane przed wspomnianą nowelizacją nie zawierała katalogu istotnych odstąpień.

Uwzględniając treść przedmiotowych regulacji Sąd nie podzielił zarzutów zawartych w skardze, iż nałożenie kary na podstawie przepisu art. 59 f ust. 5 ustawy możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zdaniem Sądu stwierdzenie w trakcie obowiązkowej kontroli wyraźnie widocznych w obiekcie nieprawidłowości – mieszczących się w zakresie katalogu określonego w art. 59a ust. 2 ustawy – skutkuje obowiązkiem wymierzenia inwestorowi kary na podstawie art. 59f ust. 1. Wobec niekwestionowana przez skarżącą faktu istnienia stwierdzonych nieprawidłowości Sąd uznał, iż ich wystąpienie stanowi nieprawidłowości, o których mowa w art. 59f ust. 1 ustawy.

Niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, iż stwierdzone w obiekcie skarżącej nieprawidłowości mieszczą się w katalogu działań inwestora uznanych za stanowiące istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.

Przepis art. 36a ust 5 ustawy stanowi bowiem, iż nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy:

1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu,

2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,

3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne,

4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,

5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

Nieprawidłowości polegające na nie wybudowaniu przyłącza [...] oraz przyłącza [...] od strony ul. [...] niewątpliwie dotyczą zakresu objętego projektem zagospodarowania terenu, a zatem stanowią istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę. Podobnie dokonana przez skarżącą zmiana instalacji [...] ogrzewania wymagała uzyskania atestu, a tym samym jako taka mieściła się w katalogu zawartym w przepisie art. 36a ust. 5, stanowiąc istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu architektoniczno-budowlanego.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.