Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 138/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 138/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z 16 października 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 lutego 2025 r., III SAB/Kr 138/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z 16 października 2024 r. o wydanie zaświadczenia.

Skarżący w piśmie z 7 marca 2025 r. wniósł o wydanie orzeczenia uzupełniającego w zakresie rozstrzygnięcia postanowienia Sądu z 24 lutego 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Kr 138/24 odmówił uzupełnienia postanowienia z 24 lutego 2025r. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w postanowieniu z 24 lutego 2025 r., orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Zdaniem Sądu I instancji podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia K. J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z 24 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 138/24 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W postanowieniu tym, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi, poprzez jej odrzucenie.

Analiza wniosku o uzupełnienie orzeczenia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a.

Wyjaśnić należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem.

Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z tą kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.